W dzisiejszym wpisie może się kilka tekstów z wczorajszymi powielić, gdyż poniższy wpis jest szkicem do książki i chcieliśmy uniknąć podwójnego pisania.
I nadszedł czas na opuszczenie okolic Pałacu na wodzie. Poprosiliśmy naszego gospodarza o załatwienie taksówki do miejscowości Candidasa, gdzie zarezerwowaliśmy hotel na trzy dni. Gospodarz przyjął nasze zamówienie i skomentował z uśmieszkiem trochę pytająco – „public transport?”. Nie zapytaliśmy, dlaczego mówił o publicznym transporcie, skoro zamawialiśmy taksówkę, ale tak nam tu dobrze było, że wszystko akceptowaliśmy. To taka chwila, że jesteśmy w stanie wytłumaczyć sobie każdy problem, przymknąć oko na każdą niedogodność, nie komentować i nie zastanawiać się nad czymkolwiek, co mogłoby nie odpowiadać naszym myślom. Tak jest pięknie. Sielanka absolutna. Dokładnie odwrotność tego, co spotkało nas w toksycznej willi nad morzem. Tam we wszystkim znaleźliśmy odrobinę zła. No i przyjechała nasz taksówka. Kompletnie zdezelowany bemo, który już dawno powinien zostać zezłomowany, ale, nie wiedzieć czemu, nadal potrafi się przemieszczać, dając leciwemu już kierowcy możliwość zarobkowania. Kilka godzin wcześniej, gdy spacerowaliśmy po okolicy, ten sam kierowca proponował nam podwózkę. Wtedy nie skorzystaliśmy. Bemo to mały busik, który jeździ sobie po Bali i ludzie machają na niego, jeśli chcą podążać zgodnie z jego kierunkiem jazdy, płacąc bardzo niewiele. W wielu krajach są takie bemo. Na Filipinach jeżdżą jeepneyee, na Dominikanie guagua. Ten przyjechał po nas specjalnie. Zaszaleliśmy. Kurs prywatny. Gdy jechaliśmy, ludzie próbowali go zatrzymać, ale pan kierowca tylko machał przepraszająco ręką i się nie zatrzymywał. Gdy jechał, było OK. Gdy stawał, temperatura wzrastała do 50 stopni i było gorzej. Dojechaliśmy do hotelu. Długo się zastanawialiśmy nad jego wyborem. Na początku podróży po Bali wyznaczyliśmy sobie budżet na hotele i budżet na wydatki dzienne pozostałe, takie jak transport, jedzenie, napoje i inne przyjemności. Jako że nazbieraliśmy sporo oszczędności (codziennie do kieszeni wchodził budżet, a wieczorem oszczędności wędrowały do skarbonki, czyli innej kieszeni), postanowiliśmy zaszaleć. Wybraliśmy ogromną willę z prywatnym basenem i osobnym budynkiem sypialni oraz oczywiście z pięknym ogrodem. Nasz salon ma prawie 80 m2 i jest otwarty na trzy strony (rozsuwane ściany). Wystrój balijski. Jak na tak dużą willę nie była droga, ale też zębem czasu już nieźle naruszona. W naszym budżecie koszt noclegu przekraczał go prawie dwukrotnie. Rezerwując, sprawdziliśmy ceny na kilku stronach. Najtaniej było na hotels.com, ale tylko wtedy, gdy sprawdzaliśmy ofertę w języku indonezyjskim. Wystarczyło zmienić język na polski i cena znacznie rosła. Zamówiliśmy więc w tubylczym języku. Niestety, potwierdzenie przyszło, jakbyśmy zamówili na stronie odpowiadającej naszej nacji. Trzy dni to wyjaśnialiśmy i w końcu musieli odpuścić. Mamy niższą cenę. Spodziewałby się ktoś, że dla tubylca jest taniej? Dziwnie w naszej willi rozwiązali sprawę śniadań. Przychodzą dwie osoby i gotują w naszej kuchni. Można też na tych zasadach zamówić kolację. My jednak na wieczorny posiłek udaliśmy się do restauracji na plaży. Mieliśmy wieczór romantyczny. Wcześniej postanowiliśmy kupić sobie jakieś winko na wieczór. I co się okazało, w żadnym sklepie nie było alkoholu. Oficjalnie. Wystarczyło zapytać i pani odkopywała jakiś karton z butelkami. Ale mieli tylko Agę, której nie trawimy. Poszliśmy zatem do największego sklepu. I tam był katalog w formie niemalże książkowej z wieloma zdjęciami butelek i cenami. Wystarczyło zamówić i pani po pięciu minutach przychodziła z flaszkami. Ciekawa metoda. Widać, kto pyta nie błądzi. Ale że jesteśmy facetami, to z reguły nie pytamy. I musieliśmy się nachodzić. Później znaleźliśmy sklep z samym alkoholem, ale już byliśmy zaopatrzeni.
I nadszedł czas na opuszczenie okolic Pałacu na wodzie. Poprosiliśmy naszego gospodarza o załatwienie taksówki do miejscowości Candidasa, gdzie zarezerwowaliśmy hotel na trzy dni. Gospodarz przyjął nasze zamówienie i skomentował z uśmieszkiem trochę pytająco – „public transport?”. Nie zapytaliśmy, dlaczego mówił o publicznym transporcie, skoro zamawialiśmy taksówkę, ale tak nam tu dobrze było, że wszystko akceptowaliśmy. To taka chwila, że jesteśmy w stanie wytłumaczyć sobie każdy problem, przymknąć oko na każdą niedogodność, nie komentować i nie zastanawiać się nad czymkolwiek, co mogłoby nie odpowiadać naszym myślom. Tak jest pięknie. Sielanka absolutna. Dokładnie odwrotność tego, co spotkało nas w toksycznej willi nad morzem. Tam we wszystkim znaleźliśmy odrobinę zła. No i przyjechała nasz taksówka. Kompletnie zdezelowany bemo, który już dawno powinien zostać zezłomowany, ale, nie wiedzieć czemu, nadal potrafi się przemieszczać, dając leciwemu już kierowcy możliwość zarobkowania. Kilka godzin wcześniej, gdy spacerowaliśmy po okolicy, ten sam kierowca proponował nam podwózkę. Wtedy nie skorzystaliśmy. Bemo to mały busik, który jeździ sobie po Bali i ludzie machają na niego, jeśli chcą podążać zgodnie z jego kierunkiem jazdy, płacąc bardzo niewiele. W wielu krajach są takie bemo. Na Filipinach jeżdżą jeepneyee, na Dominikanie guagua. Ten przyjechał po nas specjalnie. Zaszaleliśmy. Kurs prywatny. Gdy jechaliśmy, ludzie próbowali go zatrzymać, ale pan kierowca tylko machał przepraszająco ręką i się nie zatrzymywał. Gdy jechał, było OK. Gdy stawał, temperatura wzrastała do 50 stopni i było gorzej. Dojechaliśmy do hotelu. Długo się zastanawialiśmy nad jego wyborem. Na początku podróży po Bali wyznaczyliśmy sobie budżet na hotele i budżet na wydatki dzienne pozostałe, takie jak transport, jedzenie, napoje i inne przyjemności. Jako że nazbieraliśmy sporo oszczędności (codziennie do kieszeni wchodził budżet, a wieczorem oszczędności wędrowały do skarbonki, czyli innej kieszeni), postanowiliśmy zaszaleć. Wybraliśmy ogromną willę z prywatnym basenem i osobnym budynkiem sypialni oraz oczywiście z pięknym ogrodem. Nasz salon ma prawie 80 m2 i jest otwarty na trzy strony (rozsuwane ściany). Wystrój balijski. Jak na tak dużą willę nie była droga, ale też zębem czasu już nieźle naruszona. W naszym budżecie koszt noclegu przekraczał go prawie dwukrotnie. Rezerwując, sprawdziliśmy ceny na kilku stronach. Najtaniej było na hotels.com, ale tylko wtedy, gdy sprawdzaliśmy ofertę w języku indonezyjskim. Wystarczyło zmienić język na polski i cena znacznie rosła. Zamówiliśmy więc w tubylczym języku. Niestety, potwierdzenie przyszło, jakbyśmy zamówili na stronie odpowiadającej naszej nacji. Trzy dni to wyjaśnialiśmy i w końcu musieli odpuścić. Mamy niższą cenę. Spodziewałby się ktoś, że dla tubylca jest taniej? Dziwnie w naszej willi rozwiązali sprawę śniadań. Przychodzą dwie osoby i gotują w naszej kuchni. Można też na tych zasadach zamówić kolację. My jednak na wieczorny posiłek udaliśmy się do restauracji na plaży. Mieliśmy wieczór romantyczny. Wcześniej postanowiliśmy kupić sobie jakieś winko na wieczór. I co się okazało, w żadnym sklepie nie było alkoholu. Oficjalnie. Wystarczyło zapytać i pani odkopywała jakiś karton z butelkami. Ale mieli tylko Agę, której nie trawimy. Poszliśmy zatem do największego sklepu. I tam był katalog w formie niemalże książkowej z wieloma zdjęciami butelek i cenami. Wystarczyło zamówić i pani po pięciu minutach przychodziła z flaszkami. Ciekawa metoda. Widać, kto pyta nie błądzi. Ale że jesteśmy facetami, to z reguły nie pytamy. I musieliśmy się nachodzić. Później znaleźliśmy sklep z samym alkoholem, ale już byliśmy zaopatrzeni.
