Jeszcze tylko opiszę nasz powrót. Romek kupił wielki i piękny model statku dla swojego Ignasia. Złożono maszty i żagle, po czym spakowano całość do dużego kartonu. Romek zaplanował, że swoją niewielką walizkę weźmie jako bagaż kabinowy, a statek nada jako jedną sztukę przysługującego do odprawy bagażu. Problem w tym, że owa paczka była za duża. Rozpakował zatem ją, poobkładał model styropianem i poowijał folią, co skutecznie zmniejszyło objętość podarku. Niemniej jednak nadal był za duży, aby można go było nadać. Akurat na lotnisko przybyła załoga samolotu i udało się z nimi uzgodnić, że model zostanie zabrany do samolotu jako bagaż podręczny. Walizka została nadana. Było z tym dużo zamieszania i do odlotu pozostało dość niewiele czasu. Wtem już po odprawie słychać z głośników, że Pan Roman W... proszony jest o stawienie się w biurze odlotów. Lecę więc z nim pośpiesznie jako tłumacz, a pani mówi, że musimy się wrócić do odprawy, bo w walizce są jakieś materiały niebezpieczne. Okazało się, że Romuś zabrał sobie na pamiątkę łuski z AK47. On miał nawet przygotowane naboje, ale wybiliśmy mu to z głowy. Na szczęście wystarczyło łuski wyrzucić i biegiem wracać do samolotu. W Paryżu się przesiadaliśmy i nie pozwolono zabrać łódeczki na pokład samolotu. Znowu walka, przepychanki i w końcu udało się nadać to jako bagaż do luków bagażowych. Na samolot zdążyliśmy w ostatniej chwili. Podczas lotu rozmawialiśmy o Romku i jego szczęściu. Dużo na ten temat gadaliśmy. No i dolecieliśmy do Berlina, a tu... nie było Romka walizki. Jednak w końcu go to szczęście opuściło. Ja już nie piszę o tym, że gdzieś zapodział paszport, albo szczegółowo przeglądali mu plecak, bo też miał coś nie tak. Romek jest jedyny w swoim rodzaju i należy mieć do niego anielską wręcz cierpliwość. Chyba damy Dorocie jakiś medal, za to, że tak długo z nim wytrzymuje. Ale wiecie co? I tak go lubimy i będziemy co roku zabierali go ze sobą. Maniuś bardzo dobrze zastąpił Roberta. Ale zastępstwo przyjmujemy jako ostatnie. Za rok Robert wraca. Już to obiecał. I mamy nadzieję, że wtedy wyruszymy w piątkę. Dzięki wielkie za czytanie bloga. Jakbym miał komputer, tak jak dziś, wpisy byłyby dużo bogatsze, ale mam nadzieję, że i tak się z nami nie nudziliście. Bo my w ogóle. Szczególnie z powodu... Romka.
Naraźki

































































