Po piątej rano pobudka. Nie chcieliśmy,
aby nam coś ze święta umknęło. Ale okazało się, że nasi gospodarze dopiero się
myją i szykują. Poszliśmy połazić po mieście. Wszyscy pięknie ubrani. Czasem
przechadzali się panowie ubrani na czarno z kraciastymi sarongami. Uśmiechali
się na nasz widok, bo paradowaliśmy w sarongach. Trudno dociec, czy to był
uśmiech politowania, czy też raczej zaskoczenia. Odwzajemnialiśmy uśmiechy i pozdrowienia.
Nic się nie działo, więc wróciliśmy do siebie. Zjedliśmy śniadanie i poszliśmy
do miasta po raz wtóry. W naszej przydomowej świątyni przybyło talerzyków
ofiarnych i owoców. W mieście było już więcej ludzi. Trafiliśmy w końcu na
jedną z trzech wiejskich świątyni. Co chwilę ktoś nas zaczepiał, zadając liczne
pytania. Kobiety przynoszą ofiary i owoce do poświęcenia. W powietrzu utrzymuje
się zapach tysięcy kadzidełek. Ilość ofiar w postaci małych talerzyków z liści
palmy wypełnionych kwiatkami, ryżem, pieniążkami i owocami jest niewiarygodna.
Nie tysiące ich widzimy podczas porannego spaceru i nie dziesiątki tysięcy. Nie
próbujemy nawet ilości oszacować. Są wszędzie. Nawet na środku skrzyżowań, w
każdej przydomowej świątyni są setki, a w tych, do których mieszkańcy
przychodzą się licznie modlić są po prostu niepoliczalne. I co ciekawe, często
kobiety w jednym miejscu nie kładą jednego ołtarzyka, ale kilka. Niosą ich
niekiedy po kilkadziesiąt i układają w sobie znanych i ustalonych miejscach. Są
w wejściach do domów, na środku chodnika, w domku penjora, na parapetach,
łodziach... Owoce przynoszone do świątyni ustawia się na czymś w rodzaju
ołtarza i potem zabiera jako nasączone czymś na szczęście, jakąś boską mocą.
Wszyscy udają się do trzech miejsc kultu. Tam kapłan przemawia i ludzie się
modlą. Po słowach ludzie wznoszą kilkakrotnie złożone dłonie z kwiatami. Na
koniec składają ofiary i przechodzą do kolejnej świątyni. Kobiety tego dnia są
niezwykle eleganckie, pięknie ubrane w koronkowe opięte bluzki i sarongi z
szarfami. Mają starannie upięte włosy, a makijaż zdobi ich twarz. Tak to
widzimy my. Następnie udają się do swoich domów, aby się posilić i zjeść owoce
na szczęście. Napotkanych sąsiadów częstują na szczęście. Gdy wróciliśmy do
domu, rodzice gospodarza siedzieli na niewielkim domowym tarasiku. Chyba jako
starsi nie mają już obowiązku chodzenie na modły. Faktycznie, ludzi starszych w
świątyniach nie było zbyt wielu. Rodzice na nasz widok bardzo się ucieszyli i
zaczęli nam przynosić świąteczne potrawy do skosztowania. Jakieś piekielnie
ostre mięso mielone, babi kejap, czyli świnka, jakieś inne drobno mielone
mięsko z dodatkami zawijane w liść palmy. Widząc, że się zachwycamy smakami,
zaczęli znosić coraz więcej. A na widok naszych wypalonych ust dostaliśmy wodę
do popicia. Po chwili udało nam się wyjść. Tak naprawdę to nam za bardzo nie
smakowało J. Poszliśmy się
chwilę do pokoju ostudzić i ruszyliśmy na spacer do zoo. Mijając gospodarza,
który wraz z rodziną wrócił z modłów, zostaliśmy zaproszeni do skosztowania
świętych owoców. Nasyceni o 10.00 już trzecim posiłkiem, ruszyliśmy do
zwierzątek. Po chwili na ulicy zatrzymał się przy nas tubylec jadący na
motorze. Spojrzał na nas i od razu przemówił. You are from Polandia? Widać
plota poszła po wsi, że przybyło w te
strony dwóch Polaków. Rano w świątyni inny miejscowy na nasz widok stwierdził –
Ooo! Już was rano widziałem, jak chodziliście po wsi. – Chyba wzbudzaliśmy
sensację. Wszak jesteśmy w całej wsi jedynymi białymi.
Zoo ładne. Bardzo czysto i często
zwierzęta mają piękne duże wybiegi. Niestety niektóre są trzymane w klatkach.
Ładne okazy. Dużo małp, węży, ptaków. Jest też wielka woliera. Ale całe zoo
można obejść w dwie godziny. Standardowy bilet kosztuje około 25 dolarów. Można
też kupić taki za ponad 500 dolarów. Wtedy dochodzi transport, posiłki, jazda i
zabawa ze słoniami. Karmienie wielkich i małych lwów i dużo innych atrakcji.
