Podróż pociągiem - OK. Co prawda łóżka twarde jak cholera, ale jakoś wytrzymaliśmy. Po przyjeździe zjedliśmy śniadanie w hotelowej restauracji (przepyszna zupka - Waldek nie jadł) i ruszyliśmy na wycieczkę po okolicy. Obejrzeliśmy groby cesarzy, zakazane miasto i ważną dla tego miejsca pagodę. Historii miasta nie będziemy opisywać. Kogo interesuje, polecamy internet. Może tylko dopiszemy, że kiedyś Hue było stolicą Wietnamu (a jego nazwa oznacza: piękno, przez miasto płynie Pachnąca rzeka). Zwróćcie uwagę na cudne bonsai wypracowane przez mnichów. Frangipane, czyli plumeria lub wersja dla Tomka i Magdy - Kwiat Lei (Leia to ich piesek) tu jeszcze nie kwitną, ale na dniach zaczną.
A to nasi towarzysze podróży. Fabiola i Ian. Włoszka i Anglik mieszkający od 30 lat w Italii. Było bardzo sympatycznie.
Architektura tego grobowca (to już drugi) przypomina trochę (w dalekich skojarzeniach, tylko jako pierwsze wrażenie) koreańską, choć Piotrkowi "singapurską" (odmiana hinduskiej).
A poniżej Kuno. Nasza "półprzewodniczka". Znajoma Olgi, naszej organizatorki z Top Travel. Ale mamy z nią ciut kłopotów. Próbuje nam narzucić swój program zwiedzania. My się z nią skontaktowaliśmy tylko koleżeńsko. Ona nie jest naszym przewodnikiem, ale kontaktem dzięki Oldze. My mówimy, że chcemy jechać 180 km motorem do Hoi An, a ona, że lepiej taksówką lub autobusem. My, że chcemy iść na targ nocny, a ona nas prowadzi na jakiś rynek dla turystów. My, że chcemy zjeść na ulicy, a ona, że lepiej w restauracji. W końcu wylądowaliśmy w jakiejś knajpce, w której ona kiedyś pracowała, ale jedzenie nie powaliło. Na jutro załatwiła nam jakąś wycieczkę statkiem na wyspę i później do sadu, gdzie będziemy mogli jeść owoce do syta. Potem wracamy i taksówką jedziemy po nią do jej domu i mamy pojechać gdzieś łowić ryby, które nam później będą przyrządzać. Wieczorem mamy pójść na kolację do restauracji, w której ona pracuje. Będziemy ją męczyć, że koniecznie chcemy jechać do Hoi An motorem. Bagaże ma nam przewieźć wypożyczalnie skuterów. Ponoć jest ciężko, bo trzeba się wspiąć skuterem na ponad 1000 metrów, a z jakością miejscowych pojazdów wiadomo jak jest. Jutro się wszystko wyjaśni. Trasa jest malownicza, bo prowadzi samym wybrzeżem. Ale wiadomo, jak wygląda ruch uliczny w Wietnamie. Mega wyzwanie.
A to przewodniczka z przedpołudnia. Totalne przeciwieństwo. Spokój i dystans w porównaniu do kieszonkowego wulkanu Kuno.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz