środa, 27 stycznia 2016

Podróż na północ

To jeszcze fotki małpek z Ubud. Opuściliśmy to miasto pełne "białych ludzi". Zagęszczenie większe niż w Kucie. Naprawdę sporo ich było, zwłaszcza w ośrodku medytacji i jogi. Dziwne. Nasze byłe miejsce dość klimatyczne. Zarezerwowaliśmy sobie ten sam pensjonat na 10 lutego, bowiem wrócimy do Ubud na jedno z ważniejszych świąt (takie miejscowe dożynki - chyba). Było nieźle i dlatego tam wrócimy. Fotki małpek z drogi powrotnej do naszego apartamentu.   




A tu już podróżujemy dalej.



Nasz pierwszy dzisiejszy przystanek. Świątynia Taman Ayun i pan wędkarz łowiący rybki w fosie świątynnej. Pewnie złowi złotą rybkę i będzie miał z głowy resztę życia.   






Dachy niezwykłe, robią wrażenie. Widać wpływ architetektury chińskiej.


Rzeżby, jak zwykle, powalające. Zwłaszcza z kotkiem. 




Panie przygotowujące ołtarzyki i szykujące się do święta.




Nieznane nam drzewo.


No i zaczęło się Jatiluwih (ja cięlubię). Oszałamiająca panorama pól ryżowych (Panorama Racławicka to pikuś). Na razie wstęp, taki sobie widoczek. Poprosiliśmy naszego drivera o postój i pstryknęliśmy kilka  fotek Tylko dla Was.  Zdjęcia tego nie oddadzą, ogarniają te widoki ze wszystkich stron. Imponujące. Naprawdę trudno się było ustawić do dobrego zdjęcia... no i brak słońca.  


















Kwiat bananowca, przy okazji.



I kolejna świątynia. Największe wrażenie estetyczne! Inna rzecz, że dojazd i powrót paskudnie krętą i wąską dróżką, choć mijaliśmy się z ciężarówkami w potwornej ulewie. Sama świątynia położna nad brzegiem jeziora, wysokość ponad 1400 m. 














A poniżej nasz pan przewodnik  po świątyni "śmierci". Jej początek datowany jest na XI w., a odbudowana została w  drugiej połowie XIX wieku na cześć obrońców Jagaragi (ostatnich bodaj bohaterów broniących się przed Holendrami - nazwa Jagaraga wywodzi się od walczących do śmierci i pilnujących wciąż siebie. Przed wejściem do do świątyni, na reliefach upamiętniono wydarzenia z walk z Holendrami (samolot, samochód, rower i statek). 



Bardzo sympatyczny i ujmujący społeczny pan przewodnik. Oczywiście wynagrodziliśmy go, choć się nie domagał. Właśnie dlatego.





Wyjaśnił nam też różnicę między  swastyką hinduską a używaną przez Niemców. Szczegóły znajdziecie w opisie. 






I nasz nowy dwudniowy przybytek. Basen z widokiem na Ocean Indyjski. Przyjechaliśmy około 16.00 i się rozpadało. Odczekaliśmy godzinkę, i ruszyliśmy w "miasto". Błąd! Zaczęło napierniczać. Przemokliśmy, ale daliśmy radę. Nie ma "białych" w okolicy, dzieciaki pozdrawiają serdecznie i w sposób niewymuszony. W sklepikach wywołujemy zdziwko, w końcu normalne ceny. Ocean warczy za oknem, wykąpaliśmy się w basenie z widokiem na piorunki za horyzontem. Nie jest źle, chociaż opis na Booking był o wiele lepszy niż real. Nie ma co się uskarżać.  Damy radę.









Nasz pies obronny na leżaku (naszym).


A reszta to juz mix zdjęć. Trochę z Ubud, troszkę z drogi i pól ryżowych.









































Ze względu na basen i ccean chcieliśmy przedłużyć pobyt, ale ze względu na warunki (szeroko pojęte), raczej tego nie zrobimy. Pozdrawiamy. 

1 komentarz:

  1. Ubud - uwielbiam! <3 I te pola ryżowe...dlaczego u nas nie można sadzić tak np. pszenicy?
    Zastanawia mnie jeszcze, co tam jeden pan "kosi" na tym błotnistym poletku..wygląda to dość ciekawie ;)
    Niesamowita jest też ta świątynia, aż żal, że pogoda tak się rozkaprysiła, bo w słońcu zdjęcia pewnie jeszcze lepiej by ją oddały.
    Hotel przynajmniej na zdjęciach wygląda super, nawet ochronę dostaliście - chociaż trochę się leni na leżaku :p

    OdpowiedzUsuń