Grzebiąc w internecie natknęliśmy się na
rumah pohon, czyli domek na drzewie. Mało informacji o tym miejscu. To coś
nowego. Nawet tubylcy coś tam słyszeli, ale nie wiedzieli, gdzie to jest.
Godzinę szukałem koordynatów, aby wyszukać to na GPS-a. Były sprzeczne
informacje, ale zaryzykowaliśmy. Mieliśmy do pokonania niecałe 40 kilometrów,
czyli w warunkach balijskich nieźle ponad godzina jazdy. Owo miejsce było na
zboczu wulkanu Agung, Wspinaliśmy się stromo pod górę, czasem tak stromo, że aż
Waldek stwierdził, że może lepiej pójść tam pieszo. Ale dojechaliśmy. Po drodze
w dolinach była zastygła lawa po erupcji z 1963 roku. To tu właśnie ginęli
ludzie, gdy Agung się przebudził. Początkowo wszyscy uciekli, ale potem wrócili
po swój dobytek i ginęli pod strumieniami lawy lub ugodzeni wyplutymi przez krater
skałami. Dodatkowo też wiele osób zatruło się gazami. Rumah pohon to liczne
domki na drzewach, niezwykle urokliwe, połączone mostami bądź to wiszącymi,
bądź też zwykłymi na palach. Widok jest stąd niesamowity. Panorama na wiele
kilometrów. I pola ryżowe, i ocean, i lasy, i góry, i wulkany. Przepięknie. To
miejsce stworzył kowboj tutejszy. Mieszka w domku na drzewie. Tak naprawdę to
przepiękny ogród, w którym żyje wiele przyjaznych zwierząt. Młoda koza
podchodzi i noskiem mizia przyjezdnych po nogach. Chodzą sobie różnej maści
króliki, które w ogóle nie boją się ludzi. Jest makak typowy dla Bali, ale jest
też jakaś małpa całkiem czarna. Tylko małpy są na uwięzi, ale mają linki
stalowe o długości kilkudziesięciu metrów i szaleją po ogrodzie. Oooo. Jeszcze
nietoperz jest w klatce i cyweta produkująca luwak kawę. Ale dumnie przechadza
się po ogrodzie para ciut odmiennych od naszych gęsi, liczne inne ptaki, jakaś
perlica, a nawet tukan, z którym można robić niemalże co się chce. W ogóle się
ludzi nie boi. Rośliny cudowne, łącznie z kaktusami rodzącymi smocze owoce,
dragon fruit. A na środku cowboy postawił sobie coś w rodzaju piramidy, z
której roztacza się piękny widok na okolicę. Są też liczne huśtawki. Czasem z
opon, czasem z deseczką, ale jest też taka z samochodem buggie. Miejsce
zaczarowane. Świątynia natury i spokoju. Naprawdę zobaczyć warto. Stąd udaliśmy
się do white sand beach lub inaczej zwaną vergin beach. Ale Waldek zarezerwował sobie opis tego miejsca, więc za chwilę zacznie pisać.
I znów Waldkowi palma odbiła. Mu się odbiła.
Dziś na śniadanie zupka soto ayam i nasi goreng. Cztery panie to przygotowywały w naszej willi. I oczywiście jedliśmy na tarasie. Waldek narzekał na słońce. Ale przecież to Bali. Od czterech dni słonko daje niemiłosiernie. Żadnego deszczu.
I dojechaliśmy do rumah pohon. Nie bardzo wiedzieliśmy czego się spodziewać. Nieliczne osoby, które tu były polecały to miejsce. Baliśmy się, żę może wyrzuciliśmy pieniądze na tę podróż.
Ale było pięknie. I co ciekawe to jest bardzo daleko od jakiejkolwiek innej baliskiej atrakcji. Ale sobie cowboy wykombinował.
Titanic :-). To był koniec ogrody zakończony jak statek. Dalej tylko piękny krajobraz.
I ciekawostka. Jak teren górzysty i mało miejsca na budowę domu, to można świątynię wybudować... na dachu.
No to naraźki. Juz oddaję komputer Waldkowi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz