Magia zaczyna się w tym właśnie momencie i miejscu. Wejścia do lokalnych miejsc kultu (nie muszą to być świątynie w dosłownym znaczeniu; może to być np. wejście do domu - dość dużego). W czasie pierwszego pobytu wychwytywaliśmy takie miejsca natychmiast, przykuwały uwagę. Teraz "giną" w ustawicznie przelewającym się tłumie, osłonięte setkami straganów, sklepików i kramików. Można odnieść wrażenie, że tłum turystów i miejscowych sprzedawców oraz naganiaczy, jakby odsysał magię i spychał te miejsca na margines, gdzie muszą przepaść. Chyba że trafi się na chwilę, gdy miejscowy opiekun donosi świeże ołtarzyki. Dym z kadzidełek niewątpliwie pomaga je zlokalizować, chociaż w takie same kadzidełka zaopatrzone są ołtarzyki uliczne. Na pewno przykuwają uwagę i odsyłają w inny wymiar. Na chwilę turystyczny kombinat znika. Tłum się ulatnia i przez krótką chwilę można spojrzeć demonom prosto w ślepia. Podziwiajcie.
Dla tych fotek zrobiliśmy dzisiaj kilkanaście kilometrów spacerkiem (maksymalnie 14 km). Zdążyliśmy wrócić do hotelu (zmiana pokoju) tuz przed rzęsistym deszczem z prawie bezchmurnego nieba.
Do Wyluzowanych z Bali - ten widok mieliśmy na co dzień w Kucie. Poprzednie, zresztą, także.
Jakaś "pokazówka" przed pomnikiem zabitych w zamachu z 2002 roku (telewizja i policja z giwerami).
Ilości rzeczonych ołtarzyków, naprawdę imponująca.
A poniżej ołtarzyk w knajpie (połączonej z hotelem). Dobra rada, nie siadać przy stoliku pod ołtarzykiem, kelner wszedł z butami i zapomniał przetrzeć blat stolika.
Główna szefowa od ołtarzyków.
To tyle z Kuty. Jutro jedziemy do Ubud i niech nas dobre demonki strzegą. Mamy dość Kuty.
Może i Kuta jest bardzo europejska, ale razem z Tomkiem spędziliśmy tam cudowne i chwilę i nic bym nie zmieniła 😉
OdpowiedzUsuńPrzepraszam, jedna rzecz.. wydluzylabym pobyt 😜
OdpowiedzUsuń