Miasto Retung jest jednym z większych na wyspie.
Około 30.000 mieszkańców. Głównie katolicy. W centrum miasteczka są liczne
sklepy i potężny market, w znacznej części zadaszony. Oczywiście w sklepach
niczego ciekawego dla nas nie było. Za to targowisko obfitowało w liczne barwne
stoiska. W powietrzu unosił się zapach przypraw, owoców i… odchodów kurzych.
Mieszanka tych woni ogólnie raczej trudna do zniesienia dla Europejczyka. Ale
kolory i uśmiechnięte buzie tubylców na widok białych - rewelacyjne. Jak zwykle
wszyscy mile nas witali. Nie spotkaliśmy
w mieście żadnych innych białych ludzi. Jeden z naszych facetów zapragnął
zakupić lokalną czapeczkę. Taki dość wysoki toczek –
rożek. Niestety, się nie udało. Ale pod hotelem lokales sprzedawał sarongi.
Poprosiliśmy go o załatwienie takiej czapki. Po godzinie przyszedł z kilkoma do
wyboru. Cena 150.000 rupii, czyli 10 euro. Po pół godzinie cena promocyjna
120.000. Wieczorkiem powróciliśmy do degustacji araku. Tańcom nie było końca.
Rano w naszym
hotelu był wielki harmider. Okazało się, że z Timoru przyjechał jakiś bardzo
ważny szef policji i spał tam gdzie i my. W mieście, dosłownie co kilkadziesiąt
metrów, stał policjant. Obstawa nieludzka. A że gość jest wyznawcą hindu, to
przed komendą policji ustawiono penjory.
Zaraz po śniadaniu zauważyliśmy, że czapkami
handlowało już kilku innych tubylców. Najwyraźniej wskazaliśmy na niszę
rynkową. Cena poranna spadła do 100.000. W końcu udało się kupić dwie czapki po
25.000.
Wybraliśmy się do wioski zamieszkanej przez lud
Manggarai. Weszliśmy do ich domu i poproszono nas, abyśmy usiedli na matach
rozścielonych na podłodze. Kiedy przechodził tubylec obok nas, mocno się
schylał i dłoń ustawiał w kierunku, w którym szedł z nisko do ziemi opuszczoną
ręką. Spytaliśmy, dlaczego? Jest to postawa wyrażająca szacunek dla pozostałych
ludzi w pomieszczeniu. Zwyczaj ten obowiązuje na całej wyspie, za wyjątkiem
miejsc publicznych. Mężczyźni remontowali dom, a kobiety poszły do miasta
sprzedawać na targowisku płody rolne. Przy okazji dowiedzieliśmy się o
niezwykle skomplikowanej procedurze zawierania związku małżeńskiego. Jest to
naprawdę bardzo wiele skomplikowanych etapów z niezliczoną ilością rytuałów.
Lud prowadzi bardzo spokojne życie. Domy są okrągłe. To symbolizuje krąg, czyli
jedność i wspólnotę. Podobnie pola ryżowe. Są w kształcie koła i podzielone są
jak tort. Każdy ma kawałek tego „tortu”. Kiedy trzeba wykonać jakieś prace
polowe na swoim areale, wszyscy mieszkańcy wioski idą pomóc jego właścicielowi.
Nazajutrz będą pomagać komuś innemu.
Podobnie jest, gdy trzeba wybudować dom. Angażują się w ten proces wszyscy
członkowie lokalnej społeczności. W domu mieszkają wszyscy członkowie rodziny.
Córki po wyjściu za mąż przenoszą się do domu męża, do synów wprowadzają się
ich żony. Dom zamieszkuje wielopokoleniowa rodzina. Wszyscy bracia mieszkają
razem. Dlatego wielu tu wujków, liczne rodziny. Wszyscy mieszkają w jednym
pomieszczeniu. Dopiero kiedy syn ożeni się, może sobie wydzielić w domu osobny
pokój. Najczęściej poprzez zawieszenie kotary. Na środku wioski znajduje się
coś w rodzaju ogromnego kamiennego ołtarza wykonanego z kamieni. To na nim
zasiadał król wioski, a zgromadzeni wokół niego mieszkańcy wysłuchiwali tego,
co mówił. Wokół domów leżą maty, na których suszy się ryż i kawa. Zmarli
chowani są na cmentarzach. Ale są bardzo zaniedbane. Nagrobki obłożone są
płytkami ceramicznymi. Niestety są tak zarośnięte, że nawet nie ma możliwości
wejścia na cmentarz.
Kolejną atrakcją dnia były specyficzne pola ryżowe.
Musieliśmy się nieco wspiąć pod stromą górę, aby z niej podziwiać cudowny
krajobraz. Ogromne pola ryżowe w kształcie koła. Wyglądają jak gigantyczne
pajęczyny. Zieleń zapiera dech w piersiach. Warto było poświęcić pół dnia dla
chwili nad tymi tarasami. Popołudnie to jaskinia. Bardzo niska i wąska. Część z
nas odważyła się wejść do środka, część została na zewnątrz. To co było tam
najciekawsze, to jadowite pająki ze szczypcami jak skorpiony, skamieniały żółw
i ślimak zatopiony w skale. Na suficie i na gruncie wyrastały stalaktyty i
stalagmity, gdzieniegdzie tworząc stalagnaty.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz