wtorek, 28 stycznia 2020

Nowa Hawana

Rankiem poczułem się gorzej. Nie wiem czy to za sprawą  zimnej wybitnie daiquirini, czy też gdzieś mnie może zawiało. Wziąłem podwójną aspirynę i jakoś się na razie trzymam. Zwiedzanie rozpoczęliśmy od wycieczki wielkimi amerykańskimi kabrioletami po nowej Hawanie. Samochody są cudowne i dość dobrze utrzymane, choć dziś napędzane często nieoryginalnymi silnikami. Nowa Hawana niczym nie różni się od starej. Stara była kiedyś ograniczona murem, którego dzisiaj już nie ma. Po tej przejażdżce ruszyliśmy na zwiedzanie piesze. Odwiedziliśmy miejscowy uniwersytet, hotel, w którym gościło wielu sławnych tego świata, Potem byliśmy w Hiltonie, którego 8 miesięcy po wybudowaniu zajął Fidel Castro robiąc sobie z niego własną rezydencję. Z tego pierwszego hotelu jest zdjęcie, na którym pokazano co zamawiali w jego restauracji sławni ludzie. Chodziliśmy dzikimi ulicami, po najgorszych dzielnicach, z dala od miejsc, którymi poruszają się turyści. Nogo bolą, ale było warto. Na Kubie są dwie waluty. Peso convertable i non convertable. Pierwsze można wymienić w banku, a drugie służy tylko tubylcom. Peso lokalne umożliwia dokonywanie zakupów w sklepach państwowych. Oczywiście wszystko jest na kartki. Ale towar i tak czasem rzucą, a czasem nie ma go i trzeba nań polować. Niby lokalesi zarabiają 1 dolara dziennie, ale tak naprawdę to każdy jakoś kombinuje i mają oczywiście znacznie wyższe dochody rzeczywiste. A że do życia im wiele nie potrzeba, są szczęśliwi. Każdy ma kogoś za granicą zarabiającego w twardej walucie i w razie potrzeby zgłasza mu, że na przykład trzeba wymienić lodówkę. I chętnie rodziny sobie pomagają. Byliśmy też w ciekawej lodziarni. Na zdjęciu to tam, gdzie są długie kolejki. Do lodziarni jest 6 wejść i przed każdym stoi długa kolejka. Ochrona co jakiś czas wpuszcza grupę do środka. Lody oczywiście są państwowe i dlatego też bardzo tanie. Mleko jest znacznie droższe, więc kupuje się dużo lodów i potem jest na przykład jako mleczny napój do śniadania lub jako mleczko do kawy. Internet jest tylko na zdrapki. Można kupić karty w mieście. W starej Hawanie jest tylko jeden taki sklep. Nabyć je można po okazaniu dokumentu. Skrzętnie odnotowują każdego kupującego i jednorazowo można nabyć jedynie trzy zdrapki po jednej godzinie każda. Na obiad była pizza, która jest tu niezwykle popularna. Niestety bardziej polska jak włoska. Dużo sera. Tłusta. Dzieci oczywiście do szkoły chodzą w mundurkach. Ciekawie przewozi się mięso do sklepu :-). Naraźki.





















1 komentarz: