czwartek, 5 lutego 2015

Boracay

Już wracamy na bloga. Najpierw kilka zaległych fotek z występu artystycznego. Była chała. Nudnawe. Jesteśmy na Boracay, ale jest przereklamowane. Przynajmniej dla nas. Taka Ibiza. Masa ludzi wszędzie. Tu się przyjeżdża na zabawę. Panienki, alkohol, lenistwo i sporty wodne. I tłok, tłok i tłok wszędzie. Ale tu jesteśmy tylko do pojutrza i dalej ma być fajniej.












A poniżej miejscowe bydło. Wodna krowa karabau. Lubi brodzić na polach w wodzie.


Nieco inny wzorzec urody. Ja się na facetach nie znam, ale tego na modela bym nie zatrudnił.


Jednemu dziecku daliśmy pieniążek. I nagle spod ziemi wypełzła mas dzieciaków wyciągających ręce po kasę. Zapomniałem napisać o fajnym numerze, który przytrafił nam się koło krateru. Romkowi żal się zrobiło smutnego dzieciaka i dał mu 100 peso (8 złotych). Ten spokojnie spojrzał na niego, powiedział dziękuję, po czym wyjął plik banknotów znacznie większy od tego co miał Romek i banknot włożył pomiędzy swoje i wsunął do kieszeni :-)


Samochody z trzciną cukrową stoją w kolejce jak nasze z burakami w czasie kampanii cukrowej.


Kabelki piękne jak w całej Azji.


Dzisiaj byliśmy na fajnej wycieczce. A właściwie tak bardzo fajna może nie była, ale za to w świetnym towarzystwie Mone i Alisji. Super dziewczyny. 



Woda czysta. 


Wszystkie łodzie są pająkami, czyli mają bambusowe stabilizatory po obu stronach.






Byliśmy na wyspie dwóch jaskiń. 










Mone jest 24 letnią przewodniczką, a Alisja studentką turystyki na praktyce.






Obiad na wyspie. I w końcu nauczyłem się jeść kraba :-).




Wiara, coś tam i miłość, czyli palec Mone.





Teraz jest 14.42 i zaraz idziemy na długi spacer wzdłuż plaży do centrum handlowego. Potem udamy się na kolację do sea food paradise. Już możecie zazdrościć. Naraźki.

4 komentarze:

  1. Naprawde mozna zazdroscic, az trudno komentowac. Pozdrowaski.

    OdpowiedzUsuń
  2. Poprawka! Tylko Romek umie jeść kraby! Nigdy nikt mu nie dorówna (nawet spośród nas). A jeśli ktoś taki się znajdzie, o ile to możliwe, to nie będziemy chcieli go znać. Pozdrowaśki.
    Waldek

    OdpowiedzUsuń
  3. Najbardziej wam zazdroszczę tych mango na talerzu.Jak sobie przypomnę Madagaskar to dostaję ślinotoku.PROSZĘ o PYSZNE MANGO-duuuuuuuuuuużżżżżżżżooooooooooooooo!!!!!!
    D.J
    Pozdrawiam wyluzowanych.

    OdpowiedzUsuń
  4. Bardzo mi sie podobają pierwsze zdjęcia z tego tańca.. Wyglada na to, ze wsród tubylców byłabym wysoka :))))

    OdpowiedzUsuń