czwartek, 3 marca 2016

Komodo

Labuan Bajo to port, z którego turyści wybierają się na okoliczne wyspy Rinca i Komodo w celu obserwacji największych jaszczurów świata, słynnych smoków z Komodo. I nazajutrz oczywiście też tam popłynęliśmy. Statek mieliśmy do swojej dyspozycji. Sześć kajut dwuosobowych z klimatyzacją. Fajnie to brzmi, ale w rzeczywistości to była bardzo stara i zniszczona krypa. Owe kajuty to tylko stare klimatyzatory i materace na ziemi. Za to na dwóch pokładach mieliśmy dużo przestrzeni zarówno pod dachem, jak i pod gołym niebem. Rejs na Komodo trwał około 3,5 godziny. Byliśmy przekonani, że będzie się tam roiło od turystów, ale okazało się, że jesteśmy tam całkiem sami. Poza oczywiście rangerami, którzy opiekują się każdym turystą. Już przy samym zejściu na ląd zauważyliśmy niemałe zamieszanie. Niebezpieczny wąż dostał się między ludzi i nie bardzo wiedział, jak stamtąd uciec. Na szczęście ranger to przecież odważny facet. Za pomocą miotły i patyków odgonili gada w bezpieczne dla niego miejsce, pozostawiając nam komfortową przestrzeń. Opiekunowie wzięli kije zakończone widełkami i ruszyliśmy w las. Na wyspie nie ma broni. Smoki z Komodo są bardzo niebezpieczne. Jeżeli gadzina ukąsi człowieka, ten umiera po trzech godzinach. I nie chodzi tu o jakieś rany, ale o zarazki, jakie to zwierzę ma w ślinie. Podobnie poluje. Bardzo dobrze zamaskowany gad czeka na ofiarę, świnię lub jelenia, może być małpa (których tu jest bardzo dużo) i tylko czeka na okazję, żeby go choćby lekko poranić, Po jakimś czasie zwierzę pada i można przystąpić do wyżerki. Na wyspie jest bardzo szybka łódź, która w razie problemu płynie do Labuan Bajo i już po godzinie pacjent znajduje się w karetce. Wcześniej powiadomiony telefonicznie personel szpitala czeka ze specjalnymi surowicami. Jest duża szansa na uratowanie człowieka. Oczywiście jeśli pokąsany był głęboko na wyspie, to być może nie zdąży. Bo Komodo to bardzo duża wyspa. Mama smoczyca znosi kilkadziesiąt jaj, ale przeżywa zazwyczaj tylko jeden smoczek (do trzech, czterech maksymalnie). Jako że te zwierzaki są kanibalami i rodzice nie mają nic przeciw zjadaniu swoich dzieci, maluchy muszą się ukrywać przed dorosłymi osobnikami. W związku z tym wchodzą na palmę i drążą w niej od góry otwór, w którym żyją… dwa, trzy, czasem nawet pięć lat. Przez ten czas żywią się insektami, jaszczurkami, gekonami. Czasem jednak ryzykują i schodzą na ziemię w poszukiwaniu pożywienia. Ale są bardzo leniwe i wiele im do życia pożywienia nie potrzeba. Dorosły osobnik je raz na miesiąc. Oczywiście wtedy zjada całą świnię lub sarnę. Do tych zwierząt pozwolono nam się zbliżyć na dwa metry. Oczywiście pod czujnym okiem kilku rangerów. Napotkane przez nas sztuki miały około 35 lat i wagę 50 kilogramów. Największe ważą nawet ponad 120 kilo. Emocje były niezłe. Naprawdę robią wrażenie. Zdjęciom nie było końca. Pełni wrażeń wróciliśmy na nasz statek na bardzo smaczny obiad, po czym udaliśmy się na snurkowanie. Plaża dziewicza, piękna rafa, słoneczko… Czego więcej trzeba. Późnym popołudniem przemieściliśmy się w okolice wyspy Rinca na obserwację nietoperzy. Nazywają je tu latającymi lisami. Rzeczywiście wyglądają jak lisy, tyle że mają skrzydła. Ich rozpiętość dochodzi do 1,7 metra. Wielkie. Jest tu taka wysepka z mangrowcami, gdzie mieszkają ich liczne kolonie. O zmroku ruszają na Flores w poszukiwaniu pożywienia. A żywią się owocami. Takimi kulkami zielonymi wielkości piłeczki pingpongowej. Jak ruszają, jest piękny widok, gdyż startuje ich w ciągu godziny setki tysięcy. Na koniec dnia stanęliśmy na kotwicy w zacisznej zatoczce i poszliśmy spać. Jedni odważyli się spać w kajutach, inni spali na pokładzie. Kolacja smaczna i z zagadkami. Pełna integracja. Było wesoło.
Niestety tradycyjnie zdjęcia pomieszały się. 










































































           

            

4 komentarze:

  1. No,no opisy godne prawdziwych podróżników��Zazdrościmy pięknej przygody...następnym razem pamiętajcie o nas.Pozdrawiamy, buziaki Rita i Zbyszek

    OdpowiedzUsuń
  2. No,no opisy godne prawdziwych podróżników��Zazdrościmy pięknej przygody...następnym razem pamiętajcie o nas.Pozdrawiamy, buziaki Rita i Zbyszek

    OdpowiedzUsuń
  3. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  4. Czesc Prawdziwi Podroznicy!
    Wlasnie czytalam Wasz blog z przejeciem i zalem ze mnie tam nie ma😒 Pieknie opisujecie miejsca Waszych wypraw i duzo mozna sie o nich dowiedziec. Och jak chcialabym zobaczyc te wielkie jaszczury!
    Fajnie, ze moge sledzic Wasze przygody i zobaczyc Was na zdjeciach opalonych i wesolych!
    Serdecznie pozdrawiam.
    Jolu, tak jak to potrafisz, zrob duzo pieknych zdjec.
    Usciski,
    -Maryla

    OdpowiedzUsuń