Nasze 6 dni odpoczynku postanowiliśmy spędzić na wyspach. Zaczynamy od Lembongan. Magiczne miejsce. Kiedy byłem tu z żoną lat temu 9, stwierdziliśmy, że był to nasz najpiękniejszy dzień w życiu. Magia miejsca była po prostu nieludzka. Po latach w podróż poślubną wysłaliśmy obu synów wraz z małżonkami. Poleciliśmy Lembongan, ale gdzieś w głębi duszy baliśmy się, że ich wysyłamy tam, gdzie nam było dobrze, ale im z pewnością się nie spodoba. Młodzi pewnie wolą gwar i zabawę. Jakież było nasze zdziwienie, kiedy obie pary po powrocie (z osobnych wyjazdów) zgodnie stwierdziły, że z pobytu na Bali najbardziej podobał im się rejs na Lembongan. Dziś jesteśmy w całkiem nowym ośrodku. Tradycyjnie wybraliśmy dalej od centrum, czyli wysoka jakość na zadupiu za przyzwoitą cenę. Jest naprawdę pięknie. Przyznam się, że z gospodarzem gadałem o zakupie ziemi na wyspie. Już mam kilka propozycji. A jutro idę zobaczyć działkę bliżej morza. Ziemia niby niedroga, bo za dużą działkę (20x200 metrów) zapłacić trzeba około 17.000 dolarów. Może to okazja? Problem w tym, że cudzoziemcy nie mogą tu kupować ziemi o wartości poniżej około 400.000 dolarów. Ale tubylec mówi, że to nie problem. Australijczycy kupują ziemię na tubylców. Nasz gospodarz mówi, że tylko muszę mu zaufać i kupić na niego. Proste? A póżniej budowa takiego ośrodka jak ma on (gdzie mieszkamy), kosztuje około 250.000 USD. Skąd on miał tyle kasy? To tylko 5 dwuosobowych domków, basen, recepcja i otwarta restauracja. Trzeba przyznać, że to jest jakiś pomysł na życie. Dziś na przykład płynęliśmy tu łodzią z firmy Scoot, którą zarządza Australijczyk. Ma parę szybkich łodzi na parędziesiąt osób i to jest jego biznes. Ekspata. A może warto tu wybudować mały ośrodek z restauracją? Koledzy i Koleżanki Muszkieterowie! Może jakiś taki wspólny biznesik? Przecie gdzieś zimę trzeba spędzać.
Było naprawdę jasno, choć na zdjęciach nie bardzo.
Lembogan to jeszcze Bali, stąd charakterystyczne świątynie i duchy ochronne.
Motorek ugrzązł, bo dzień wcześniej mocno padało (podobno, nasz gospodarz mówił, że było zimno).
Cuuuudowne drzewo. Będzie potem jeszcze więcej jego fotek.
A to już walki kogutów. Wiem, że to okropne, ale to jest ich element kultury. Hiszpanie mają corridę, japońcy mordują delfiny, a my łowimy ryby i jemy kurczaki, krowy i świnie. Nie musimy kochać tych walk, ale to nieodłączna część ich rozrywki. Nie wypada komentować. Choć straszne, oczywiście dal nas.
Najpierw jest kontrola wagi i sprawdzanie, czy mają równe szanse. Potem uzbraja się wojowników w sztylety mocowane do łapki. Rozpoczyna się głośne obstawianie kasy na wojowników. Nikt nic nie zapisuje. Kasjer zbiera pieniądze i trzyma wielki plik pieniędzy. Skąd ma wiedzieć, komu po walce wypłacić? Proste. Wystarczy, że nie oszukują i każdy mówi, kto wygrał i tyle dostaje. Prościzna. Następnie się "szczuje" koguty na siebie i rozpoczyna się walka, która trwa czasem kilka sekund, czasem kilka minut. Po walce przegranemu (zabitemu) kogutowi szybko odrąbuje się nogę ze sztyletem i oddają właścicielowi, aby sobie sztylet odwiązał.
Tradycyjna stacja paliw dla motorków.
A to bardzo dziwna koza.
Jakiś ośrodek, których tu wiele. Przemierzyliśmy go w drodze na plażę.
I plaża. Dream beach.
Szkoda, że słoneczka nie było, bo byłyby lepsze fotki. Ale cudowne to miejsce i fale niezwykle silne.
Przyjechali Japończycy. Jak cudna plaża!!!!!!!! Sporo tu ich.
A tu klif, woda nie przebiła się na wylot i wraca. Niezły efekt.
A tu ciekawostka. Po co zakopywać rury w ziemi?
Lokalne święto. Nie ma gdzie zaparkować.
Niezle drzewko, choć uschnięte. Niby przydomowe ogródki, pastwiska, a jednak dżungla.
Idziemy, idziemy i nagle cudowna plażka. Malutka. Może 30 metrów.
A syf taki, że szkoda pisać. Dlaczego?
Szedłem sobie w dół schodami żeby Basi zrobić zdjęcie basenu, w którym kąpała się 9 lat temu. Ale durny basen położny jest w dole i trzeba do niego zejść schodami. Problem w tym, że nie widać kiedy się zaczyna. I wlazłem buciorami dwa stopnie za daleko. Do basenu. Ale dla radości Waldka warto było. Pękał ze śmiechu. Ja myślałem, że się zaczyna tam, gdzie niebieskie. Ale nie. Dwa schodki wcześniej. [Sprostowanie, Pan Kierownik pewnie chciał spróbować, czy już da radę chodzić po wodzie - tak sobie pomyślałem, przepraszam]
Ciut się dziś zjaraliśmy :-).
Obrazki z "portu".
Widoki wulkanów naprawdę zachwycające, choć zdjęcie niezbyt to oddaje.
A to styropianowe małe Ogoh Ogoh dla turystów. Prawdziwe są znacznie większe i niekiedy ich zrobienie kosztuje nawet kilkadziesiąt tysięcy euro. A po korowodzie do spalenia.
Kibice i "zakładnicy" na walce kogutów.
"Ślepy" klif. Powracająca fala czyniła niezwykły efekt.
Na Lembongan będziemy dwie noce. Potem płyniemy na Gili Air na tyleż samo nocy i na równie długi czas na Gili Travangan. Po czym wracamy Na Bali do Ubud na największe święto Balijskie - Galungan.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz