Labuan Bajo to port, z którego turyści wybierają się na okoliczne
wyspy Rinca i Komodo w celu obserwacji największych jaszczurów świata, słynnych
smoków z Komodo. I nazajutrz oczywiście też tam popłynęliśmy. Statek mieliśmy
do swojej dyspozycji. Sześć kajut dwuosobowych z klimatyzacją. Fajnie to brzmi,
ale w rzeczywistości to była bardzo stara i zniszczona krypa. Owe kajuty to
tylko stare klimatyzatory i materace na ziemi. Za to na dwóch pokładach
mieliśmy dużo przestrzeni zarówno pod dachem, jak i pod gołym niebem. Rejs na
Komodo trwał około 3,5 godziny. Byliśmy przekonani, że będzie się tam roiło od
turystów, ale okazało się, że jesteśmy tam całkiem sami. Poza oczywiście
rangerami, którzy opiekują się każdym turystą. Już przy samym zejściu na ląd
zauważyliśmy niemałe zamieszanie. Niebezpieczny wąż dostał się między ludzi i
nie bardzo wiedział, jak stamtąd uciec. Na szczęście ranger to przecież odważny
facet. Za pomocą miotły i patyków odgonili gada w bezpieczne dla niego
miejsce, pozostawiając nam komfortową
przestrzeń. Opiekunowie wzięli kije zakończone widełkami i ruszyliśmy w las. Na
wyspie nie ma broni. Smoki z Komodo są bardzo niebezpieczne. Jeżeli gadzina
ukąsi człowieka, ten umiera po trzech godzinach. I nie chodzi tu o jakieś rany,
ale o zarazki, jakie to zwierzę ma w ślinie. Podobnie poluje. Bardzo dobrze
zamaskowany gad czeka na ofiarę, świnię lub jelenia, może być małpa (których tu jest bardzo
dużo) i tylko czeka na okazję, żeby go choćby lekko poranić, Po jakimś czasie
zwierzę pada i można przystąpić do wyżerki. Na wyspie jest bardzo szybka łódź,
która w razie problemu płynie do Labuan Bajo i już po godzinie pacjent znajduje
się w karetce. Wcześniej powiadomiony telefonicznie personel szpitala czeka ze
specjalnymi surowicami. Jest duża szansa na uratowanie człowieka. Oczywiście
jeśli pokąsany był głęboko na wyspie, to być może nie zdąży. Bo Komodo
to bardzo duża wyspa. Mama smoczyca znosi kilkadziesiąt jaj, ale przeżywa
zazwyczaj tylko jeden smoczek (do trzech, czterech maksymalnie). Jako że te zwierzaki są kanibalami i rodzice
nie mają nic przeciw zjadaniu swoich dzieci, maluchy muszą się ukrywać przed
dorosłymi osobnikami. W związku z tym wchodzą na palmę i drążą w niej od góry
otwór, w którym żyją… dwa, trzy, czasem nawet pięć lat. Przez ten czas żywią
się insektami, jaszczurkami, gekonami. Czasem jednak ryzykują i schodzą na
ziemię w poszukiwaniu pożywienia. Ale są bardzo leniwe i wiele im do życia
pożywienia nie potrzeba. Dorosły osobnik je raz na miesiąc. Oczywiście wtedy
zjada całą świnię lub sarnę. Do tych zwierząt pozwolono nam się zbliżyć
na dwa metry. Oczywiście pod czujnym okiem
kilku rangerów. Napotkane przez nas sztuki miały około 35 lat i wagę 50
kilogramów. Największe ważą nawet ponad 120 kilo. Emocje były niezłe. Naprawdę
robią wrażenie. Zdjęciom nie było końca. Pełni wrażeń wróciliśmy na nasz statek
na bardzo smaczny obiad, po czym udaliśmy się na snurkowanie. Plaża dziewicza,
piękna rafa, słoneczko… Czego więcej trzeba. Późnym popołudniem przemieściliśmy
się w okolice wyspy Rinca na obserwację nietoperzy. Nazywają je tu latającymi
lisami. Rzeczywiście wyglądają jak lisy, tyle że mają skrzydła. Ich rozpiętość
dochodzi do 1,7 metra. Wielkie. Jest tu taka wysepka z mangrowcami, gdzie
mieszkają ich liczne kolonie. O zmroku ruszają na Flores w poszukiwaniu
pożywienia. A żywią się owocami. Takimi kulkami zielonymi wielkości piłeczki
pingpongowej. Jak ruszają, jest piękny widok, gdyż startuje ich w ciągu godziny
setki tysięcy. Na koniec dnia stanęliśmy na kotwicy w zacisznej zatoczce i
poszliśmy spać. Jedni odważyli się spać w kajutach, inni spali na pokładzie. Kolacja smaczna i z zagadkami. Pełna integracja. Było wesoło.
Niestety tradycyjnie zdjęcia pomieszały się.
Niestety tradycyjnie zdjęcia pomieszały się.
No,no opisy godne prawdziwych podróżników��Zazdrościmy pięknej przygody...następnym razem pamiętajcie o nas.Pozdrawiamy, buziaki Rita i Zbyszek
OdpowiedzUsuńNo,no opisy godne prawdziwych podróżników��Zazdrościmy pięknej przygody...następnym razem pamiętajcie o nas.Pozdrawiamy, buziaki Rita i Zbyszek
OdpowiedzUsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńCzesc Prawdziwi Podroznicy!
OdpowiedzUsuńWlasnie czytalam Wasz blog z przejeciem i zalem ze mnie tam nie ma😒 Pieknie opisujecie miejsca Waszych wypraw i duzo mozna sie o nich dowiedziec. Och jak chcialabym zobaczyc te wielkie jaszczury!
Fajnie, ze moge sledzic Wasze przygody i zobaczyc Was na zdjeciach opalonych i wesolych!
Serdecznie pozdrawiam.
Jolu, tak jak to potrafisz, zrob duzo pieknych zdjec.
Usciski,
-Maryla