To jeszcze fotki małpek z Ubud. Opuściliśmy to miasto pełne "białych ludzi". Zagęszczenie większe niż w Kucie. Naprawdę sporo ich było, zwłaszcza w ośrodku medytacji i jogi. Dziwne. Nasze byłe miejsce dość klimatyczne. Zarezerwowaliśmy sobie ten sam pensjonat na 10 lutego, bowiem wrócimy do Ubud na jedno z ważniejszych świąt (takie miejscowe dożynki - chyba). Było nieźle i dlatego tam wrócimy. Fotki małpek z drogi powrotnej do naszego apartamentu.
A tu już podróżujemy dalej.
Nasz pierwszy dzisiejszy przystanek. Świątynia Taman Ayun i pan wędkarz łowiący rybki w fosie świątynnej. Pewnie złowi złotą rybkę i będzie miał z głowy resztę życia.
Dachy niezwykłe, robią wrażenie. Widać wpływ architetektury chińskiej.
Rzeżby, jak zwykle, powalające. Zwłaszcza z kotkiem.
Panie przygotowujące ołtarzyki i szykujące się do święta.
Nieznane nam drzewo.
No i zaczęło się Jatiluwih (ja cięlubię). Oszałamiająca panorama pól ryżowych (Panorama Racławicka to pikuś). Na razie wstęp, taki sobie widoczek. Poprosiliśmy naszego drivera o postój i pstryknęliśmy kilka fotek Tylko dla Was. Zdjęcia tego nie oddadzą, ogarniają te widoki ze wszystkich stron. Imponujące. Naprawdę trudno się było ustawić do dobrego zdjęcia... no i brak słońca.
Kwiat bananowca, przy okazji.
I kolejna świątynia. Największe wrażenie estetyczne! Inna rzecz, że dojazd i powrót paskudnie krętą i wąską dróżką, choć mijaliśmy się z ciężarówkami w potwornej ulewie. Sama świątynia położna nad brzegiem jeziora, wysokość ponad 1400 m.
A poniżej nasz pan przewodnik po świątyni "śmierci". Jej początek datowany jest na XI w., a odbudowana została w drugiej połowie XIX wieku na cześć obrońców Jagaragi (ostatnich bodaj bohaterów broniących się przed Holendrami - nazwa Jagaraga wywodzi się od walczących do śmierci i pilnujących wciąż siebie. Przed wejściem do do świątyni, na reliefach upamiętniono wydarzenia z walk z Holendrami (samolot, samochód, rower i statek).
Bardzo sympatyczny i ujmujący społeczny pan przewodnik. Oczywiście wynagrodziliśmy go, choć się nie domagał. Właśnie dlatego.
Wyjaśnił nam też różnicę między swastyką hinduską a używaną przez Niemców. Szczegóły znajdziecie w opisie.
I nasz nowy dwudniowy przybytek. Basen z widokiem na Ocean Indyjski. Przyjechaliśmy około 16.00 i się rozpadało. Odczekaliśmy godzinkę, i ruszyliśmy w "miasto". Błąd! Zaczęło napierniczać. Przemokliśmy, ale daliśmy radę. Nie ma "białych" w okolicy, dzieciaki pozdrawiają serdecznie i w sposób niewymuszony. W sklepikach wywołujemy zdziwko, w końcu normalne ceny. Ocean warczy za oknem, wykąpaliśmy się w basenie z widokiem na piorunki za horyzontem. Nie jest źle, chociaż opis na Booking był o wiele lepszy niż real. Nie ma co się uskarżać. Damy radę.
Nasz pies obronny na leżaku (naszym).
A reszta to juz mix zdjęć. Trochę z Ubud, troszkę z drogi i pól ryżowych.
Ze względu na basen i ccean chcieliśmy przedłużyć pobyt, ale ze względu na warunki (szeroko pojęte), raczej tego nie zrobimy. Pozdrawiamy.



Ubud - uwielbiam! <3 I te pola ryżowe...dlaczego u nas nie można sadzić tak np. pszenicy?
OdpowiedzUsuńZastanawia mnie jeszcze, co tam jeden pan "kosi" na tym błotnistym poletku..wygląda to dość ciekawie ;)
Niesamowita jest też ta świątynia, aż żal, że pogoda tak się rozkaprysiła, bo w słońcu zdjęcia pewnie jeszcze lepiej by ją oddały.
Hotel przynajmniej na zdjęciach wygląda super, nawet ochronę dostaliście - chociaż trochę się leni na leżaku :p