I kolejny dzień na Flores w okolicy miasta Bajawa. Miasteczko położone na wysokości 1100 mnpm liczy około 20000 mieszkańców. Niemalże wszyscy są katolikami. W miasteczku jest aż sześć kościołów do których w niedzielę udają się praktycznie wszyscy tubylcy (poza nielicznymi muzułmanami). Poszliśmy na mszę trwającą ponad 1,5 godziny. W zasadzie niczym się od naszej nie różni. No może poza tym, że odprawiana była w nie znanym nam języku indonezyjskim. Do komunii przystępuje jakieś 98 - 99 % tubylców. Ciekawie rozwiązano tu datki pieniężne składane przez odwiedzających świątynie wiernych. W czasie mszy puszczane są w obieg metalowe kasety zamknięte na kłódkę i wędrują one z rąk do rąk w celu zapełnienia ich datkami. Zauważyłem, że licznie niektórzy oszukują udając wrzucanie pieniędzy. Widocznie nie stać ich, ale się wstydzą. Wszyscy odświętnie, ale bardzo skromnie ubrani. Generalnie w Indonezji rzadko spotyka się ludzi ubranych w brudne odzienie. Są bardzo czyści. I mowa tylko o ubraniu. Są oni ciemniejsze karnacji, aniżeli mieszkańcy wyspy Bali. Nam się przyglądają z wielką uwagą, gdyż białych praktycznie się tu nie spotyka. My ich czasem widzimy w miejscach atrakcji turystycznych. Poza tym mijamy się z nimi w pojazdach na drogach pomiędzy tymi atrakcjami i hotelami. Miejsca noclegowe nie zachwycają. Najlepszy hotel w tej okolicy nie dostałby chyba ani jednej gwiazdki. Grzyby na sufitach, a czasem bez grzyba, bo juz sufit spadł. Restauracje też raczej skromne. Jedzenie tylko lokalne, czyli kurczak, kurczak lub kurczak. Ale poza tym spotkać można też smaczne bakłażany, pyszne zupy i wręcz doskonałe soki ze świeżych mango i soursop-ów. Soursop to takie zielone zewnątrz a białe w środku owoce. Nie mam teraz zdjęcia. Alkoholu (oprócz piwa) nie udało nam się jeszcze tu spotkać. Ponoć mieszkańcy uwielbiają arak, ale wykonują go głównie we własnym zakresie. Niemniej jednak dziś mamy odwiedzić jego manufakturę gdzieś daleko za miastem. W mieście są też nieliczni muzułmanie. Obie grupy religijne bardzo dobrze z sobą koegzystują. Nawet meczet stoi tuż obok kościoła. Tubylcy prowadzą bardzo spokojny żywot, polegający na pracy, religii i wypoczynku. W okolicy miasta Bajawa zachowały się liczne wioski zamieszkane przez lud Ngada. Bardzo ciekawe wioseczki. Ludzie mieszkają w domach wykonanych z drewna i słomy. Społeczności lokalne liczą nawet ponad 100 osób zgrupowane w odległych od cywilizacji lokalizacjach. Co ciekawe, panuje tu matriarchat. W razie rozwodu mężczyzna zostaje z... niczym. Lud Ngada nie poddał się chrystianizacji. Zachowali swoje wierzenia animistyczne. We wioskach są platformy kamienne, gdzie odbywają się ceremonie świąteczne, a także składa się na nich ofiary ze zwierząt. Trofea ich zawiesza się obok domów. Wioski są tak zorganizowane, że domy stoją po dwóch stronach placu z ołtarzem ofiarnym. Na placu znajdują się też liczne groby, oraz kwadratowe w podstawie domki służące do obrzędów męskich i spiczaste słomiane daszki do obrzędów kobiecych. Na ziemi suszą się orzeszki makadamia, tubylcy siedzą pod daszkami domów i odpoczywają leniwie. Starsi ubrani w stroje tradycyjne, młodsi zakładają też odzież współczesną. Jadąc naszym busem wzbudzaliśmy zadowolenie wśród dzieci, które praktycznie bez wyjątku bardzo się do nas uśmiechały i coś w swoim języku wołały. W mieście prawie każdy chciał z nami zamienić choćby słówko pytając nas o imiona i chcąc się dowiedzieć skąd przybyliśmy. Popołudnie spędziliśmy w gorących źródłach. Bardzo mocno lał deszcz. Droga do źródeł dość długa i jak zawsze na Flores bardzo kręta. Na miejscu okazało się, że jest tylko dwóch turystów i może dwudziestu tubylców. Organizacja fatalna. Niebezpiecznie, żadnych oznakować, dziurawo... I do tego ten deszcz. Ale nie odstraszyło nas to wszystko i szybko powskakiwaliśmy do wody. Początkowo trzeba się było stopniowo przyzwyczaić do temperatury. Później już było przyjemnie. Dno kamieniste i skaliste, mocno pofałdowane. Jest też obok bezpieczny basen termalny, ale oczywiście największą frajdą było leżenie w rwącym nurcie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz