czwartek, 31 grudnia 2015

Hong Kong

Internet przyspieszył, więc zabieram się za pisanie. Niestety zdjęcia nie są ułożone chronologicznie, gdyż wykonane są trzema aparatami i się nieco zmieszały. Na pierwszej fotce widoczne są na szklanym budynku ozdoby świąteczne, których jest tu cała masa i nocą pięknie ozdabiają ulice.


Rusztowanie... bambusowe.




Na każdym kroku wolna amerykanka. Brak jakiegokolwiek porządku budowlanego.





Standardy McDonalda odbiegają znacznie od europejskiego.


A tu najdłuższe schody ruchome. Ponoć pierwsze na świecie, ale nie sprawdziłem tego. Mają 800 metrów i rano wiozą ludzi do pracy w górę, a po południu w dół do domu.


No i w końcu znaleźliśmy najlepsze dla nas klimaty.



Robercik! Jakie tu pyszne zupki!








A to drukarnia. 6 metrów na metr.



Chyba większość sklepów stanowią te te ze zdrową żywnością (żeń szenie, grzyby, korzonki itp).





Hui sprzedawał lody.


A to dwie fotki apple store. Ogromny!




Menu z samolotu.


A to nasz hotel. Wszystko jest w nim krzywe. Nie ma pionowych słupów ani ścian. Sufity też są pod różnymi kątami. Aż się niedobrze robi. Nawet talerze i niektóre szklanki są krzywe.



A to już piękna rozświetlona noc. Poszliśmy na pokaz dźwięk i światło. Największy ponoć na świecie pokaz laserów rozstawionych na drapaczach chmur. Zajęliśmy sobie dobre miejsce i czekaliśmy godzinę. I w końcu się zaczęło. Po 5 minutach poszliśmy. Chała, jakich mało.




Schreckowy ciastek jest tu niezwykle popularny.







Z balonów można zrobić wszystko.


A to kolacja. Tom Yum i makaron z kurczakiem. Ale jakieś wyjątkowe to nie było.


Pełno też reklamy Star Wars



A to śniadanko. I ten krzywy talerz.


Kiedy otrzymaliśmy klucze do pokoju na 18-tym piętrze, byliśmy pewni, że w pakiecie dostaniemy piękną panoramę King Konga, a tu niespodzianka... sami zerknijcie.



Jet leg many nadzieję opanowany. U nas jest 7 godzin do przodu w stosunku da czasu polskiego. Lecąc samolotem jakbyśmy przeskoczyli jedną noc. Spaliśmy tylko 3 godziny i kolejną noc spaliśmy już według czasu chińskiego.
Maniuś! Mają tu boczek!








Romuś! Jak ty byś się tu najadł!



Hong Kong to jakieś przepotężne szklano-betonowe mrowicho. Zdjęcia tego nie oddają, ale to miasto  wrze cały czas. Wymyślili alejki spacerowe nad ulicą i ludzkie fale płyną nimi we wszystkich kierunkach. Trasy dość dobrze oznaczone, choć i tak można się zgubić (nam się nie przytrafiło, bo prowadzi Pan Kierownik). Troszkę nam przykro, że nie ma pełnego składu Wyluzowanych, ale myślimy o Was i o tutejszej północy wypijemy za Wasze zdrowie oraz wszystkich czytelników bloga (zrobimy to już o 17.00 polskiego czasu, a Wy będziecie musieli jeszcze trochę poczekać). Wszystkiego Najlepszego Wszystkim.