1. Przedmowa
ten wpis musiałem jakoś podzielić, więc czynię to w formie książkowej
2. Rozdział pierwszy - rzecze Kierownik
Dzisiejszy dzień to zapoznanie z Kutą, czyli miastem, w którym przebywamy. Śniadanko w hotelu przebogate, ale jak to bywa w Indonezji – składało się głównie z naszych drugich dań i zup obiadowych. Później odbyliśmy spacer na plażę, po drodze wymieniając trochę kasy. I wiecie co? Jesteśmy milionerami!!! Plaża w Kucie nie jest piękna. Może wzburzone, dobre dla surfingu. Ale kraj przytłacza ilością świątyń. Każdy musi mieć swoją świątynię. I to dosłownie. Dom może być mały i biedny, ale obok musi górować świątynia. Tubylcy składają każdego dnia setki tysięcy darów bogom. Robią to w małych koszyczkach z liści palmowych. Do koszyczka wkłada się trochę jedzenia, pieniążek, kadzidełko… Rano wszystkie ołtarzyki są sprzątane i wykłada się nowe. Można przy świątyniach, na ogrodzeniu, samochodzie czy też wręcz na chodniku. Po ulicy biegają szczury. Ludzie są niezwykle mili.
Zabukowaliśmy sobie już wszystkie wycieczki do końca naszego pobytu na Bali. Nie będę opisywał co zobaczymy, bo moglibyście przestać nas czytać. Za jeden dzień, za samochód (duży VAN) z paliwem i kierowcą płacimy 41 dolarów. To dobra cena. Standard to około 45 dolarów za osobę, więc mamy to samo za 25% ceny. W piątek świętujemy tu Nowy Rok. Zwyczaje z nim związane są zaskakujące, ale nie będę wyprzedzał czasu. O 14.00 oczywiście była Formuła 1, a potem obiadek i długi spacer. Przed nami jeszcze kolacja. Idziemy na homary i ryby. Mam nadzieję, że będzie pyszniutko. Jutro czeka nas ciężki dzień. Startujemy z naszym nowym szoferem o 8.30 i niewykluczone, że zakończymy dopiero po kilkunastu godzinach.
No to ja już mówię wam:
Naraźki
3. Rozdział trzeci. Przebłysk Waldemara
A teraz dwa słowa chciałby jeszcze napisać Waldemar.
Przede wszystkim dziękuję tym wszystkim, którzy upomnieli się za moją obecnością na fotkach. To ujmujące. Estetycznie rzecz biorąc, wyglądam jak po nieudanej kuracji po malarii i raczej lepiej będzie, gdy zaoszczędzę wam takich wrażeń. Poza tym mam większą frajdę w robieniu fotek niż pozowaniu do nich. W zamian podzielę się moimi wrażeniami z tych kilku dni. Jestem pewien, że gdzieś musi być Królowa Matka Wschodu – odpowiedzialna za wielkie rojowisko Bangkoku, brak klimatyzacji w taksówce w Kuala Lumpur i niezwykłą uprzejmość Indonezyjczyków. Jak również za biedę miasta na wodzie w Bangkoku i tysiące codziennych dramatów, których nie widzimy. Trochę może nas ignoruje Królowa Matka, bo gdy się widzi Europejczyków płci obojga (pijanych bardziej i mniej, wytatuowanych podobnie, rozkrzyczanych i nazbyt pewnych siebie), to widać, że nie pasujemy do tego świata – a raczej to, że nie jesteśmy z tego świata. Nawet nie wiem, kto (lub co) zasługiwałby na miano Królowej Matki, ale wiadomo, że mieszka w wieżach Petronas Twin Tower w Kuala Lumpur i wytwarza magię. Kiedy się tam stoi, trudno o większą pewność. W sumie to pocieszająca wiadomość – Królowa Matka jest.
Teraz znowu ja – Kierownik. Tak myślałem, że epistolograficzna umiejętność kolegi Waldemara przyćmi moje wypociny. Chyba już do was nie napiszę. A było tak fajnie.
Naraźki
No i wróciliśmy z kolacji. Było zaj… Zjedliśmy dwa największe homary, red snaper, white snaper (ryby), tiger prawns, big prawns, nasi, bami, dwa półmiski zielska indonezyjskiego. Roman w końcu się najadł. Było mega smacznie i jeszcze bardziej mega obficie. A wesołości końca nie było. Wow! Romek wam życzy smacznego do niedzielnego schabowego (ja wolałbym rosołek).
No to naraźki.
Wyraze swoje skromne zdanie-bardzo mi sie podoba dzisiejszy "ksiazkowy" blog :) Poza tym zdjecia tradycyjnie super!
OdpowiedzUsuńPs. Rosolek byl, bardzo smaczny ;)
Ale wam zazdroszcze. Od razu sobie wszystko przypomialam, to jedno z fajniejszych miejsc jakie widzialam.Piotr mozasz przywiezc rambutany i koniecznie kandyzowany imbir.Caluje was wszyskich i zycze milych wrazen
OdpowiedzUsuńWitajcie Panowie!...ale smaka narobiliście tymi zdjeciami z homarami i rybkami...zdjęcia super, super chłopaki, super miejsca, wiec czegóż chcieć więcej..nawet pięniadze sie Was trzymają jak widać na załaczonym obrazku, hehe....
OdpowiedzUsuńa moja Zuza chce tego boskiego pieska ze zdjęcia a ja chcę tego boskiego błogiego odpoczynku jaki ma Pan śpiacy na podłodze....ehhh, jak ma miło, zero stresu dnia codziennego...po powrocie Robert chyba będzie musiał wysłać mnie na 3 dni luksusowego spa...w podziękowaniu, haha
pozdrawiam Agata
no i dziś mija Panowie tydzień waszej wyprawy, czy jakoś będziecie świętować?
OdpowiedzUsuńOd razu widać po zdjęciach, że tata się najadł :) Zauważcie, że na poprzednich nie jest uśmiechnięty przy obiedzie! :):)
OdpowiedzUsuńPozdrowienia dla wszystkich - Weronika :)