niedziela, 31 stycznia 2016

Pemuteran

No i jesteśmy w Pemuteran, na zachodzie Bali. Niedaleko naszego miasteczka znajduje się port, z którego można przepłynąć na Jawę. Myśleliśmy o tym, ale ta kraina nie oferuje zbyt wiele. Kombinujemy też, żeby może polecieć na Celebes lub nawet do Raja Ampat. Mamy 6 luźnych dni od 4 do 10 lutego, z którymi nie za bardzo mamy co zrobić. Będziemy jeszcze kombinować. Pierwsze fotki pochodzą z kolejnej świątyni małp. Wiele jest na Bali miejsc kultu pilnowanych przez te zwierzaki. Czasem są bardziej agresywne, czasem mniej. Tu były bardzo grzeczne.






Hotele najczęściej wybieramy w dość znacznej odległości od centrum miast. Dlaczego? Bo jest taniej. W centrum i nad wodą jest najdrożej, co nie znaczy, że najlepiej. Są lepsze i gorsze hotele. Rozpiętość cenowa za noc jest ogromna. Od 100 - 200 tysięcy do około kilkunastu milionów. najtańsze są pokoje bez ciepłej wody, bez klimatyzacji i gdzieś na uboczu. Tego nie szukamy. Potem jest średni standard z dala od atrakcyjnych miejsc, następnie równorzędne ceny dobrych homestay'ów za miastem i kiepskich w centrum, kolejne to dobre hotele na zadupiu i średnie w fajnych miejscach i na końcu super perłki najbliżej atrakcji. My stawiamy na standard powyżej średniej z dala od atrakcji. Zawsze musimy gdzieś dojść kilka kilometrów. Ale to dobrze, bo jesteśmy zmuszeni do ciągłego ruchu. Dla przykładu, dziś rano zachciało mi się świeżych bułek i wyprawa po nie do sklepu zajęła mi lekko ponad godzinę. Nasze obecne lokum to dość tani hotel, ale czterogwiazdkowy. Naprawdę niezły. Cudny basen, łazienka na dworze, taras przed domkiem z kompletem wypoczynkowym, lodówka klimatyzacja, ale z kiepskim internetem i bez tv. Zdziwieni, że martwimy się tv? Dziś był finał Australian Open i ani tv, ani oglądania w internecie. Szkoda. Poniżej przywitanie.



I kurde, znów wspólne łoże. Masakra. Ciężko o oddzielne łóżka. 






W miasteczku są liczne hotele i restauracje. No może nie aż tak wiele, ale chyba z 20 - 30 knajpek jest, może podobna ilość hoteli i homestay-ów. Niestety, na plaży syf jakich mało. Chyba nie ma co się dziwić, że blanki stąd uciekają. W tym regionie można tylko nurkować i snurkować. Co też uczynimy już jutro. Wracaliśmy plażą i tylko w jednym hotelu zauważyliśmy naszych pobratymców po skórze. Reszta świeciła znacząca pustką.






Płaski lew? (Do Romka i Roberta - może to piwopies?)


Brzydki, ale za to ubrany.



Brama "miejska", jako że nie świątynna, jest cała (a nie z pęknięciem frontalnym). Nadal jednak ładna.




Pan kierownik kwestionujący czystość plaży. I słusznie!




No to naraźki.

sobota, 30 stycznia 2016

Ryby

Dziś popłynęliśmy na ryby. I żaden tam turystyczny rejs. Popłynęliśmy z prawdziwym rybakiem na tuńczyka. Łódź typu: "pająk" (będą fotki) i dwa motory peke-peke. Łowi się albo na błysk, albo na... haczyk z wentylkiem. Poniżej owe wentylki.



No to ruszamy!Nasz pan rybak - bardzo sympatyczny. Można powiedzieć, Balijczyk z krwi, duszy i kości.


Po około kilometrze mijaliśmy liczne łodzie. Wszelkie blanki (jak nazywamy tu białych), którzy zamieszkują czasowo tę okolicę, rano o 6.00 wybierają się łodziami wzorowanymi na rybackich na powitanie dnia z delfinami. Masa tego była (blanków). Delfinki i owszem, też pooglądaliśmy, po czym ruszyliśmy na łowy kilkanaście kilometrów w głąb oceanu.






Na oceanie tubylcy ustawili liczne takie oto konstrukcje w miejscach, gdzie rybki najlepiej biorą i wokół tych tratw odbywają się łowy.


Najpierw była nauka łowienia.


Wędka to nic innego jak plastikowy pojemnik podobny do naszych pięciolitrowych baniek na płyn do spryskiwaczy. Nawinięta jest tam długa, około 200 metrów gruba żyłka, zakończona cieńszą z haczykiem z blaszką lub wspomnianym wcześniej haczykiem z wentylkiem. Haczyk wbija się w woreczek z piaskiem i rzuca do wody na głębokość około 50 metrów. Wtedy energicznym ruchem ręki szarpie się żyłkę i woreczek się zrywa. Następnie krótkimi ruchami rąk, ale dość energicznie żyłkę wyciąga się z wody i ta wyciągnięta żyłka ląduje sobie bezładnie na dnie łodzi. Po wyciągnięciu, zaczepia się kolejny woreczek i czynności powtarza. I tak w kółko. Jak ryba weźmie, to ciągnie się żyłkę dłońmi. Można je sobie oczywiście nieźle pociąć. Wędek tu nie ma. To znaczy są, ale na małe akweny.



No i jest pierwsza ryba. Walczyła, wyskakiwała z wody. Nie chciała być zjedzona.




A to rodzice naszego rybaka. Znowu się fotki pomieszały.





Dobiliśmy do brzegu. Podróż powrotna o wiele milsza i przyjemniejsza, popychały nas fale. Oprócz delfinków widzieliśmy też skaczące tuńczyki. Jeden z nich wykonał skok równolegle do naszej łodzi, zaledwie trzy metry od nas.  




Sąsiedzi z rybą. 


Blaszka...


...i woreczek.




A to już przygotowane dzwonki na kolację. Ale się najemy!


Jutro ruszamy w dalszą drogę. Naraźki.