No i w końcu jesteśmy tu, dokąd od kilku tygodni zmierzaliśmy. Spotkaliśmy się z Ianem, Balijczykiem, którego poznali podczas podróży ślubnej Agnieszka i Adam. Pracownik Hard Rock Hotelu. Trochę pogadaliśmy na temat ciekawostek tej wyspy. Załatwia nam jakiś samochód, abyśmy byli niezależni. Dzisiaj też dostaniemy lokalną kartę SIM, co umożliwi nam kontakt z miejscowymi oraz permanentny dostęp do internetu. Na razie roboczy plan jest taki, że jutro jedziemy do kulturalnej stolicy Ubud, gdzie zamierzamy zapisać się do jakiejś szkoły jogi, pomedytować, może zaliczyć kurs gotowania i jakimś skuterkiem pojeździć po okolicznych polach ryżowych. Po kilku dniach pozwolimy sobie na parę nocy w Sanur, gdzie być może uda nam się popłynąć z tubylcami na jakieś połowy. Te dni to będzie jednocześnie okres wyczekiwania na sygnał od Iana, kiedy odbędzie się jakaś celebracja lokalna, czyli, na przykład, obchody jakiegoś lokalnego święta, kremacja zwłok (tu bardzo ciekawa i czasem kilkudniowa), czy też może uda nam się uczestniczyć w jakimś ślubie Balijczyków. Potem wypożyczymy wspomniany samochód i ruszymy dookoła wyspy. Zajmie nam to pewnie około 10 dni. Po drodze odwiedzimy też znajomego Iana na północy kraju, który prowadzi coś w rodzaju ośrodka pomagającego w wyciszeniu siebie. Dalszych planów na razie nie mamy. Będą się rodziły w naszych głowach w kolejnych dniach.
Główna arteria Kuty, w której trochę utknęliśmy, ale to czas decyzji i przygotowania się do objazdu Bali. Sama miejscowość to natłok turystów, naganiaczy, naciągaczy i wszystkiego, co służy wyciągania kasy od przyjezdnych. Bywają natarczywi, ale jeszcze nie nachalni. Trzeba uważać i lekko się pilnować, co też czynimy. W miejscowym kantorze chcieliśmy wymienić trochę pieniędzy i facet próbował nas oszukać. Jesteśmy na to wyczuleni.
Kolacyjka (dwa zdjęcia) z muzyką na żywo. Wokalista niezły.
Miejska plaża.
Pamiętasz, Basiu, jak tu na plaży obskakują?
Oczywiście ołtarzyki są absolutnie wszędzie. Codziennie rano miliony (dosłownie, jeśli weźmiemy pod uwagę całą wyspę) małych ołtarzyków przygotowują kobiety i rozstawiają na ulicach, przed domami, sklepami, posągami itp. Ptaki, psy i koty mają zapewniony świeży posiłek. Wieczorami a także w ciągu dnia jest to wszystko sprzątnięte, żeby od rana wystawić nowe. Dlaczego? Nie można zaniedbywać bóstw opiekuńczych ani, tym bardziej, narażać się demonkom.
I coś, co urzeka zawsze, w pełnym słońcu i sztucznym świetle. Balijska architektura.
Zdjęcie z dedykacją dla Mikołaja z Rzeszowa - niezliczone ilości skuterków. Tu - dwurzędowy parking przy miejskiej plaży.
Śpi, pilnuje i handluje - trzy w jednym.
Pora deszczowa. Wczoraj przemokliśmy doszczętnie.
Nie chcemy Kuty, wydaje się nam kurortem europejskim lub stworzonym pod "wymagania" Europejczyków, bardziej jednak pokazuje sposób, w jaki nas widzą i traktują - mamy dostarczać kasę, robić zakupy, jeździć prywatnym transportem i przepłacać. To nie jest wyspa Bali, jakiej chcemy i szukamy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz