środa, 12 lutego 2014

Orinoko

Na razie bez fotek. Opublikujemy za 5 - 8 godzin
Po wylądowaniu w Puerto Ordaz „zwiedzaliśmy” centra handlowe. Jeśli chodzi o artykuły przemysłowe czy też fast foody to nie jest źle. Oczywiście mowa tylko o dużych miastach. Ale jeśli przyjrzeć się supermarketom, to jest tragicznie. Może na tylko Kubie jest gorzej. Dotarliśmy do delty Orinoko. Jest trochę inaczej. Mieszkamy kilkadziesiąt kilometrów od najbliższej osady w dżungli. Kompletna dzicz. Śpimy w podobnych warunkach do tych, w jakich mieszkają Indianie. Mamy „domki” wyposażone w dach i łóżka z moskitierami. Bez prądu, ścian, toalety i czegokolwiek innego. O przepraszam. Jest też mały stolik i dwa pieńki na których można usiąść. Dostaliśmy też świeczkę. Żadnej szafy i ręczników. Po Indiańsku. Cały czas odgłosy dżungli informują nas, że nie jesteśmy tu sami. Wręcz, że jesteśmy tu obcy. Ale zwierzaki nas tolerują. Małpy krzyczą niemiłosiernie. Ptaki drą się i też pięknie śpiewają. Przypływy i odpływy rzeki sprawiają, że raz mieszkamy na lądzie, a raz na rzece. Na szczęście wybudowano pomosty z drewna nad wodą umożliwiające poruszanie się po naszym terenie niezależnie od poziomu wody. Nie ma to nic wspólnego z jakimkolwiek hotelem. Ot, dla turystów stworzono warunki do spania takie same jak mają Indianie. I tylko posiłków nie musimy sami przyrządzać. Ale czasem musimy coś złowić, aby się najeść. Jedynym udogodnieniem są toalety zbliżone wyglądem do naszych i prysznice, czyli zamykane pomieszczenie z rurą z wodą z rzeki. Dojechaliśmy wczoraj wieczorem i po kolacji poszliśmy spać. Rano pobudka o 6.00 i wyprawa canoe rzecznym kanałem. Oglądaliśmy budzące się zwierzęta (sęp królewski, małpy, wiele ptaków) i przepiękną roślinność. Potem śniadanko i godzinna podróż kanałami do miejsca, gdzie żyją piranie. Złapaliśmy około 20 sztuk. Najlepsi byli Ryszard i Romek. Przed obiadem udaliśmy się do Indian, którzy zamieszkują te tereny. Odwiedziliśmy ośmioosobową rodzinę. Ich sąsiedzi mieszkają wieleset metrów od nich. Na zdjęciach macie szczegóły. Kury, psy, krokodyl, dzieci, niby kuchnia, jedno  łóżko z moskitierą, kilka hamaków i to w zasadzie wszystko. Żadnej elektryczności. Bida aż piszczy. Na obiad w naszej eco lodge była jakaś dziwna czerwona sałatka z kurczaka, ryż i na deser złowione piranie. Smaczne rybki, ale za wiele mięsa nie mają. Po obiadku wyprawa do dżungli. Ale ja na nią nie wyruszyłem. Dopadła mnie jakaś choroba. I jako że boli mnie gardło – mam nadzieję, że to nie jakieś egzotyczne choróbsko, ale zwykłe przeziębienie (od lodu z zimnych drinków), to popijam aspirynkę i ciumkam strepsils. (Reszta kibicuje Panu Kierownikowi rumem). Mam nadzieję, że to pomoże. Nasza wyprawa pomału dobiega końca. Jutro lecimy do Caracas, aby się przespać i skoro świt pojutrze lecimy na boskie Los Roches. Jeden z najpiękniejszych archipelagów karaibskich. Plan jest taki, aby pierwszego dnia ponurkować (lub choćby posnurkować), kolejnego wybrać się na BIG FISHA, a ostatniego zostaje nam tylko podróż. Wyruszamy w sobotę w południe, żeby w niedzielę, około 21.00, wylądować w Berlinie. Po 24.00 powinniśmy dotrzeć do domów. Będzie ciężko. Natomiast jeszcze się z wami oczywiście nie żegnamy. Jeszcze napiszemy.
Ogromne podziękowania ode mnie dla Beatki, Kasi, Tomka, Adama, Basi – za nieustające szczegółowe informacje z pracy i z domu. Dzięki nim jestem niezwykle spokojny o to, co się dzieje w Waszym kraju.
A teraz muszę się wytłumaczyć z „cycków”, które to bardzo zbulwersowały kilka pań. A zatem Genvieve, Madziu i oczywiście Basieńko.
Zaiste, kobiety (normalne) mają jedynie piersi, a nie to drugie. Jest to niewątpliwie najpiękniejszy atrybut płci przepięknej. I na długo pozostaje naprawdę przecudnym obiektem westchnień męskich, nie mówiąc o obiekcie marzeń. Czasem niektóre Panie w wieku średnim próbują sobie nieco je poprawić, przez drobne zabiegi mające przeciwdziałanie grawitacyjne. I dotąd jest wszystko super. Ale jak nazwać te narządy zmodyfikowane u małolatek, czasem piętnasto-, lub najwyżej siedemnastolatek? Przecież one mają cudeńka, na widok których starsze damy mogłyby czasem westchnąć z rozrzewnieniem, nie wspominając o facetach, którym głowy potrafią się okręcić dookoła nawet kilka (i tu ani grawitacja, ani biologia nie działa – zrozumcie to, czujemy się ja w Kaplicy Sykstyńskiej). Taka jest męska natura i jej nie zmienimy. Nie mówmy, że nie wypada o tym pisać, bo tak po prostu jest, czy tego chcemy, czy też nie. I nic w tym dziwnego. Na pewno wszystkie młode Wenezuelki mają cudowne piersi. Ale cóż one robią? Ładują sobie po kilogramie silikonu w każdy narząd, każą mu patrzeć nienaturalnie w górę i zbliżyć im się do siebie tak, aby nie mieściły się w biustonoszu. I wtedy są to „sztuczne cycki”. Nic więcej, nic mniej. To już nie piersi. Także nie generalizujmy, że kobiety mają piersi, ale miewają też „cycki” i to głównie w Wenezueli. Jeśli jeszcze chcecie, drogie damy, podyskutować na ten temat, to bardzo proszę, ale mam nadzieję, że tym razem mnie zrozumiałyście. Czy jeszcze coś was zabolało?
            Kochane Panie! Jestem ostatnim na tej ziemi, który mógłby chcieć Was próbować obrazić. To nie ja. Bez Was życie nie miałoby jakiegokolwiek sensu. Z pewnością o tym wiecie. My tylko pukamy do Kaplicy Sykstyńskiej, w której się ukrywacie.
Ale nie znaczy to, że nie jest fajnie się od Was uwolnić na parę tygodni. Nagle zauważamy, że wcale głupot nie robimy. I jeśli nawet coś nam nie wyjdzie, to żaden z nas nie ma do jakiegokolwiek kolegi najmniejszych pretensji. Potrafimy sobie absolutnie wszelkie wybryki wybaczać. Tfu! Wybryków po prostu nie ma. A może w męskim towarzystwie inaczej się zachowujemy? Może tak. Ani razu żaden z nas za dużo nie wypił, niestosownie się nie ubrał, nie użył zbyt dosadnych słów, nie zrobił czegokolwiek zbyt niebezpiecznego. Mało tego, wspieramy się. Zawsze jemy z umiarem. Nie zdarzyło się, aby ktokolwiek komukolwiek zwrócił uwagę, że pożera zbyt wiele. Nie zauważyliśmy, aby którykolwiek z nas miał coś brudnego na sobie. Nawet nie zauważyliśmy, czy któryś Pan nie miał na sobie jednocześnie sandałów i skarpet (skarpet, niezależnie, czy czystych, czy brudnych). Ani razu też za dużo nie zjedliśmy. Nasz zarost nikomu nie przeszkadza. Nie zdarzyło się też, aby któryś był nazbyt nachalny. Prawdopodobnie zawsze chodzimy spać o odpowiedniej porze, bo nikt nikomu na ten temat nic nie mówił.  Nie mamy problemu ze zbyt niebezpiecznym skakaniem do wody, braniem brudnych zwierząt w ręce. Żaden z nas nie powiedział niestosownego dowcipu. W ogóle prawdopodobnie wyłącznie bardzo mądrze się wypowiadamy. Pewnie zawsze też odpowiednio stosujemy repelenty i „sunprotectory”. A propos robactwa, to coś mnie tak pożarło 10 dni temu, że do dzisiaj mam problemy z zasypianiem. Ciekawy temat dla socjologów – wyobraźcie sobie, że ani razu nie zdarzyło się komukolwiek z nas wypić piwo zbyt wcześnie, co często zdarza się, gdy przebywamy z kobietami. Nie umiemy tego wytłumaczyć. Nie mamy problemu z przetłuszczonymi włosami, zbyt głośnymi rozmowami nocą w hotelu. Nawet załatwianie potrzeb fizjologicznych (niezależnie, czy chodzi o płyny, czy też wydalanie powietrza z jakichkolwiek otworów naszego ciała), chyba zawsze odbywają się one o odpowiedniej porze w odpowiednim miejscu, bo nie zauważyliśmy, aby kogoś cokolwiek zbulwersowało.  No nie, nie – nie jesteśmy idealni. O tym wiemy. Raz Romek wziął za późno tabletkę na nadciśnienie, Waldek zapomniał naładować baterię do elektronicznego papierosa, a Robert zgubił pod wodospadem okulary (wynurkował je po chwili tubylczy przewodnik).  No dobra. Podsumowując – odnosimy wrażenie, że to tylko mit macho powoduje, że przy Was zachowujemy się jakoś sztucznie. Bo bez Was tego durnego zachowania po prostu nie ma. Jest wszystko jak najbardziej OK. Tak czy inaczej to na pewno nasza wina. Zdajemy sobie z tego sprawę. Ale bardzo Was kochamy. I bardzo, ale to bardzo przepraszamy, że tylko wspólnie w męskim gronie umiemy być tak doskonali. Natomiast zapewniamy, że nieustannie pracujemy nad swoją doskonałością. I jeśli już w męskim gronie jesteśmy dosłownie idealni, to może i przy Was to też już niedługo się zmieni.

Wasi kochający wenezuelsko-indiańscy MACHO i Waldek.

4 komentarze:

  1. Dzień dobry chłopcy !!
    Was to tylko w krótkie spodenki i na wycieczkę.Jacy to grzeczni i schludni,do rany przyłóż.Wychodzi na to ,że się przed nami tylko popisujecie na różne sposoby.Niektórzy robią co tylko mogą,żeby zwrócić na siebie uwagę.Aż nie chce się wierzyć,że to wszystko prawda?A może Ty Piotruś jesteś bardzo chory i tak gadasz od rzeczy w jakiejś malignie ? Może powinieneś wziąć więcej tej aspiryny ,może to rzeczywiście jakaś indiańska choroba??
    Pozdrawiamy.
    Dorota i Ignaś

    OdpowiedzUsuń
  2. Do Autora - ja myślę, że to pogryzienie przez robactwo ma dużo większe skutki niż trudności z zasypianiem.
    Rozumiem, że wraz z napisaniem tego tekstu, dolegliwości Pana opuściły. A tak poważnie: więcej dystansu to tego, co my piszemy. Przecież jakoś Was musimy pozaczepiać i ściągnąć na ziemię!. Wracam do lektury i oglądania zdjęć, na które kazaliście dłuuugo czekać. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  3. Witajcie chłopaki!
    Przede wszystkim Piotrze.....niesamowite te Twoje opowieści......różnej treści.....jakich się nowych rzeczy dowiadujemy o Was wszystkich......i okazuje się że tak naprawdę nie znamy swoich chłopów....hehe.......z drugiej strony też powątpiewam w Twój jasny umysł, czy to czasem nie jest reakcja po tym ukąszeniu, o którym wspomniałeś w opisie....
    Używajcie w takim razie tej doskonałej atmosfery w doskonałym Towarzystwie, bo już nie wiele czasu Wam zostało wakacji......a po powrocie........czar pryśnie.....ale tą Twoją opowieść o pięciu WSPANIAŁYCH !!!! na pewno długo zapamiętamy.........
    pozdrowienia
    Agata

    OdpowiedzUsuń