Niedzielę spędzam sam w łóżku. Ucho boli i mam gorączkę. Dzień odpoczynku przyda się. Jesteśmy w Cienfuegos. Mieszkamy w fajnych kwaterach w samym centrum miasta u młodego Pana doktora. Gość ma 42 lata. Jako lekarz zarabia miesięcznie prawdopodobnie nie więcej jak 60 dolarów. Jako wynajmujący kwatery znacznie więcej i to na dzień. Ale już ma tego dość i chce uciec. Niestety to nie łatwe. Nie ma rodziny. Tutaj zawód lekarza wiąże się z ryzykiem pozostania w kraju na zawsze. Król (tak nazywamy reżim) wie, że zawód lekarza jest pożądany w innych krajach i stwarza szansę na pracę za granicą. Jeśli ma się rodzinę, jest możliwość wyjazdu samego lekarza. Rodzina zostaje w zastaw. Poza tym pieniądze za pracę za granicą zabiera państwo (pewnie kilka tysięcy USD miesięcznie), a lekarzowi wypłaca tylko kilkaset i to w taki sposób, że dostaje połowę na bieżąco, a druga połowa czeka na niego na Kubie, gdy wróci. Czysty wyzysk, ale zarobki i tak znacznie wyższe. Poza tym koszty związane z wyjazdem, wyżywieniem i zakwaterowaniem państwo bierze na siebie. Ale jak nie ma rodziny to robi się duży kłopot. Nasz Pan doktor jest najlepszym lokalnym chirurgiem.
Okolice Cienfuegos słyną z dawnych plantacji trzciny cukrowej. Dawniej przywożono tu niewolników z Afryki. Potem zorientowano się, że mieszkańcami są praktycznie sami czarni. Więc wpadli na pomysł, aby sprowadzić tu trochę białych. I tak zaproszono wielu Hiszpanów aby się osiedlali na Kubie. Rasy się z czasem pomieszały i kolor narodu lekko rozjaśniał. W czasach ostrego reżimu król chciał pokazać jak jest dobry i rozdawał samochody. Całkiem darmo co roku pracownicy związani z przemysłem cukrowym przez długie lata dostawali rocznie 500 naszych małych fiatów. Przedstawiciele innych branży otrzymywali moskwicze lub łady. Do dzisiaj masa na ulicach fiatów 126p.
Jak już pisałem boli mnie ucho. Przyjechałem do Cienfuegos w nadziei na zakup kropli do ucha, gdyż znajduje się tu międzynarodowa klinika dla obcokrajowców. Lecz niestety kropelek nie mieli. I strzyka mi w tym uchu i gwiżdże. Na szczęście mam zabrany z kraju antybiotyk, apap na gorączkę i tabletki na kaszel. Gardło już podleczyłem Maniusiowymi cukierkami eukaliptusowymi, a od Ryśka dostałem aspirynę. Także mam nadzieję zmierzam w dobrym kierunku. Niestety nie ma tu rosołku. Dobrze że mam kilka zdrapek do internetu, to całkiem się nie będę dzisiaj nudził. Na obiad wyskoczę do pobliskiej pizzerii, a kolację zjemy u doktora, bo ponoć załatwił skądś ryby. Chłopaki poszli zwiedzać miasto i do delfinarium.
To co mi się tu nie podoba, to funkcjonowanie dwóch kart w restauracjach. Dla miejscowych i dla turystów. Oczywiście turyści płacą dwa razy więcej za tę samą porcje, którą otrzymuje miejscowy. To nie jest fajne. No i jako zagorzałemu przeciwnikowi palenia nie podoba mi się też to, że restauracjach pali się tu jak u nas w ubiegłym stuleciu. Przed chwilą wylazłem z łóżka i byłem obok w knajpce na rosołku rybnym. Skasowali mnie 10 dolarów, a wiem, że takie zupy tu nawet dla turystów kosztują 4 dolary. Wczoraj przed restauracją naganiacz wręczył nam menu i krewetki kosztowały 15 dolarów. Ivan coś tam zagadał i dostaliśmy inne menu z ceną 7,50 za porcję. Trzymajcie proszę za mnie kciuki abym już wyzdrowiał. Wrzucam jakieś fotki z ostatniego tygodnia.











Brak komentarzy:
Prześlij komentarz