poniedziałek, 28 stycznia 2013

Romek!

Jeszcze tylko opiszę nasz powrót. Romek kupił wielki i piękny model statku dla swojego Ignasia. Złożono maszty i żagle, po czym spakowano całość do dużego kartonu. Romek zaplanował, że swoją niewielką walizkę weźmie jako bagaż kabinowy, a statek nada jako jedną sztukę przysługującego do odprawy bagażu. Problem w tym, że owa paczka była za duża. Rozpakował zatem ją, poobkładał model styropianem i poowijał folią, co skutecznie zmniejszyło objętość podarku. Niemniej jednak nadal był za duży, aby można go było nadać. Akurat na lotnisko przybyła załoga samolotu i udało się z nimi uzgodnić, że model zostanie zabrany do samolotu jako bagaż podręczny. Walizka została nadana. Było z tym dużo zamieszania i do odlotu pozostało dość niewiele czasu. Wtem już po odprawie słychać z głośników, że Pan Roman W... proszony jest o stawienie się w biurze odlotów. Lecę więc z nim pośpiesznie jako tłumacz, a pani mówi, że musimy się wrócić do odprawy, bo w walizce są jakieś materiały niebezpieczne. Okazało się, że Romuś zabrał sobie na pamiątkę łuski z AK47. On miał nawet przygotowane naboje, ale wybiliśmy mu to z głowy. Na szczęście wystarczyło łuski wyrzucić i biegiem wracać do samolotu. W Paryżu się przesiadaliśmy i nie pozwolono zabrać łódeczki na pokład samolotu. Znowu walka, przepychanki i w końcu udało się nadać to jako bagaż do luków bagażowych. Na samolot zdążyliśmy w ostatniej chwili. Podczas lotu rozmawialiśmy o Romku i jego szczęściu. Dużo na ten temat gadaliśmy. No i dolecieliśmy do Berlina, a tu... nie było Romka walizki. Jednak w końcu go to szczęście opuściło. Ja już nie piszę o tym, że gdzieś zapodział paszport, albo szczegółowo przeglądali mu plecak, bo też miał coś nie tak. Romek jest jedyny w swoim rodzaju i należy mieć do niego anielską wręcz cierpliwość. Chyba damy Dorocie jakiś medal, za to, że tak długo z nim wytrzymuje. Ale wiecie co? I tak go lubimy i będziemy co roku zabierali go ze sobą. Maniuś bardzo dobrze zastąpił Roberta. Ale zastępstwo przyjmujemy jako ostatnie. Za rok Robert wraca. Już to obiecał. I mamy nadzieję, że wtedy wyruszymy w piątkę. Dzięki wielkie za czytanie bloga. Jakbym miał komputer, tak jak dziś, wpisy byłyby dużo bogatsze, ale mam nadzieję, że i tak się z nami nie nudziliście. Bo my w ogóle. Szczególnie z powodu... Romka.
Naraźki

niedziela, 27 stycznia 2013

Koniec wakacji

Już jesteśmy w domach. Ale to nie znaczy, że już nic ciekawego się nie wydarzyło. Jestem jednak skonany i napiszę może jutro. Było trochę emocji. A teraz jestem już od ponad 40 godzin na nogach i idę spać.
Naraźki

sobota, 26 stycznia 2013

Sajgon

I jesteśmy w Sajgonie. Miasto dużych kontrastow. Generalnie wydawałoby się nowoczesnym azjatyckim ogromnym ośrodkiem życia Wietnamczykow, ale w rzeczywistości oprócz murownych budynków, bardzo zacofane. Mała ciekawostka. Zmarłych chowa się tam gdzie odeszli. Dlatego na polach wiele jest grobów. Ludzie z miast leżą na cmentarzach tylko wtedy, kiedy stać na to rodzine. Jeśli nie, to są spalani i ich prochy przebywają obok świątyni mnichów. Ilośc skuterów i sposób ich wykorzystania zaskakuje. My Europejczycy nie znamy tego. Oni potrafią na motocykl załadować wiecej aniżeli my do swoich samochodów. Jak zapewne wiecie, od lat podrozujemy z biurem Top Travel. Wczoraj jego wspolwlascicielka tez przebywała w Sajgonie i się wieczorem spotkaliśmy na drinka. Było bardzo sympatycznie. Bylismy tez w muzeum wojny. Przerazajace. Nie wiem czy wiecie co to "agent orange". W czasie wojny Amerykanie wymyslili sobie, ze jak zrzuca na lasy pewien srodek chemiczny, to zgina liscie i ukrywajacy w lasach zolnierze zostana bez oslony dzungli. Niestety byl to srodek niezwykle szkodliwy. Zaczely sie rodzic dzieci bez oczu, raczek czy nozek, wiele bliźniat syjamskich. I tak bedzie na wiele pokolen. Okropne.
Niestety od kilku dni jestem załatwiony zoladkowo. Paskudnie się czuje. Za klka godzin mamy samolot. Najdłuższy lot to prawie 14 godzin. Cała podróż od hotelu do domu około 26.
No to naraźki.
























































































piątek, 25 stycznia 2013

Vietnamski wieczór

Wieczorem poszliśmy do miasta na kolacje. Weszliśmy do "restauracji" z owocami morza. Niestety Manius nie dał rady znieść zapachu kuchni i dań, co zmusiło mnie do rezygnacji z jedzenia kalmarkow, muszli i krewetki. Zabralem go do innej knajpy z kurczakiem. Przed snem zaliczylismy jeszcze basen, a rano po przepysznym śniadaniu, zabrano nas łodzią do pływającej wioski. Domy budowane są na czymś co pływa, na przykład na beczkach lub pozamykanych rurach kanalizacyjnych służących za plywaki. Pod domami są ogromne baseny z siatki, w których hoduje się ryby. Przy domu maja wielkie urządzenia do produkcji karmy dla ryb. Po 6 miesiącach od wpuszczenie narybku, duże okazy są gotowe do sprzedaży. Ilośc motorowerow wręcz przeraża. Przejście przez ulice jest ekstremalnym przeżyciem. Samochodów bardzo mało. Na motorowerze da się przewieźć wszystko. Rekordzista wiózł blachę na dach lub ściany o wielkości 10 metrów na 3-4. Jak to zrobił. Zwinął ja i rurę długości owych 10 metrów wiózł oparta z jednej strony na wozeczku, a z drugiej na rowerze. Bo zapomniałem napisać, ze tym razem to rower był. Dużo tu tez rowerowych riksz. Teza jesteśmy w drodze do Sajgonu. Obiad zjedlismy na krokodylowej farmie. Oczywiście jedliśmy krokodyle mięso i to w kilku postaciach.