niedziela, 21 lutego 2016

Denpasar

W tenisa sromotnie przegrałem. Jest tu silna grupa. Traktują to jako zabawę. Grywają głównie w debla i wiele mają przy tym radości. Po grze mój tenisowy partner zabrał nas do swojego domu. Ma kilka sklepów, niedługo otwiera salon piękności, wynajmuje pokoje, prowadzi zespół tańca ognia, ma wielką salę do jogi. Ale nie dla turystów, dla Balijczyków. Oczywiście ogromny dom, świątynię, a także modlitewny pokój buddyjski. Powiedział, że gdybyśmy się wcześniej spotkali, pokazałby nam prawdziwą Bali. Nie dla turystów, nie Ubud, ale to, jak wygląda prawdziwe życie tubylców. No cóż. Może innym razem? Załatwił nam transport do Denpasar. Miasto mocno muzułmańskie. Hotel niby butikowy, ale nie mam pojęcia, dlaczego go tak nazwano. W restauracji nie ma nawet piwa, nie mówiąc o innych trunkach. Muzułmanie nie używają. Poszliśmy do Museum of Bali i… było zamknięte, bo odbywać się będzie ceremonia ślubna. Ale możemy przyjść jutro rano o 8.00. Tak zrobimy. Pochodziliśmy po muzealnym ogrodzie i ruszyliśmy do miasta, bo mieliśmy w planie drobne zakupy. Trafiliśmy na z góry upatrzone dwa największe balijskie targowiska. W wydaniu muslim. Beznadziejne. Oczywiście dla nas egzotyczne, ale nie miały tego fajnego charakteru jak lokalne markety w Wietnamie czy w innych krajach. Raczej charakter rodem z Marakeszu skrzyżowanego ze Stambułem. Musieliśmy wymienić pieniądze, ale w niedzielę to prawie niewykonalne. Co prawda w końcu nam się udało, lecz po bardzo niekorzystnym kursie. Próbowaliśmy też wypłacić z bankomatów, ale poblokowali nam karty. Wyjaśniamy to. Miasto brzydkie, ludzie nie tak mili, sklepy paskudne, restauracji nie ma. Są padangi, ale my ich (z zimnym jedzeniem) nie polecamy. Trafiliśmy na targ zwierząt, a właściwie ptaków. Ogromne ilości. A do tego w sprzedaży żywe świerszcze i karaluchy. Coś jeść muszą. W pewnej chwili, idąc ulicą, rzucił nam się w oczy krzyż na pagodzie. Zgłupieliśmy. Obeszliśmy okolicę i trafiliśmy do kościoła grekokatolickiego. Niestety był zamknięty (przecież niedziela). Jutro jedziemy w okolicę naszego pierwszego hotelu, w którym wspólnie z dojeżdżającą ekipą spędzimy dwie noce. Mamy zatem dwa dni, w czasie których musimy się przygotować do spotkania z naszymi przyjaciółmi, a w szczególności ja do spotkania z niewidzianą od dwóch miesięcy żoną.

Para młoda z drużbą. Obowiązkowa sesja fotograficzna.



Jak ktoś nie chce robić ołtarzyków, może je kupić.





Jest i kiełbasa, ale nie odważyliśmy się (ani kiełbasy).



Targowisko wyjątkowo brudne. Do tego zapach sfermentowanego wszystkiego.


Na głowie można przenieść nawet kilkadziesiąt kilogramów.


Długa fasola.





Brudu w bród.





Free Wi Fi.


Ptasie pożywienie.









Joga w parku.





Allah adalach kasih. Bóg jest miłością. Ekumenizm pełną gębą. 


Ciekawie rozwiązana kanalizacja.




Słoniowate donice.




Jak się uczą od małego, to potem jasne, że wygrywają :-).



Mój przeciwnik.


Tym razem Waldek mi się odbija.


A nam obu odbija się Denpasar. Trochę tu brakuje  uśmiechniętego i pogodnego Bali. Trudno. Tylko jedna noc.



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz