No i pożegnaliśmy Ubud. Trochę z żalem, trochę z ulgą. Nasz ulubiony pan kierowca zawiódł, bo utknął w korku z lotniska, ale w Ubud taxi i transport nie brakuje. Jechaliśmy w sumie trzy godziny (63 km) z przerwą na zwiedzanie świątyni i zupkę w miejscowym kiosku na kółkach (dla Romka - bar za rogiem przenośny, oczywiście odkaziliśmy się po konsumpcji). I trafiliśmy w miejsce balijskie. Turystów tu nie ma, jedynie w pobliskim Pałacu na wodzie (30 min spacerkiem). Jesteśmy u podnóża wulkanu Agung - najświętszego na wyspie. Zionął lawą ostatnim razem w 1963 roku podczas uroczystych świąt stulecia balijskiego, zabijając - i tu źródła się bardzo różnią, od 1.500 osób, do 15.000 tysięcy. W każdym razie to, co widzicie na fotce poniżej, to jeszcze nie jest Gunung Agung, a tylko jego vice versum geograficzne (sam nie wiem, co to znaczy). Ładna jest ściana lasu kokosowego tuż przed nim, niestety, fotka przekłamuje.
Zamieszkaliśmy wśród takich mniej więcej poletek ryżowych. Trudno je nazwać tarasami (zwłaszcza po Jatiluwih), ale zieleń z możliwymi i nierealnymi odcieniami jest powalająca.
Widok z basenu, prosto z wody na szyby w drzwiach kuchni-salonu.
Oto i on. Gunung Agung. Najwyższy i najbardziej czczony wulkan na wyspie. Legenda głosi, że kiedy bogowie tworzyli góry dla swoich tronów, najwyższą z nich umieścili na wschodzie (bo to święty kierunek dla Balijczyków) na wprost naszego lokum. Przypadek... nie sądzę!
Obskoczyliśmy nasze nowe lokum, żeby podziwiać widoki. Chrabąszcze nie mogły się nas doczekać i zawładnęły aparatem Pana Kierownika.
Wspomniana wcześniej zupka przy kramie obok świątyni. Całkiem niezła.
Takie sobie drzewko. Naprawdę zapiera dech w piersi.
Po drodze zajechaliśmy do
świątyni strzeżonej przez nietoperze Pura Goa Lawah. Główna kaplica stworzona
jest w grocie zamieszkałej przez liczne nietoperze. Nie odważę się określić ich
liczby, ale szczelnie zakrywają dość duże sklepienie. Nawet nie widać, jak
wielka jest ta jaskinia. Nawet w dzień nietoperze latają, ale nie wydostają się
na zewnątrz.
Natomiast wieczorem z pewnością lecą zdobywać pożywienie. Te zwierzęta są
roślinożerne. Przed tą grotą ustawiono też kilka tradycyjnych otwartych
budynków balijskich. Na nietoperze można długo patrzeć, wrażenie jest niezwykłe.
Do Tirtaganga dojechaliśmy późnym popołudniem. Wynajęliśmy pokój w Maga View
Villa. Jest to budynek główny z obszernym salonem i kuchnią do wspólnego użytku
wszystkich mieszkańców. Na piętrze są dwa pokoje. Przed willą jest basen i po
jego obu stronach dwa nieduże wolnostojące bungalowy. Czwarta strona jest
otwarta na tarasy ryżowe. Wokół tylko zieleń. W wielkiej głuszy. Tysiące
poletek ryżowych fascynujących swoim kolorem. Tubylcy pracują przy uprawie
ryżu. Na poletkach stoją też mini chatki strzechą kryte, w których trzymane są
zwierzęta. Ale na polach ludzie nie mieszkają. Stąd roztacza się widok na
oddalone o około 10 kilometrów morze z jednej strony i na wulkan Agung z
drugiej. Widoki przepiękne. Jesteśmy tu sami, więc mamy wszystko do wyłącznego
użytku. Cena? 35 Euro za noc dla dwóch osób. Wokół piękne tereny do długich
spacerów. Cudowna roślinność i bliskość Pałacu na wodzie sprawiają, że to
miejsce idealnie nadaje się do spokojnego wypoczynku. Mieszkańcy nie widują tu
zbyt wielu turystów poza pałacem. Pięknie się do nas uśmiechają. Magiczne
miejsce.
To jest ruchome sklepienie skalne. Co chwila kilka, kilkanaście nietoperzy nadlatuje i lokują się gdzie popadnie (wg nas - patrzących). Do tego ich piski - wydaje się, jakby skala ożyła.
Pracownicy świątynni - "kościelni" - korzystają z chwili przerwy.
Obrazki jeszcze z Ubud. Obok naszego hoteliku (3 min drogi) pan rolnik zaorał swoje poletko.
A to już seria wieczornych owadów. Pan Kierownik co chwilę wychodzi, spodziewając się nowych, niezwykłych. Nawet wino Go tak nie cieszy, co nowy robal. Znaczy się - botanik.
Ten pan to sąsiad, pracował na działce obok. Broń Boże to nie owad.
Pan modliszek. Szkoda, że nie było pani. Zjadłaby go.
Agung.
Obrazki ze spaceru.
Skubane. Kurczaki.
Dzieciątko! Przybliżcie sobie, żeby zobaczyć.
Penjory czasem są znacznie skromniejsze. Nie każdego stać na zakup drogich ozdób.
Po drodze weszliśmy do miejscowego sklepu "ogrodniczego".
Tu muszelki można znaleźć niekoniecznie w morzu.
Pan obwoźny sprzedawca zupek z wkładkami. Dojeżdża na pole, dzwoni i ma klientów.
Własny bungalow, to jest to.
Pałac na wodzie, który już znacie. Widok z góry, bo nasza ścieżka tak prowadziła. Chcieliśmy przeskoczyć zamkniętą furtkę, jak miejscowe dzieciaki, ale poszliśmy dookoła.
Odludzie turystyczne jest fajne, ale brak knajpek nieco "przestrasza". Jemy zupki chińskie, chociaż etykieta indonezyjska. Dopiero jutrzejsza kolacja zapowiada się w warungu. Trudno. Święty wulkan stawia mocne wymagania. Naraźki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz