Dopadła mnie choroba. Gardło, katar, kaszel, zapalenie ucha i gorączka. W związku z tym dziś pisze Waldek. Naraźki.
Kuba
Lekkie refleksje na półmetku wyprawy Wyluzowanych... raczej dla tych z dobrą pamięcią. Czyli wszystkich, którzy pamiętają Podwójność we wszystkich wymiarach. To właśnie jest Kuba/Cuba. Oficjalny wymiar, czyli ten pierwszy, ideologiczny, można powiedzieć - „rewolucyjny”, jest jak Internet na wyspie. Jakby jest, ale jedną malutką duszyczką tak wiele ubyło. Nie można żałować czegoś, czego się nie zaznało. Witamy w świecie Podwójności. Wszyscy (miejscowi i turyści) tkwią w żałobie po czymś, czego mieszkańcy nie znają. Oto zjawisko, o którym mówimy. Witamy na Kubie/Cubie. W zasadzie w naszym Nowym Świecie, nie chodzi o Kolumba, tak naprawdę w naszym starym świecie, o którym nie da się tak łatwo zapomnieć, zwłaszcza tutaj. Trochę jak powrót do przyszłości i przeszłości w jednym. Gdyby Podwójność wygrała, byłby to paskudny świat. Przerabialiśmy to i wiemy, że nie może być fajnie. Najprostszy dowód jest taki, że to my tu przyjechaliśmy, a nie odwrotnie. Po chwilowej reaklimatyzacji, nie mieliśmy najmniejszych problemów. Lekki powrót do świata nieszczęśliwych paradoksów, które trzeba zaakceptować, żeby żyć. Przykładów pełna obfitość. Podwójna waluta, dla mieszkańców i turystów lub wszystkich, co chcą zakupić cokolwiek poza kartkowym, oficjalnym obiegiem. Oficjalnym, czyli takim, o który nikt za bardzo nie dba. Jest trochę jak np. nieco skażone lub zanieczyszczone powietrze, które w jednakowym wymiarze dotyka wszystkich. Wiemy o tym, ale nie mówimy.... bo po co? Nic od gadania się nie zmieni. Zaskakuje wspomniana wcześniej „żałoba” po czymś, czego się nie zaznało. Najprostsza wykładnia - przylecieliśmy tu z prostacką nadzieją, że na karaibskiej wyspie posmakujemy owoców morza i ryb, których obfitość wydawałaby się naturalna ze względu na warunki we wszelkich możliwych wymiarach. Nic z tego. Durne, mieszczańskie i imperialistyczne mrzonki. Podwójność uchroniła mieszkańców przed choćby rekinami, bo te ryby mają przecież ostre zęby i w za dużej ilości. Byłoby niefajnie, gdyby ugryzły spracowanego rybaka. Zatem Podwójności niepotrzebne są ryby i owoce morza. Uchroniła rybaków przed niebezpieczeństwem, którego nie mieli okazji poznać. Oczywiście w prywatnych knajpkach w Hawanie w menu figurują ryby i owoce morza za kasę nieoficjalną (ceny europejskie). Kto złowił i dostarczył rybki do knajpek? Czy może to same rybki podpłynęły w sam raz do kuchni i rzuciły się ostatkiem sił na patelnię? To pytania dla tych, którzy nie poznali smaku Podwójności. Niby nic, a daje się we znaki. Doskwiera mentalnie. Jeśli nawet początkowo się dziwiliśmy i nadużywaliśmy pytania „dlaczego?”, szybko nam przeszło. Sama Hawana to najlepsze miejsce, żeby paradoks Podwójności zobaczyć i zaakceptować. Nie ma najmniejszego sensu ruszać w głąb wyspy z przekonaniem, że można jakoś inaczej, normalniej itp. Obrazki, które znamy - stare amerykańskie samochody wciąż na chodzie służą turystom jako estetyczne przeżycie i środek transportu. Kamienice jak świadectwo minionego piękna w totalnej ruinie, a po drugiej stronie ulicy nowoczesne lokale... przeważnie gastronomiczne. Świat paradoksów i zaskoczeń. Kultowa knajpa na ostatnim piętrze kamienicy bez mieszkańców, drzwi i okien - przestronna ruina zakończona knajpą dla Cyganerii tego dziwnego świata. Samochody (łada, moskwicz - ten typ) w cenach z kosmosu, np. 50.000 PLN (mowa o używanych, rzecz jasna). Sprzęty ze starych kronik filmowych wciąż w super kondycji. Muszą działać, jak mówi nasz przewodnik, bo nie ma innej opcji. Taka to dziwna Podwójność, w której trzeba się odnaleźć, żeby funkcjonować. Trochę jak bigamia ideowa. Akceptujesz pierwszy, oficjalny wymiar, żeby mentalnie żyć w drugim. Na poziomie jednostki to normalne działanie psychiczne (masz jakiś samochód, lecz myślisz o lepszym, nowszym, szybszymi itp. - taka forma autoterapii). Kiedy Podwójność zaczyna być narzuconą formułą, staje się aberracją. Wydaje się, że Kubańczycy wypracowali sobie formy samoobrony, psychiczne wentyle. Są niezwykłe otwarci, mili, uśmiechnięci, pozdrawiają wszystkich, nawet tych widzianych po raz pierwszy w życiu. Nie za bardzo przejmują się pracą, bo jest za gorąco, a żyć da się znośnie wieczorami. Wtedy Podwójność zmienia wektory i zaczyna się FIESTA. Mnóstwo knajpek z muzyką na żywo i przeżywaniem życia w rytmie salsy i pulsem odmierzanym rumem. Trafiliśmy na zespół z gościem grającym na trąbce tak, że po pierwszym numerze zaciekawił, po drugim wyskoczyliśmy z butów, a po trzecim lewitowaliśmy. Mohito miało w tym swój udział, lecz minimalny. Rano Podwójność upomina się o swoje prawa i rewolucja znowu wygrywa. Trochę nam żal, bo mamy piękne wspomnienia z Wenezueli i nie życzymy Kubie/Cubie takiego losu. To naprawdę niezwykły kraj, w dodatku z pięknym mitem założycielskim. Jak to zwykle bywa, mogłoby być jeszcze piękniej... czego tej wyspie i ludziom życzymy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz