czwartek, 7 stycznia 2016

Ha Long

Niestety dziś tekst pisany osobno a fotki z trudem wrzucone i troszkę jest niechronologicznie. Ale nic to.

Wczoraj pojechaliśmy do zatoki Ha Long. Po drodze zatrzymaliśmy się w wielkim sklepie dla turystów. Na miejscu pracowali Wietnamczycy, rzeźbiąc w marmurze oraz malując i wyszywając obrazy. Rzeźbiarze potrafili skopiować dowolne dzieła. A tych dzieł tysiące, czasem kilkumetrowe. Wszystko można kupić i dowiozą do domu. Do Europy? Nie ma sprawy. Cena? Do 50.000 złotych. Bez transportu. Jak za duże, to może obrazek lub wyszywankę. Widziałem już wiele wyszywanek, ale te są wyjątkowe. To nie krzyżyki, tylko długie przeszycia, czyli wbijamy igłę w miejscu x i wyciągamy na przykład 5 cm dalej. Jakoś tak. Są oczywiście dzieła proste, ale są też arcydzieła. A wszystko wykonują niepełnosprawni.
Jeżdżąc samochodami z nie zawsze najlepszą klimatyzacją, przeziębiłem się okropnie i nie umila mi to podróży. Ale nie na tyle, aby z czegoś nie skorzystać. Pamiętacie, jak pisałem o naćpanym kierowcy? Dostaliśmy od tutejszego biura podróży odpowiedzialnego za ten nieszczęsny transport rekompensatę w postaci podwyższenia klasy łodzi w Ha Long, a także po gratisowym kieliszku dobrego wina do kolacji. Ale jesteśmy zawiedzeni miejscem, a właściwie tym, co z nim zrobiono. Zatoka to już czysta komercja. Każdego dnia około 500 wielkich i mniejszych statków płynie z turystami na zwiedzanie regionu. To już nawet nie turystyka. To jakiś punkt obowiązkowy zwiedzania Wietnamu bez smaczków globtroterów. Już praktycznie nic z uroku zatoki i jej mieszkańców nie pozostało. Równie dobrze można by skopiować całą zatokę gdzieś w Europie, choćby na dużym jeziorze, i nawet latać tak daleko nie trzeba by było. Ale od czego jest fantazja? Staraliśmy się sobie z Waldkiem wyobrazić, jak było przed laty. I wyobraźcie sobie, że wspaniałomyślne państwo wietnamskie rybakom zamieszkałym w zatoce zafundowało nowe domostwa. Domki potworki z blaszanymi dachami. Okropieństwo. Z pewnością tubylcy mieszkali w drewnianych, krytych strzechą klimatycznych, tradycyjnych. Zresztą sami oceńcie na fotkach. A teraz wyglądają jeszcze gorzej jak na naszych ogródkach działkowych. Dziś już opuściliśmy duży statek, którym płynęło 20 turystów i tyleż samo załogi (choć emigrantów z Afryki weszłoby na niego z pewnością kilka tysięcy) i teraz płyniemy do Cat Bay, czyli na największą wyspę Ha Long. Tam mamy jakiś trekking w górach i po południu czas wolny. Acha! Zapomniałbym! Jedzenie na statku było wyśmienite. Serio. Posiłki 5 – 7 daniowe pięknie podane. Była też lekcja robienia spring-rolli czyli naszych popularnych sajgonek. W końcu wiem, jak je przyrządzić, zawinąć i jak usmażyć. Zapraszam w Polsce na wyżerkę. Odwiedziliśmy też miejscowe jaskinie. Duże. Robią wrażenie. Tyle, że znów pełne narodów całego świata. Czujemy się czasem jak w Disneylandzie. Chyba trzeba zacząć jeździć do krajów jeszcze nie tak skomercjalizowanych. Może Wanuatu, może Papua, jakieś Wyspy Wielkanocne czy Galapagos. Sam już nie wiem. A może po prostu powinniśmy się zapuścić gdzieś w głąb, gdzie turyści nie dojeżdżają? Tak zrobimy już od pojutrza, bo mamy 4 dni wolne. Wypożyczymy skuter i pojedziemy w świat.
A przedwczoraj poszliśmy sobie na wypasioną kolację do jednej z najlepszych restauracji w Hanoi. Nie jakaś tam hotelowa, ale miejscowa w starej dzielnicy. Było pięknie i pyszniutko. Jeśli zrzuciliśmy początkowo jakąś wagę, to przez ostatnie 48 godzin już ją odrobiliśmy z nawiązką.  Brody rosną dalej, włosy też. Waldek na Bali goli się na łyso. Ja zapuszczam kudły.
No i jeszcze kilka słów o ogólnie panującej tu atmosferze. Jest bezpiecznie. Wszyscy są bardzo uprzejmi i uśmiechnięci. Nikt się nie denerwuje. To wręcz w złym tonie. Uśmiechem załatwisz wszystko. Nerwy i tak nie pomogą. Brud króluje. Widać, że się do niego przyzwyczaili. Turyści chętnie korzystają z ulicznego jedzenia, które jest po prostu wszędzie, ale wybierają tylko te lokalizacje, które spełniają jakieś, choćby podstawowe normy higieny. A poza tym najlepiej jeść posiłki na bieżąco przetworzone termicznie. A leniwi mogą idąc popatrzyć, gdzie jest dużo blanco i się po prostu do nich przytulić. Są uliczne tanie jatki, w których spotkać można niemalże samych białasów. Bardziej wrażliwi po każdym posiłku odkażają się bądź to miejscową bądź też importowaną whisky.  A ceny? Różnie. W sklepach, gdzie krążą turyści, ceny są na półkach kilkaset procent wyższe. Na przykład, miejscowe wina kosztują wszędzie tam, gdzie bywamy, około 200 – 250 000 dongów. Ale w Lao Cai głęboko w mieście ta sama butelka kosztuje już tylko 60 000 dongów. Natomiast na wczorajszym statku proponowano ją nam za 600 000. Trzeba uważać i się mocno targować. Z pewnością dla miejscowych ceny są zupełnie inne. Może jest jakiś prosty przelicznik? Na przykład 25 % ceny wystawionej na półce? Może? Przewodnik nam tego nie powie. Internet rozwinięty lepiej jak w Polsce. Bankomaty na każdym kroku. Dużych supermarketów (nie mylić z hiperami) nie widziałem jeszcze w ogóle.  Taksówki tanie, ale trzeba jeździć na licznik lub się zawczasu mocno targować.  Samo życie… wietnamskie.
Dziś się dowiedziałem, że zmarł Pan Tadeusz, pracownik ochrony zatrudniony w naszych sklepach kilkanaście lat temu. Fajny gość był.
Minęło jeszcze kilka chwil. Jesteśmy w Cat Ba. Odbyliśmy trekking, wspinając się dość wysoko, ale przewodnik milczał. W końcu zeszliśmy w dół i tak naprawdę nie wiemy, co mieliśmy zobaczyć w tym parku narodowym. Udaliśmy się też do jaskini, gdzie przed laty w czasie wojny zbudowano szpital. W wielkiej grocie jak gdyby postawiono cementowy budynek z korytarzami i salami. Ale był to szpital dla oficerów. Zamaskowany bardzo. Bomby go nie dosięgały. Miasteczko Cat Ba to taki lokalny Kołobrzeg. Ale teraz jest zima, więc tubylcy na wczasy nie przyjeżdżają. Są tylko białaski. Tu jest taniej. Ciekawe jest suszenie ryb. Miliony ich się suszą. No to naraźki. Jutro wodolotem "lecimy" do portu, a potem samochodem wracamy do Hanoi na dwa dni, skąd pojutrze wieczorem jedziemy pociągiem nocnym w dalszą podróż.































































To ten szpital w jaskini.



















Ileż jest gatunków bananów ;-).










5 komentarzy:

  1. Hej- to znowu ja.
    Tylko pozazdrościć tych kulinarnych przygód.Mniam mniam.
    Zatoka Ha Long bardzo przypomina mi widoczki z Chin gdy płynęliśmy rzeką Guailin,bardzo podobne góry i tak samo dużo turystów.Taki świat !
    Haftowane obrazki rzeczywiście bardzo ładne.Szkoda ,że mnie tam nie było.

    Pozdrawiam okrojoną ekipę wyluzowanych.
    Do zobaczyska !!!
    D.J

    OdpowiedzUsuń
  2. Pozdrawiam Wyluzowanych. Waldku, zadanie wykonane. Ośmiornica podlana, pomiary z liczników spisane.
    Dzięki za książkę... Waszą wędrówkę obserwujemy wszyscy. Pozdrawiam. Czajkowski z Rodzinką

    OdpowiedzUsuń
  3. Super są te zdjęcia z piwami :) I widzę tato, że nawet na wakacjach już ćwiczysz do uszek na przyszłą Wigilię, brawo :))
    Bardzo ciekawie podświetlili jaskinię... Szpital w jaskiniach - szok. Ciekawe, jak tam przebiegało leczenie bez kontaktu z promieniami słońca. Suszenie ryb - jeszcze większy szok! Zwłaszcza ich ilości.
    I jakie piękne te czarno-białe obrazy!

    OdpowiedzUsuń
  4. Babcia Jozia pod wrażeniem suszarni rybnych, nie mówiąc już o smakołykach. POZDRAWIA WAS SERDECZNIE

    OdpowiedzUsuń
  5. 45 yrs old Accountant III Werner Rowbrey, hailing from Camrose enjoys watching movies like Eve of Destruction and Juggling. Took a trip to Historic Centre of Mexico City and Xochimilco and drives a Ferrari 250 GT SWB Speciale Aerodinamica. Odwiedz ten link

    OdpowiedzUsuń