Kuba to zupełnie inny świat. Dzięki temu, że naszym przewodnikiem jest rodowity Kubańczyk, ale też światowy, wykształcony i nieco spolszczony facet, możemy dotknąć Kuby naprawdę. Byłem tu już, ale nie poznałem tego kraju tak przez kilka tygodni pobytu jak teraz w ciągu zaledwie niecałego dnia. Jeśli na jakimś balkonie ktoś na nas zwróci uwagę i jednocześnie my na niego, dla Iwana jest to wystarczający powód do tego, aby spytać się czy możemy na chwilę do niego wejść. Potrafi też zapukać do drzwi nieznajomych i zapytać, czy możemy zobaczyć typowy kubański dom. Ludzie chętnie otwierają drzwi i nas zapraszają. Można chodzić po zakamarkach ich mieszkania bez skrępowania. Są nieludzko życzliwi. Ja naprawdę zwiedziłem już dużo świata, ale to co dzieje się tutaj jest niesamowite. Oni w swojej biedzie są szczęśliwi na tyle, że nawet reżim nie sprawia, aby zechcieli się choćby spróbować buntować. Słońce świeci, ludzie się uśmiechają, nikt nigdzie się nie spieszy, nie są głodni, zatem nie mają problemów a wręcz mają wszelkie warunki potrzebne do szczęścia. Nikt nie szpanuje, nie wywyższa się. Jedynie starają się dbać o własny wygląd. To ważne, ale poza tym nic nie wpływa na ich szczęście. A swój wygląd akceptują, bo przecież wkładają w to dużo starań. Są zadbani. W domach bardzo biednie i nie najczyściej, ale przecież od tego szczęście nie zależy. Nie mają internetu, ale mają telewizję z czterema państwowymi programami. Jest też rum, cygara i muzyka. Wymieniają się uśmiechami i wiodą naprawdę spokojne i radosne życie. Coraz częściej rozpoczynają tez własną działalność gospodarczą. Na przykład mają wózki dwukółki i z nich sprzedają lody, pieczywo czy warzywa. Albo gwiżdżą obwieszczając przybycie na ulicę, albo leci jakiś tekst z głośników, albo tez coś nawołują. Ludzie wychodzą na balkony i na sznurkach spuszczają torbę z pieniędzmi i do tych toreb trafia towar. Cały czas ktoś coś oferuje. Pokazały się też prywatne mini galerie, sklepiki, warsztaty i restauracje. Państwo wynajmuje lokalesom lokale, a oni robią państwu konkurencję. Oczywiście te prywatne biznesy znacznie lepiej funkcjonują od państwowych. I tak sobie chodziliśmy cały dzień po starej Hawanie. Kolację zjedliśmy i znajomego Iwana, Pana Mili. Typowa kubańska kolacja, czyli ryż, czarna fasola kawałem mięsa i warzywa. Wieczorem poszliśmy na koncert Bueana Vista Social Club. W Hawanie koncertują od dwóch lat. Ja niestety byłem zawiedziony. Wielka salka z patio. Mieściły się setki ludzi siedząc przy stolikach, jedząc i popijając drinki. Nagłośnienie było fatalne. Głos wokalistów przesterowany, a poza tym przez 1,5 godziny zagrali tylko dwa znane nam kawałki. Nie było natomiast hiciorów. Idąc na koncert zaszliśmy jeszcze na daikiri, do ulubionej przez Hemingwaya knajpki. Tak też była muzyka na żywo i gorąca atmosfera. Dziś zwiedzamy nową Hawanę. Fotki tak wolno się ładują, że zbyt wiek ich nie wrzucę. Jeszcze będę coś kombinował. Może jak mocno zmniejszę to przejdą lepiej.



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz