Niestety dziś tekst pisany osobno a fotki z trudem wrzucone i troszkę jest niechronologicznie. Ale nic to.
Wczoraj pojechaliśmy do zatoki Ha Long. Po drodze
zatrzymaliśmy się w wielkim sklepie dla turystów. Na miejscu pracowali Wietnamczycy, rzeźbiąc w marmurze oraz malując i wyszywając obrazy. Rzeźbiarze potrafili
skopiować dowolne dzieła. A tych dzieł tysiące, czasem kilkumetrowe. Wszystko
można kupić i dowiozą do domu. Do Europy? Nie ma sprawy. Cena? Do 50.000
złotych. Bez transportu. Jak za duże, to może obrazek lub wyszywankę. Widziałem
już wiele wyszywanek, ale te są wyjątkowe. To nie krzyżyki, tylko długie
przeszycia, czyli wbijamy igłę w miejscu x i wyciągamy na przykład 5 cm dalej.
Jakoś tak. Są oczywiście dzieła proste, ale są też arcydzieła. A wszystko
wykonują niepełnosprawni.
Jeżdżąc samochodami z nie zawsze najlepszą klimatyzacją,
przeziębiłem się okropnie i nie umila mi to podróży. Ale nie na tyle, aby z
czegoś nie skorzystać. Pamiętacie, jak pisałem o naćpanym kierowcy? Dostaliśmy
od tutejszego biura podróży odpowiedzialnego za ten nieszczęsny transport
rekompensatę w postaci podwyższenia klasy łodzi w Ha Long, a także po
gratisowym kieliszku dobrego wina do kolacji. Ale jesteśmy zawiedzeni miejscem,
a właściwie tym, co z nim zrobiono. Zatoka to już czysta komercja. Każdego dnia
około 500 wielkich i mniejszych statków płynie z turystami na zwiedzanie
regionu. To już nawet nie turystyka. To jakiś punkt obowiązkowy zwiedzania
Wietnamu bez smaczków globtroterów. Już praktycznie nic z uroku zatoki i jej
mieszkańców nie pozostało. Równie dobrze można by skopiować całą zatokę gdzieś
w Europie, choćby na dużym jeziorze, i nawet latać tak daleko nie trzeba by
było. Ale od czego jest fantazja? Staraliśmy się sobie z Waldkiem wyobrazić,
jak było przed laty. I wyobraźcie sobie, że wspaniałomyślne państwo wietnamskie
rybakom zamieszkałym w zatoce zafundowało nowe domostwa. Domki potworki z
blaszanymi dachami. Okropieństwo. Z pewnością tubylcy mieszkali w drewnianych,
krytych strzechą klimatycznych, tradycyjnych. Zresztą sami oceńcie na fotkach. A
teraz wyglądają jeszcze gorzej jak na naszych ogródkach działkowych. Dziś już
opuściliśmy duży statek, którym płynęło 20 turystów i tyleż samo załogi (choć
emigrantów z Afryki weszłoby na niego z pewnością kilka tysięcy) i teraz
płyniemy do Cat Bay, czyli na największą wyspę Ha Long. Tam mamy jakiś trekking
w górach i po południu czas wolny. Acha! Zapomniałbym! Jedzenie na statku było
wyśmienite. Serio. Posiłki 5 – 7 daniowe pięknie podane. Była też lekcja
robienia spring-rolli czyli naszych popularnych sajgonek. W końcu wiem, jak je
przyrządzić, zawinąć i jak usmażyć. Zapraszam w Polsce na wyżerkę.
Odwiedziliśmy też miejscowe jaskinie. Duże. Robią wrażenie. Tyle, że znów pełne
narodów całego świata. Czujemy się czasem jak w Disneylandzie. Chyba trzeba
zacząć jeździć do krajów jeszcze nie tak skomercjalizowanych. Może Wanuatu,
może Papua, jakieś Wyspy Wielkanocne czy Galapagos. Sam już nie wiem. A może po
prostu powinniśmy się zapuścić gdzieś w głąb, gdzie turyści nie dojeżdżają? Tak
zrobimy już od pojutrza, bo mamy 4 dni wolne. Wypożyczymy skuter i pojedziemy w
świat.
A przedwczoraj poszliśmy sobie na wypasioną kolację do
jednej z najlepszych restauracji w Hanoi. Nie jakaś tam hotelowa, ale miejscowa
w starej dzielnicy. Było pięknie i pyszniutko. Jeśli zrzuciliśmy początkowo
jakąś wagę, to przez ostatnie 48 godzin już ją odrobiliśmy z nawiązką. Brody rosną dalej, włosy też. Waldek na Bali
goli się na łyso. Ja zapuszczam kudły.
No i jeszcze kilka słów o ogólnie panującej tu atmosferze.
Jest bezpiecznie. Wszyscy są bardzo uprzejmi i uśmiechnięci. Nikt się nie
denerwuje. To wręcz w złym tonie. Uśmiechem załatwisz wszystko. Nerwy i tak nie
pomogą. Brud króluje. Widać, że się do niego przyzwyczaili. Turyści chętnie
korzystają z ulicznego jedzenia, które jest po prostu wszędzie, ale wybierają
tylko te lokalizacje, które spełniają jakieś, choćby podstawowe normy higieny.
A poza tym najlepiej jeść posiłki na bieżąco przetworzone termicznie. A leniwi
mogą idąc popatrzyć, gdzie jest dużo blanco i się po prostu do nich przytulić.
Są uliczne tanie jatki, w których spotkać można niemalże samych białasów.
Bardziej wrażliwi po każdym posiłku odkażają się bądź to miejscową bądź też
importowaną whisky. A ceny? Różnie. W
sklepach, gdzie krążą turyści, ceny są na półkach kilkaset procent wyższe. Na
przykład, miejscowe wina kosztują wszędzie tam, gdzie bywamy, około 200 – 250
000 dongów. Ale w Lao Cai głęboko w mieście ta sama butelka kosztuje już tylko
60 000 dongów. Natomiast na wczorajszym statku proponowano ją nam za 600 000.
Trzeba uważać i się mocno targować. Z pewnością dla miejscowych ceny są
zupełnie inne. Może jest jakiś prosty przelicznik? Na przykład 25 % ceny
wystawionej na półce? Może? Przewodnik nam tego nie powie. Internet rozwinięty
lepiej jak w Polsce. Bankomaty na każdym kroku. Dużych supermarketów (nie mylić
z hiperami) nie widziałem jeszcze w ogóle. Taksówki tanie, ale trzeba jeździć na licznik
lub się zawczasu mocno targować. Samo
życie… wietnamskie.
Dziś się dowiedziałem, że zmarł Pan Tadeusz, pracownik
ochrony zatrudniony w naszych sklepach kilkanaście lat temu. Fajny gość był.
Minęło jeszcze kilka chwil. Jesteśmy w Cat Ba. Odbyliśmy
trekking, wspinając się dość wysoko, ale przewodnik milczał. W końcu zeszliśmy w dół i tak naprawdę nie wiemy, co mieliśmy zobaczyć w tym parku narodowym. Udaliśmy się też do jaskini, gdzie przed laty w czasie wojny zbudowano szpital.
W wielkiej grocie jak gdyby postawiono cementowy budynek z korytarzami i salami. Ale był
to szpital dla oficerów. Zamaskowany bardzo. Bomby go nie dosięgały. Miasteczko
Cat Ba to taki lokalny Kołobrzeg. Ale teraz jest zima, więc tubylcy na wczasy
nie przyjeżdżają. Są tylko białaski. Tu jest taniej. Ciekawe jest suszenie ryb.
Miliony ich się suszą. No to naraźki. Jutro wodolotem "lecimy" do portu, a potem samochodem wracamy do Hanoi na dwa dni, skąd pojutrze wieczorem jedziemy pociągiem nocnym w dalszą podróż.
To ten szpital w jaskini.
Ileż jest gatunków bananów ;-).
Hej- to znowu ja.
OdpowiedzUsuńTylko pozazdrościć tych kulinarnych przygód.Mniam mniam.
Zatoka Ha Long bardzo przypomina mi widoczki z Chin gdy płynęliśmy rzeką Guailin,bardzo podobne góry i tak samo dużo turystów.Taki świat !
Haftowane obrazki rzeczywiście bardzo ładne.Szkoda ,że mnie tam nie było.
Pozdrawiam okrojoną ekipę wyluzowanych.
Do zobaczyska !!!
D.J
Pozdrawiam Wyluzowanych. Waldku, zadanie wykonane. Ośmiornica podlana, pomiary z liczników spisane.
OdpowiedzUsuńDzięki za książkę... Waszą wędrówkę obserwujemy wszyscy. Pozdrawiam. Czajkowski z Rodzinką
Super są te zdjęcia z piwami :) I widzę tato, że nawet na wakacjach już ćwiczysz do uszek na przyszłą Wigilię, brawo :))
OdpowiedzUsuńBardzo ciekawie podświetlili jaskinię... Szpital w jaskiniach - szok. Ciekawe, jak tam przebiegało leczenie bez kontaktu z promieniami słońca. Suszenie ryb - jeszcze większy szok! Zwłaszcza ich ilości.
I jakie piękne te czarno-białe obrazy!
Babcia Jozia pod wrażeniem suszarni rybnych, nie mówiąc już o smakołykach. POZDRAWIA WAS SERDECZNIE
OdpowiedzUsuń45 yrs old Accountant III Werner Rowbrey, hailing from Camrose enjoys watching movies like Eve of Destruction and Juggling. Took a trip to Historic Centre of Mexico City and Xochimilco and drives a Ferrari 250 GT SWB Speciale Aerodinamica. Odwiedz ten link
OdpowiedzUsuń