Zaliczyliśmy też pokaz ze zwierzakami. Ptaki, jeżozwierz, jakieś coś
kunowatego, małpa… Było sympatycznie. Numer dnia był z orangutanem. Byliśmy
przy nim sami i dzieliła nas fosa. Był bardzo wielki i ciężki. Pił wodę, ale
kątem oka spoglądał na mnie jak go filmowałem. Z wielkim spokojem wziął banana,
wstał i z dużą siłą cisnął nim we mnie. Udało mi się nachylić. Wszystko
sfilmowałem, ale tak mnie zaskoczył, że użyłem niecenzuralnego słówka, psując
filmik. A może go tylko wzmocniłem? W mieście nie ma hoteli, brak turystów,
więc też nie ma restauracji. Zatem musimy sami gotować. Na obiad były prawie
hamburgery. Prawie, bo chleb tostowy, mięso z kurczaka, cebulka dymka, sałata
rzymska i tylko sos udało się w miarę podrobić z miejscowego ketchupu i
majonezu. Ale najedliśmy się do syta. O 17.00 w tym dniu, kiedy już bogowie i
duchy przodków oraz demony wrócą do nieba, mieszkańcy wychodzą na ulicę
świętować.
Nie wiedzieliśmy na czym ta celebracja
będzie polegać. Wyszliśmy po 17.00 i
tradycyjnie przejęli nas rodzice gospodarza. Poczęstowali przepysznymi
naleśnikami kokosowymi. Trochę się przed nimi wzbranialiśmy, bo nie mieliśmy
pojęcia, czy są smaczne, ale wkrótce mieliśmy się przekonać. Były przepyszne.
Poszliśmy do świątyni. Zgromadziło się tam wielu Balijczyków. Głównie panowie
na terenie świątyni i trochę kobiet przed nią. Zaraz w tłumie wyłapał nas
znajomy, który nas obserwuje już od rana. Zmartwił się na nasz widok, pytając,
gdzie mamy sarongi. Bez nich nie możemy uczestniczyć. No to szybko w tył zwrot
i z powrotem do domu po przyodzienie tradycyjne. Wchodząc do domu, bezczelnie
spytałem, czy mają jeszcze może te kokosowe naleśniki. Znalazły się i na
dodatek dostaliśmy torebkę kandyzowanych bananów. Kolacja z głowy. Zabraliśmy
sarongi i szybko wróciliśmy do świątyni. I się zaczęło. Wielka parada. Pierwsze
szły kobiety z jakimś kadzidłem. Za nimi korowód. Pierwsza szła Rangda, demon
uosobienie zła, za nią Barong (pół lew, pół pies) przedstawiciel dobra. Tu nie
ma walki dobra ze złem. Musi istnieć i to, i to. Ważne, aby się równoważyły.
Zło jest akceptowane. Istotne, by nie dominowało. Szliśmy z nimi w korowodzie
przed zmierzchem kilka kilometrów. Bardziej oni nas filmowali, aniżeli my ich.
Byliśmy jedynymi białymi. Zdajemy sobie sprawę z tego, że w Ubud byłyby może
większe tace z owocami, że, być może byłoby piękniej, ale nie do końca
naturalnie. Tu nie było żadnej komercji. Było pięknie. W końcu doszliśmy do
świątyni. Większość ludzi weszła do środka, my, z szacunku, zostaliśmy wraz z
orkiestrą i częścią tubylców na zewnątrz. Poznaliśmy wielu Balijczyków
niezwykle serdecznych. Z jednym z nich nawet umówiłem się nazajutrz na mecz
tenisa. Poznaliśmy też miejscowego trenera tego sportu. Okazało się, że nasz
przyjaciel, który nas śledził od rana, jest jakimś lokalnym ważniakiem. Ale nie
do końca wiemy, jakim (pewnie jakaś rola w lokalnej społeczności). Natomiast mój
partner tenisowy ma swój homestay, sklep spożywczy i prowadzi jakąś grupę
taneczną, która ma na FB blisko dwa tysiące polubień. Był też w Europie, w
Holandii. Powróciliśmy z nimi do wioski i poszliśmy do swojego domu. Korowód,
parada, przemarsz, nie wiem jak to nazwać – piękna. Jutro ostatni dzień świąt.
Pozostała tylko zabawa. Ale my ruszamy dalej, do Museum Bali w Denpasar i na
największy lokalny bazar balijski. Po Denpasar już zostaje nam hotel, gdzie
będziemy się przygotowywać na przywitanie we wtorek Joli z USA i potem w środę
reszty ekipy z Polski. Istotne, że byliśmy tu, niby „na prowincji”, gdzie
mogliśmy poczuć to coś. Nie do końca jeszcze czujemy ducha Bali i nie umiemy
jeszcze przeżywać świat tak jak oni, ale chyba jesteśmy coraz bliżej. Mamy nadzieję,
że kiedyś poznamy te emocje już w sobie.
Przepraszamy za dzisiejszą ilość zdjęć, ale wykroiliśmy to z wielkim bólem spośród ponad tysiąca. Docencie to.
Drugie śniadanie (w zasadzie trzecie). Lekko pikantne, ale serwowane z wielką serdecznością.
Ogoh ogoh w fazie produkcji.
Pan Kierownik w otoczeniu "policji religijnej" (zatrzymują samochody, skuterki, pieszych i cały możliwy ruch, myślę, że ziemski też - czasami).
Dach balijski.
Świątynia prawie o świcie. I nasz przyjaciel. Widział nas dwie godziny wcześniej odzianych w sarongi. Jedyni biali w tej miejscowości.
Czujny wzrok.
Ilość darów - imponująca, jeszcze się przekonacie.
Przed wejściem na teren modłów trzeba się skropić świętą wodą (święcą kapłani, nic nowego).
Tuz przed wschodem słońca.
A to parę obrazków z naszej nocy willi.
Basenowi też odbija.
Tak powstaje blog. Na początku był Pan Kierownik, słowo i internet.
Drugie śniadanie u rodziny gospodarza.
Miejscowa stacja meteorologiczna.
Modły poranne. Obowiązkowo w trzech świątyniach.
Nasz pan gospodarz z potomkiem.
Dary znoszone do świątyni. Część zostanie, część wróci do domu - jako posiłek na szczęście.
Fotka z zaplecza.
Pan "policjant religijny" (wskazuje miejsce do parkowania, nie denerwuje się, wita przyjaźnie i pokazał, kiedy mogliśmy wejść).
Sporo darów, może dlatego, że nie zbierają na tacę.
Pan ojciec naszego pana gospodarza w stroju świątecznym.
Nasza łazienka. Wydaje się, że to obraz naturalistów, a wystarczyła szyba z widokiem na ogród.
Pan gospodarz częstujący "szczęśliwymi owocami". Śniadanie trzecie. Dopiero 10.00.
Pozdrowienia i uśmiechy gratis..
Drewniany dzwony zwołujące na posiedzenie wspólnoty (banjar).
Świątynie - oficjalne czy domowe - nie przestaną urzekać.
Pani ustawiała ołtarzyki na środku skrzyżowania - droga pod górę. Kompletnie nie zwracała uwagi na samochody i skuterki - tamci - przeciwnie.
Wspomniana wcześniej ilość.
Tu jedynie spotkaliśmy "białych". Na chwilę.
Romek - to dla Ciebie. Wszystko, prawie, się zgadza. Motor, sylwetka, może napój niekoniecznie, ale jakiś musi być. No i początkowe "P", doszliśmy do wniosku, że ten goś na zdjęciu, to prawie ("P") TY, więc mu wybaczyliśmy.
Drzewko u wejścia do zoo.
Oswojony krokodyl.
Ten nieoswojony, bo jakiś spiczasty.
Palma UFO - palmom odbija najbardziej.
Misiek zjadł loda.
Nie chcę wody. Sam se pij!
Punkowcy w wersji drobiowej.
Tukany w czasie posiłku. Chwilę wcześniej nieźle świrowały.
Tego nie sposób opisać. Potęga i przerażenie.
Pani przewodniczka od pokazów zwierzątek - spiłowane zęby - oznaka piękna.
Mozna oswoić i wytresować jeżozwierza. Nie łapcie go od tyłu.
Pan orzeł na śniadaniu u nieznajomego.
Jakis gatunek pana sokoła za chwilę pozbawi chłopca łupieżu.
Chomiczki. Sprawdźcie na: Chomikuj.pl.
Ogoh ogoh prawie gotowe.
Ten upadł ze śmiechu.
Świątynka na polu ryżowym.
Zagadka - który to Pan Kierownik?
Pocztówka ze spaceru.
Rambutany w pobliskim ogrodzie.
Nasze popołudniowe wyjście. Dzięki "naszemu przyjacielowi" wróciliśmy po sarongi i przeżyliśmy naprawdę niezłe chwile.
Kolory i uśmiechy. Zapomnieć o nich, to umrzeć.
I jakie skupienie.
Nasz pan przyjaciel. Ten, który widział nas o 6.15 na ulicy w sarongach. Okazało się, że to ważna figura. Nie dociekaliśmy, jak bardzo.
Tak, to On.
I ruszył pochód z Barongiem i Rangdą. My z nimi.
Idą prawie jak na Grunwald.
Sporo nas było.
Orkiestra niezbędna.
I poznani nowi przyjaciele. Ten z białym łabędziem na głowie to partner tenisowy Pana Kierownika. Po kilku zdawkowych pytaniach i odpowiedziach zapytał: co robisz w swoim kraju? Po odpowiedzi P. Kierownika uśmiechnął się i odpowiedział, że też ma supermarket, homestay i firmę turystyczną oraz prowadzi grupę taneczną. Kolejne pytanie nie mogło być inne. Pan Kierownik potwierdził, że tenis to jego ulubiona gra i poszło. Gdybyśmy poznali go wcześniej, nasza wyprawa potoczyłaby się inaczej, a tak... karma.
Teraz już wśród przyjaciół.
Dzieciaki naszych kumpli.
Nie sposób opisać tego dnia. Próbowaliśmy. Naraźki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz