Rano wstałem, gdzieś przed szóstą, i taki oto zwierzaczek odwiedził palmę przy naszym domu.
Latały też liczne ptaszki i wiele motyli. Ptaszki czasem siadają gdzieś wśród gałęzi, ale motyle tylko latają, latają, latają... Nie pozują.
To nasz domek. Zostajemy tu do pojutrza. Jutro w planie dzień odpoczynku.
A to nasz basen ze stosunkowo zimną wodą. Zimną, to znaczy taką, której temperatura jest niższa od temperatury otoczenia. Można się schłodzić. Na warunki polskie ta woda jest bardzo ciepła (i nie zamarza, jak na aktualne ojczyźniane warunki).
Takie znaki w Ubud można często spotkać. Zapomnieliśmy zrobić zdjęcia innego znaku. Znak drogi ewakuacyjnej, był w kolorze czerwonym i na obrazku jest ludek biegnący... do góry. Odwrotnie jak u nas. Dlaczego w razie zagrożenia ludziska mają biec na górę budynków? To rada na tsunami. Poniżej, znak charakterystyczny w Ubud przy małpim gaju.
I medytacja z misami tybetańskimi. Ja byłem bardzo zadowolony. 1.5 godziny. Najpierw wszyscy się kładą głowami do środka. 34 ludki. Wszyscy się kładą i zamykają oczy. Prowadzący najpierw odprawia modły, a potem włącza cichą muzykę i każdemu na czole wmasowuje olejki eteryczne. Po chwili zaczyna obchód z dźwięczącymi misami. Podchodzi do każdego, uderza w misę i porusza nią od ucha do ucha medytującego wiele razy. Czasem są to dwa dźwięki. I tak wiele razy z różnymi częstotliwościami dźwięków. Ja odpłynąłem na dobre na ponad godzinę. Później już kontrolowałem sytuację. Po około półtorej godziny, jeszcze w trakcie muzyki, uczestnicy pomału zaczęli wstawać. Dla mnie super. Waldek po raz pierwszy brał udział w czymś takim i nie odebrał tego tak pozytywnie jak ja. Muszę jeszcze nad nim popracować. (Ała!) Chętnie poszedłbym jutro na jogę, ale po ostatniej bardzo bolą mnie plecy w górnej ich części. Chyba po raz pierwszy w życiu w tym miejscu. Muszę odpuścić. Chyba te półtorej godziny jogi na początek to była przesada. (Nie do końca, Pan Kierownik był naprawdę wyciszony).
A ten jegomość sobie na mnie siedział.
Popołudnie to szkoła gotowania. Fajnie, bo w typowym domu balijskim. Najpierw gospodarz oprowadził nas po nim. Pokazał nam też swoją świątynię (rodzinną, czyli prywatną).
Jak w hotaelach, tak i w domu, drink (napój) powitalny.
A tu opowiadał, że tu jest jeden pokoik (nisza w jednym z mini domków) i to jest do medytacji. (ostatni z lewej strony). Drugi domek ma trzy pokoiki i jest to woda, powietrze i ogień (trzeci od lewej, najbardziej okazały), inny to rodzina a jeszcze inny to... Nie zapamiętałem wszystkiego. W każdym domku jest złożona ofiara i ciągle pali się kadzidełko.
No i zaczęło się gotowanie. Trochę inaczej niż ostatnio. Tu wszyscy robili wspólnie dania, a nie indywidualnie dla siebie. Ale radość, miłość i humor tak emanował z gospodyni, że to aż niewiarygodne. Na Tripadvisorze ma ponad 2000 excelent, chyba 200 bardzo dobrych ocen i tylko 5 bardzo złych. Te bardzo złe od ludzi, po których nie przyjechał samochód. Gospodyni wprost niesamowita - nawet jak na warunki balijskie.
Gekony u gospodarzy były największe, jakie w życiu widziałem (większe od jaszczurek - słowo). Miały po kilkadziesiąt centymetrów i były kilka razy większe od standardowych. Standardowych jak na Azję :-).
A to raz jeszcze nasz basenik. Już sobie zarezerwowaliśmy na kilka nocy ten sam pokój na 10 lutego, kiedy będzie się tu odbywało przez wiele dni najważniejsze święto balijskie Galungan.
Jeszcze fotki z Yoga Barn.
Pan gospodarz szkoły gotowania przygrywał nam chwilę na bambusowym "wibrafonie". Niezwykle było to, że odbyło się w autentycznym domu. Większe wrażenie niż w skansenie. Taki lekki dotyk autentyczności. Powitał nas mile (nie mówiąc, że nadzwyczaj uprzejmie, objaśnił przeznaczenie każdego domku i oprowadził po domowej świątyni).
A to końcowe nasze dzieło. Kolacja. Jedliśmy i jedliśmy, do miłego uczucia nasycenia... było kilku wegetarian ścisłych, więc mieliśmy lekki nadmiar dan mięsnych.
Pan Kierownik uprzejmie prosi zwierzątka o naturalne pozowanie.
I znów fotki z Yoga Barn.
A to mąż naszej szefowej kuchni, przygrywa nam na gamelanie.
Tak, to był niezły dzień wyciszenia, odebraliśmy pranie po jodze, świeże i pachnące. Da się żyć w cichości i skupieniu. Ciekawostka z dnia poprzedniego. Kiedy skończyliśmy zwiedzanie pałacu na wodzie, podszedł sprzedawca okularów, słonecznych i do czytania, zapytał, skąd jesteśmy, a po usłyszeniu, że z Polski, odpowiedział: OKULARY PO PIĘĆDZIESIĄT... taniej niż w mieście, oni was oszukają, a ja daję dobrą cenę (to juz dopowiedział po angielsku). Miłe, choć nie kupiliśmy. Okularów, ale jego w całości.
Pan Kierownik uprzejmie prosi zwierzątka o naturalne pozowanie. - popłakałam się ze śmiechu :)))
OdpowiedzUsuńPani gospodyni ma taki uśmiech, że nawet patrząc na nią na zdjęciach nie sposób się nie uśmiechać razem z nią :D
No i cóż...nie wiem, jak reszta rodzinki, ale ja czekam na te przysmaki po Waszym powrocie ;)
Zazdroszczę tych medytacji z misami. Ciekawostka - przeciętny człowiek po 5 latach medytacji jest się w stanie wprowadzić w jej stan po 10 minutach. Mnich z Shaolin potrzebuje do tego 0,5 sekundy. PÓŁ SEKUNDY i jego fale mózgowe przechodzą do fazy rem :) to co? trening czas start? :)
Ale macie tam boskie widoczki, zazdrość 1000. Szkolić się tyle czasu, że nie odpuścić Wam urządzenia Nas chociaż odrobina tych pyszności! !
OdpowiedzUsuńMedytacji nigdy nie próbowałam, ale myślę, że super by mi się przydała ta umiejętność w dzisiejszych czasach.
Świetnie napisany wpis. Czekam na wiele więcej
OdpowiedzUsuń