Reminiscencje kolacyjne z poprzedniego dnia (po snurkowaniu, naprawdę obfite wrażenia) postanowiliśmy uczcić kolacją w najlepszym lokalu (wg tripadvisora). Sława zasłużona, porcje raczej S/M niż XL, ale smaczne i ładnie podane. Kapelusik z talerza okrywającego potrawę, lecz gustowny. Spotkaliśmy w knajpie parę z Polski, staraliśmy się nie podsłuchiwać, choć pikantnych szczegółów i tak nie poznaliśmy. Wychodząc, pozdrowiliśmy w języku "Pana Tadeusza" i ucieszyli się.
Dania ładniutkie i do harmonii estetycznej dołączyły też wrażenia smakowe.
Fontanienka w knajpce. Potworki olewają się nawzajem.
Poranna dekoracja w hotelu, który opuściliśmy. 119 km pokonaliśmy w trzy i pół godzinny (prawie cztery). Nasz kierowca znał skrócik, wydawało się, że to ścieżka rowerowa (dość luksusowa), a okazało się, że to normalna dwupasmówka. Wciąż pod górę z wariackimi zakrętami. Spokojnie mijaliśmy inne samochody i nawet udało się wyprzedzić ciężarówkę.
I nasza nowa miejscowość, Canggu. Spore kontrasty, odkrywaliśmy je na prawie czterogodzinnym spacerze. Plaża - nawet niezła, choć bardzo brudna. Pełno psów dyżurnych. Przysiadają przy wypoczywających, jakby szukały sobie opiekuńczego człowieka. Nie krępują się w załatwianiu swoich potrzeb (rozrodczych i gastrycznych).
Pierwszy z kontrastów. Nie wiadomo, czy to wieś, czy już miasto. Nad samym morzem brakuje pasma knajpek, jakiegoś centrum, w którym skupiałoby się życie. Wszystkie drogi do morza prowadzą pod kątem prostym (czemu trudno się dziwić), co w jakiś naturalny sposób wymuszałoby istnienie jakiegoś "centrum". Nic z tego. Tuż za hotelami, homstey'ami, willami kwitnie normalne, "wiejskie" życie. Sporo drobnych poletek ryżowych. Jakby miejscowość w pełni turystyczna lub czerpiąca z turystyki pełnymi garściami, dopiero się rodziła. Z jednej strony - dobrze. Z drugiej - nie do końca. Trochę jakby zawieszona w niezdecydowaniu. Nie ma nachalnej komercji, ale kontrasty widać gołym okiem. Luksusowe sklepy obok patangów z zimnymi przekąskami. Ni to wioska, ni miasto. Ni pies ni wydra, coś na kształt świdra. Takie wrażonka po pierwszym spacerze.
Gdzieś na zapleczu miejscowi przygotowują ogoh ogoh. Na razie szkielet przyszłej rzeźby.
Pastwisko czy też pole ryżowe tuż na zapleczu plaży - nie dziwi. Miejscowe krowy, które na Bali stanowią o zamożności gospodarza.
Widok trochę jak z Tybetu (bez przesady). Takie nasze strachy na wróble.
Konsekwencja pierwszego paradoksu. Sporo ziemi na sprzedaż. Z pewnością znajdzie nabywcę i wioska zmieniać się będzie w kurort.
Miejscowe grafitti.
Miejscowa pani.
I miejscowe ablucje.
Tutejsze menu. Nie zamówiliśmy piesa.
Bambusowa konstrukcja pod przyszły ośrodek tuż przy plaży.
Pan Kierownik powstrzymujący fale przed zmoczeniem szanownych stópek. Posłuchały!
Świątynia tuz przy brzegu Oceanu Indyjskiego. Czarny kamień, robi wrażenie, choć światło było już zbyt słabe na dobre zdjęcie.
Poletka ryżowe, dosłownie kilkaset metrów od oceanu. Najbliższe znajdują się zaledwie o sto metrów od brzegu.
To było ładniutkie.
Jutro poznamy bliżej to miejsce. I sam Pan Kierownik napisze bloga.
Rzeczywiście widoki mniej imponujące, ale pogoda pewnie też się przyczynila dość znacznie. Ostatnie 3 fotki całkiem spoko ;) uściski od Naszej 3ki. Mam nadzieję, że W pozna dziadka po powrocie bo już go daaawno nie widział na żywo. Wracać!!!
OdpowiedzUsuńCzarny kamień-niezwykły. Jakby się patrzyło raczej na nic niż coś, w kształcie muru świątyni. Podoba mi się.
OdpowiedzUsuń