Nazajutrz
mieliśmy trekking polami ryżowymi. Fajna sprawa. Wyszukaliśmy to w internecie i
zadzwoniliśmy do gościa, który sobie w ten sposób dorabia. Wieczorami pracuje w
restauracji. Somat przyjechał po nas z kierowcą i ten wywiózł nas gdzieś w góry
i tam porzucił. My ruszyliśmy. Wspaniały spacer. Połowa drogi groblą wzdłuż
kanału irygacyjnego, połowa lasem. Bardzo wąsko miejscami. Na początku Somat wyszukał
długi patyk. Po co? Aby odganiać węże. Zaraz potem dodał, że nie musimy się ich
bać, bo nie są niebezpieczne. Jedynie mamy uważać na zielone. Jemu generalnie nie
przeszkadzają i nie musiałby ich odganiać, ale ostatnio jakaś turystka jak
zobaczyła węża, to potem przez 15 minut musiał ją namawiać, aby ruszyła dalej. My
znaleźliśmy na swej drodze kilka, ale przed nami uciekały. Bardzo cienkie i
długie. Ważki zwą tu latającymi smokami. Pięknie. Jest też dość dużo wielkich
pająków, ale kompletnie niegroźnych. Wokół pól ryżowych mieszkają niezliczone owady
i motyle. Cudnie. Pola ryżowe powalają swoją zielenią. Nie chce się ich
opuszczać. Nawet powinno się wprowadzić nową nazwę dla tej odmiany koloru.
Zieleń ryżowa, czyli taka mocno podkręcona w fotoshopie. Na każdym poletku stoi
piękny domeczek, który tak naprawdę posiada tylko zadaszoną trzciną platformę
umożliwiającą odpoczynek strudzonemu rolnikowi. Spotkaliśmy też na swej drodze kolejne drzewo
banyan, czyli figowca bengalskiego lub czasem zwanego hinduskim. Cudowne
drzewo, które czasem potrafi zajmować powierzchnię… kilkuset metrów
kwadratowych. Nie żarty. Jest tak wielkie, że jeden pień by go nie utrzymał
potrafi ich mieć nawet kilkaset. Wygląda przerażająco, ale pięknie. Korona jest
potężna. Co prawda tu takich wielkich nie spotkaliśmy, ale nawet te „malutkie”
są ogromne. Widzieliśmy tez mimozę, orzeszki ziemne, drzewo bawełniane, z
którego miejscowi produkują tkaniny, kawowca, długą fasolę, bananowce i wiele
innych ciekawych roślin. Ciekawostka! Czy wiecie, że bananowiec rodzi owoce
tylko raz? Potem umiera i staje się odpadem.
Ludzie na Bali szybko się starzeją.
Pięćdziesięcioletni mężczyźni potrafią być
już staruszkami. Wyglądają na 75 i więcej. Kobiety pięknie się marszczą.
Widzieliśmy też palmy, z owoców których robi się arak, czyli lokalny napój
alkoholowy. Czasem dla wzmocnienia dodaje się korę jakiegoś drzewa. Procenty
wzrastają. Po drodze musieliśmy spróbować dwóch jego odmian. Nie za mocny.
Trafiliśmy też do pana, który ma wiele uli i hoduje czarne pszczoły. Są tak
malutkie, że ciężko w ogóle stwierdzić, co to za owad. Jak mała muszka. Ale
produkują pyszny, mniej słodki miodzik. I jest bardziej lejący. Kupiliśmy nawet
sobie jedną butelkę. Odwiedziliśmy też typowy dom tubylczy. Nie było w środku
zbyt fajnie. Oj nie było. W połowie drogi, gdy stanęliśmy na chwilę odpocząć,
przybiegł sympatyczny psiak. Towarzyszył
nam potem aż do samochodu, idąc z nami kilka kilometrów. Somat mówi, że za
każdym razem, kiedy tamtędy przechodzi, ten pies idzie z nim i potem sam wraca.
W końcu dotarliśmy do końca naszej wędrówki, do wioski Tenganan. Wioska nieduża.
Jak każda mieścina na Bali ma trzy świątynie. To absolutne minimum. Jedna
poświęcona jest Siwie, druga Wisznu i trzecia Brahma. O tym szerzej napiszemy w
innym miejscu. Do Candidasy było już dość blisko, więc przejazd trwał krótko.
To był piękny trekking. Somat zaproponował nam wejście na szczyt aktywnego
wulkanu Agung. Ale w dwie strony byłoby to około 10 godzin. Na początku upał,
na górze trzeba mieć kurtkę. Wszak jego wysokość to ponad 3000 metrów. Nie
podjęliśmy tego wyzwania. Poza tym to zawsze jest jakieś ryzyko. Kiedyś byłem z
żoną na Kostaryce podziwiać aktywny wulkan. Bilety sprzedawali kilka kilometrów
przed jego szczytem. Na górze był parking z informacją, aby parkować wyłącznie
przodem do wyjazdu na wypadek nagłej erupcji. I o dziwo, nie było tam na górze
żadnych knajpek i żadnych handlarzy. A aktywny był naprawdę. Zresztą turystów
też było niewielu. Można było zajrzeć do krateru, ale buchał gorącem i bardzo
piekły oczy od dymiącej siarki. Nie wiem, czy ten podjazd do jego szczytu był
rozsądny. Tego dnia wlazłem jeszcze na youtuba i wyszukałem filmiki z tym
wulkanem. I znalazłem jak w panice turyści uciekają, gdy wulkan się przebudził
i nieźle plunął. Natomiast na wyspie Lanzarotte jedliśmy mięso pieczone nad
żarem wulkanu. Ciekawe, ale czy mądre?
Reszta dnia to lenistwo.
Na początek fotek - palma wieczorową porą.
Na początek fotek - palma wieczorową porą.
Początek trekkingu - bambusowy mostek. jest solidniejszy w realu niż na fotce.
Czarne chili, chociaż jeszcze całkiem zielone... gówniarz jeszcze.
Połowa naszej drogi - cementowo-kamienne obramowanie kanałku nawadniającego. Miejscami dość wąsko.
No i czyste wariactwo zieleni. Tu taraski pozują na jakieś azteckie niemal fortyfikacje.
No i zaczynamy festiwal ZIELENI.
Chatynki odpoczynkowo-narzędziowe dodają smaczku.
Wrzątek był niezwykły, a ludzie pracowali. Wyjechaliśmy o ósmej rano. Przed dziewiątą, po pięciu minutach spaceru, pociliśmy się klejem do tapet. Po kolejnych pięciu byliśmy chodzącą częścią rozgrzanego powietrza. Zero przywilejów i najmniejszej choćby zniżki.
Udało nam się zrobić fotografię wiatru, gdy powiał z góry na dół. Jedną chwilkę, a i tak nie dało to żadnej ulgi.
Pan Kierownik zmuszony do degustacji araku domowego wyrobu.
Nasz pies przewodnik. Biegał przed nami i prosił się o kłopoty. Odwiedzał mijane "gospodarstwa" i darł koty z innymi psami (czasem większymi, a czasem z kilkoma naraz).
Bambus budowlany, najlepszy do wyrobu łodzi.
Dziecko w lesie. Ich przydomowe ogródki to już dżungla! Gdzie są rodzice tego dziecka?!
Arak w stanie owocowym.
Brązowe banany.
Transport drzewa.
Ule. Miodek dziwny, ale smaczny, nie tak słodki jak z pracy naszych i Romka pszczółek.
Na tej fotce widać producentki tego miodu.
A tu panie producentki innego miodu.
Ul niedomowy.
Początek wioski Tenganan. Trochę "skansen", można wchodzić do domów i podglądać ich życie. Można na miejscu zakupić to, co wyrabiają (sarongi, kalendarze balijskie, rysunki itp). Ceny dla turystów.
Trawnikowi odbiła palma. Bywa. Gorąc jest.
Krzewy dłuuuugiej fasoli.
Ważka, chociaż nasz przewodnik (Somat) nazwał ją latającym smokiem.
Prawie dojrzały ryż z siatką ochronną przed ptactwem.
Bawełniane drzewo. Nikt już w tej okolicy nie zajmuje się przetwarzaniem tej właśnie bawełenki.
Dziwny krzak (po prawej stronie) - Barong (dobry, opiekuńczy duch), jak powiedział Somat.
I jeszcze jeden smok.
Mimosa wstydliwa.
Tej palmie zaczyna odbijać.
Wąż pośród roślin. Ucieka.
Ktoś reflektuje na kawę? My zjedliśmy po kilka ziarenek i wieczorem będziemy mieli luwak kawę.
Mimoza przed dotknięciem...
... i po.
Chyba święte dziecko, bo z aureolą.
Sypialnia tubylców.
Łaźnia wiejska.
Drzewo banyan.
Ul na banyanie.
Nasz miodek.
I mini pszczółki.
Rozwiązanie zagadki: długi stół. Słój lokalnego drzewa. Basia zwyciężyła. Walduś juz szykuje pyszną porcję owoców w nagrodę.
Naraźki
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz