poniedziałek, 3 lutego 2014

Rum

Dzisiejszy dzień traktujemy jako aklimatyzacyjny. Nie było żadnych super atrakcji i choć pojechaliśmy do wytwórni rumu, to program nazbyt ciekawy nie był. Ale może i dobrze, bo przed nami moc wrażeń. Tak myślimy. Wenzuela to kraj kontrastów. Albo tubylcy obrzydliwie bogaci, zamknięci w swoich dzielnicach, do których normalni obywatele wstępu nie mają, albo bardzo biedni, w dzielnicach, do których wchodzić strach. Klasy średniej bardzo mało. Generalnie, ludzie mieszkają albo w blokowiskach, albo w jakichś komunach, albo też, i to głównie, w dzielnicach biedy, czyli slumsach.



Większość okien w budynkach jest okratowana. I to nawet do 5 piętra.


Wenezuelki są naprawdę atrakcyjne. Nie bójcie się, nasze drogie Panie. Nie po to przyjechaliśmy. Jest duże prawdopodobieństwo, że wrócimy nie tknięci przez obcą płeć piękną. Przynajmniej taki na razie jest plan :). Ale głowy kręcą się dookoła.



Zwiedzanie wytwórni rumu było na wesoło. Proces przerobu trzciny cukrowej przedstawiony był przez pryzmat... rugby. Fabryka Santa Teresa - producent trunku - jest sponsorem lokalnej drużyny uprawiającej ten sport. Było trochę historii, nieco zabawy, poznawanie technologi wyrobu płynu i degustacja.












Dwa płyny mają tu fantastyczne. Jednym są świeże soki owocowe, a drugim kawa. Według mnie, najlepsza na świecie. Smakuje mi nieludzko. I nawet ta podawana na stacji paliw. A jak już jesteśmy przy paliwie, to muszę coś sprostować. Cena paliwa jest tak niska, że przeliczyć ją na złotówki można jedynie z użyciem kalkulatora. Licząc wartość miejscowej waluty po kursie czarnorynkowym, wychodzi na to, że litr kosztuje... 0,25 grosza. Za dolara można kupić 62 bolivary. A za jednego bolivara... nabędziemy 20 litrów oleju napędowego. Wychodzi na to, że przejazd samochodem do Polski (gdyby była droga lądowa) wyszedłby taniej w obie strony aniżeli jedna minuta rozmowy telefonicznej. Co prawda kurs oficjalny wynosi 6 bolivarów za dolara, ale to i tak niewiele zmieni. Może gdzieś popełniamy jakiś błąd myślowy, lecz nie potrafimy go odszukać w naszych głowach. Tomek zrobił nam dzisiaj pierwszy wykład z historii Wenezueli. Na razie jesteśmy w XVIII wieku. Nie będę tego opisywał, bo przecież macie internet. Na obiadek zjedliśmy po dwa arepas, czyli rozkrojone placki ryżowe z nadzieniem serowo kurczakowym i serowo wołowym. Smaczne. Na kolacje zabiera nas gdzieś przewodnik, ale nie wiemy, co to będzie. Jutro rano wyjeżdżamy około 4.00 rano na lotnisko i lecimy do Meridy. I tam właśnie rozpocznie się właściwa wyprawa. Na dzisiaj kończę, bo zaraz kolacyjka i lulu.
Naraźki




4 komentarze:

  1. No to powodzenia. Fajnie będzie chociaż przez czytanie bloga poznać Wenezuelę. Pozdrawiamy!

    OdpowiedzUsuń
  2. Ten komentarz został usunięty przez administratora bloga.

    OdpowiedzUsuń
  3. No najlepsza kawa to byla w Gwatemali. Pilnujcie sie!!! Pozdrowionka! zona kierownika

    OdpowiedzUsuń
  4. wszystkiego najlepszego romka nie dopuszczac do zadnej broni i lusek romek dlaczego porzucili twoje koszulki wyluzowanych jestem z wami wyluzowany w polsce do zobaczenia an flakach w now bob manius

    OdpowiedzUsuń