wtorek, 19 stycznia 2016

Wietnam - pożegnanie.

Dziś pisze Waldek. Pożegnaliśmy nasz ostatni postój w delcie Mekongu bez żalu. Co prawda warunki nieco bardziej luksusowe, lecz kompletnie bez duszy (w dodatku kuchnia z mrożonek). Powspominaliśmy z melancholią Naszą Panią, bo wolelibyśmy być u niej dwa dni, ale trzeba było się o tym przekonać... czyli jak zawsze. Tuż przed odjazdem, przy zakładaniu sandałków (były na zewnątrz ze względu na "nieskazitelną" czystość wewnątrz), akurat w moim sandałku żabka znalazła schronienie. Czułem, jak palec trafia w coś miękkiego i noga wyskoczyła bez udziału mózgu. Okazało się, że to ta właśnie żabka (zdjęcie). Przeżyła. Mógł być wąż lub inny nieprzyjemny gad, ale zawsze to niespodzianka. Ruszyliśmy łodzią na targ wodny. Łódka co jakiś czas się zatrzymywała, bo bosman czyścił śrubę z torebek foliowych i, oczywiście, wrzucał z powrotem do wody. Wietnam.    


Po drodze mijaliśmy barki/statki załadowane piachem. Kupuje go Singapur do powiększania i umacniania swojego terytorium (podobnie jak z Indonezji). Mogliby kupować (lub brać) piasek z pustyni, lecz jest gorszy (mniej chropowaty, bardziej "wyślizgany), dlatego nie za bardzo się nadaje, zwłaszcza do budownictwa.  


Najróżniejsze towary. Nawet słoma ryżowa i łupiny po wymłóceniu (cegielnia).



Kuchnia obwoźna dla sprzedających - w zasadzie to rynek hurtowy. Tylko trochę (przez wodę) przypomina tajskie markety wodne. Trochę kaprysimy i mamy tego świadomość. Gdyby to był pierwszy taki targ, pewnie podskoczylibyśmy z zachwytu, choć łódka chybotliwa.


Te łódki poniżej nie są muzealnymi zabytkami, na co wskazywałby ich wygląd. Funkcjonują i mają się całkiem dobrze. 


Każda łódka ma swój warzywno-owocowy kod. Wystawiają na tyczce bambusowej rodzaj towaru.





Domek jak najbardziej mieszkalny tuż przy wodnym markecie.


Co do towarów, cegły. Transport na brzeg - ręczny. Każdy tragarz ma tyle samo. 50 sztuk.


Po targu popłynęliśmy do farmy owocowej. Można było sobie darować, ale była w programie. Poniżej kakaowiec wietnamski. Do Wyluzowanych z Venezueli - nieco inny niż widzieliśmy. 


Obowiązkowa seria kwiatków










Wspomniane czyszczenie śruby. Użyczyliśmy bosmanowi scyzoryk. Chwilę wcześniej minęliśmy łódź z parą młodych blanco (białasków) dryfującą, bo ich bosman coś naprawiał, i spytaliśmy, czy potrzebują pomocy. Oczywiście minęli nas, gdy nasz bosman czyścił śrubę i zrewanżowali się nam. Z uśmiechem.  


Przystrzyżone drzewka i inne rośliny, które fascynują Pana Kierownika tak samo jak załadowane skuterki.


Lekka niespodzianka, zwłaszcza dla nas. Stary dom (druga połowa XIX w.), w którym akurat w chwili naszego zwiedzania kręcili jakieś reklamówki, bo na film fabularny to nie wyglądało, choć pani aktorka mogłaby w nim zagrać.



Między innymi w tym domu kręcił swój film J.J. Annaud: Kochanek. Zdjęcie reżysera (z dedykacją) i aktorów, poniżej. 






No i stało się. odnaleziona po latach dobra znajoma z Sajgonu. Życie pełne jest niespodzianek. Niech żyje życie!


Obowiązkowe skuterki, już chyba ostatnie... z dedykacją dla Romka.



Najważniejsza i największa pagoda w płd. Wietnamie. Imponująca ze względu na wielkość pomników Buddy (zwłaszcza dwóch). Pierwszy poniżej, nazywany uśmiechniętym Buddą. Przedstawia jego wizję po śmierci cielesnej, gdy osiągnął pełną harmonię. Uśmiech ma to symbolizować. 



A ten kwiatek jest wielkości ludzkiej głowy. Ogrom.


Stojący Budda, ale jego wielkość dostrzeżecie po chwili.



Nasz pokój w hotelu, największy, wg zapewnień pani z recepcji (a żelazka nie ma!). Naprawdę spory i komfortowy. Mamy wannę typu jacuzzi z CD i stereo.... cholera, za późno przyjechaliśmy, w dodatku trzeba pisać blog. Do Wyluzowanych z Bangkoku - raczej połowa tej wielkości, jaka nam się wtedy przytrafiła.



Do Wyluzowanych z Sajgonu - pamiętacie?


I jeszcze market wodny... zdjęcia lekko się mieszają.









Alejka drzewek smoczego owocu (dragon fruit). Wyglądają trochę jak kaktus ze schizofrenią, bo nie może się zdecydować, czy chce być drzewkiem, czy kaktusem.


Ogórki imponujące.




Kawa po wietnamsku. Najpierw leją mleczko skondensowane, mocno słodkie, później, na filiżankę stawiają zaparzacz z kawą i zalewają wrzątkiem. Kiedy kawa przecieknie do filiżanki - gotowe.




Budda leżący - większy niż w Bangkoku. 



Wejście do pagody. Synteza kilku stylów azjatyckich, na pewno hinduskiego, kambodżańskiego i wietnamskiego. Nasz przewodnik zapewniał nas, że także europejskiego. Ponieważ był bardzo sympatyczny i ujmujący, wierzymy mu.


Teraz widać wielkość posągu.



Droga do Sajgonu - Pan Kierownik zażyczył sobie cappuccino na zimno, a pani chętnie przyrządziła.


Tyle Wietnamu. Spędzimy kolejny dzień na lotniskach. Czas wydłuży się o godzinę (do  różnicy dotychczasowych sześciu, dojdzie jedna). Nadal fascynuje nas ruch uliczny i żywotność mieszkańców tej krainy. Z dala od wielkich miast życie jakby zwalniało, ale ich pogoda ducha - nie. Dzieciaki (od ledwie szkrabów) uśmiechają się i pozdrawiają nas głośnym hellou. Młodzież i dorośli uśmiechają się pogodnie, jeśli dostrzegą gest z naszej strony. Oczywista są i ciemniejsze strony bycia turystą - jesteśmy bankomatami na dwóch nogach, jeśli tylko dostrzegą taka możliwość (a o ilu okazjach nie wiedzieliśmy - przykład: Pan Kierownik kupił na farmie owocowej kilka bananków, a kiedy nasz przewodnik dowiedział się o cenie zakupu, roześmiał się wdzięcznie, tak zresztą reagował zawsze). W sumie - było dobrze i nawet lepiej. Trzy tygodnie minęły przyjaźnie. Czekamy na nasz główny cel. Bali.   

I na koniec zarośnięta facjata Pana Kierownika. Koszulka pognieciona bo jak pisałem żelazka nie było.



2 komentarze:

  1. Cappuccino bardzo, he he, na zimno, "na lodowato".

    OdpowiedzUsuń
  2. Czyja znajoma?? Sądząc po uśmiech Waldka zapewne jego 😉😉😉

    OdpowiedzUsuń