środa, 2 marca 2016

Labuan Bajo

Miasto Retung jest jednym z większych na wyspie. Około 30.000 mieszkańców. Głównie katolicy. W centrum miasteczka są liczne sklepy i potężny market, w znacznej części zadaszony. Oczywiście w sklepach niczego ciekawego dla nas nie było. Za to targowisko obfitowało w liczne barwne stoiska. W powietrzu unosił się zapach przypraw, owoców i… odchodów kurzych. Mieszanka tych woni ogólnie raczej trudna do zniesienia dla Europejczyka. Ale kolory i uśmiechnięte buzie tubylców na widok białych - rewelacyjne. Jak zwykle wszyscy  mile nas witali. Nie spotkaliśmy w mieście żadnych innych białych ludzi. Jeden z naszych facetów zapragnął zakupić lokalną czapeczkę. Taki dość wysoki toczek – rożek. Niestety, się nie udało. Ale pod hotelem lokales sprzedawał sarongi. Poprosiliśmy go o załatwienie takiej czapki. Po godzinie przyszedł z kilkoma do wyboru. Cena 150.000 rupii, czyli 10 euro. Po pół godzinie cena promocyjna 120.000. Wieczorkiem powróciliśmy do degustacji araku. Tańcom nie było końca.
            Rano w naszym hotelu był wielki harmider. Okazało się, że z Timoru przyjechał jakiś bardzo ważny szef policji i spał tam gdzie i my. W mieście, dosłownie co kilkadziesiąt metrów, stał policjant. Obstawa nieludzka. A że gość jest wyznawcą hindu, to przed komendą policji ustawiono penjory.
Zaraz po śniadaniu zauważyliśmy, że czapkami handlowało już kilku innych tubylców. Najwyraźniej wskazaliśmy na niszę rynkową. Cena poranna spadła do 100.000. W końcu udało się kupić dwie czapki po 25.000.
Wybraliśmy się do wioski zamieszkanej przez lud Manggarai. Weszliśmy do ich domu i poproszono nas, abyśmy usiedli na matach rozścielonych na podłodze. Kiedy przechodził tubylec obok nas, mocno się schylał i dłoń ustawiał w kierunku, w którym szedł z nisko do ziemi opuszczoną ręką. Spytaliśmy, dlaczego? Jest to postawa wyrażająca szacunek dla pozostałych ludzi w pomieszczeniu. Zwyczaj ten obowiązuje na całej wyspie, za wyjątkiem miejsc publicznych. Mężczyźni remontowali dom, a kobiety poszły do miasta sprzedawać na targowisku płody rolne. Przy okazji dowiedzieliśmy się o niezwykle skomplikowanej procedurze zawierania związku małżeńskiego. Jest to naprawdę bardzo wiele skomplikowanych etapów z niezliczoną ilością rytuałów. Lud prowadzi bardzo spokojne życie. Domy są okrągłe. To symbolizuje krąg, czyli jedność i wspólnotę. Podobnie pola ryżowe. Są w kształcie koła i podzielone są jak tort. Każdy ma kawałek tego „tortu”. Kiedy trzeba wykonać jakieś prace polowe na swoim areale, wszyscy mieszkańcy wioski idą pomóc jego właścicielowi. Nazajutrz  będą pomagać komuś innemu. Podobnie jest, gdy trzeba wybudować dom. Angażują się w ten proces wszyscy członkowie lokalnej społeczności. W domu mieszkają wszyscy członkowie rodziny. Córki po wyjściu za mąż przenoszą się do domu męża, do synów wprowadzają się ich żony. Dom zamieszkuje wielopokoleniowa rodzina. Wszyscy bracia mieszkają razem. Dlatego wielu tu wujków, liczne rodziny. Wszyscy mieszkają w jednym pomieszczeniu. Dopiero kiedy syn ożeni się, może sobie wydzielić w domu osobny pokój. Najczęściej poprzez zawieszenie kotary. Na środku wioski znajduje się coś w rodzaju ogromnego kamiennego ołtarza wykonanego z kamieni. To na nim zasiadał król wioski, a zgromadzeni wokół niego mieszkańcy wysłuchiwali tego, co mówił. Wokół domów leżą maty, na których suszy się ryż i kawa. Zmarli chowani są na cmentarzach. Ale są bardzo zaniedbane. Nagrobki obłożone są płytkami ceramicznymi. Niestety są tak zarośnięte, że nawet nie ma możliwości wejścia na cmentarz.
Kolejną atrakcją dnia były specyficzne pola ryżowe. Musieliśmy się nieco wspiąć pod stromą górę, aby z niej podziwiać cudowny krajobraz. Ogromne pola ryżowe w kształcie koła. Wyglądają jak gigantyczne pajęczyny. Zieleń zapiera dech w piersiach. Warto było poświęcić pół dnia dla chwili nad tymi tarasami. Popołudnie to jaskinia. Bardzo niska i wąska. Część z nas odważyła się wejść do środka, część została na zewnątrz. To co było tam najciekawsze, to jadowite pająki ze szczypcami jak skorpiony, skamieniały żółw i ślimak zatopiony w skale. Na suficie i na gruncie wyrastały stalaktyty i stalagmity, gdzieniegdzie tworząc stalagnaty.
 




































































Brak komentarzy:

Prześlij komentarz