Na początek fajna fotka. Lało jak cholera i ludzie na basenie siedzieli pod... deszczowymi parasolami
Specjalnie dla Pań. Kolekcja hotelowych ozdób kwiatowych.
Hotelowy basen
I nasza restauracja hotelowa. Ale śniadanka średniawe.
Dzisiejszy dzień do snurkowanie. Samochód miał przyjechać po nas o 9.30 i przyjechał... o 10.30. Drogi na Bali to głównie drogi lokalne i jedna główna prowadząca wokół wyspy. Z Jawy przybywa ogromna liczba ciężarówek wyładowanych do granic możliwości. Jadą głównie do Denpasar i okolic. Ale najkrótszą drogę zamknęli i będą remontować pół roku, zatem samochody jeżdżą okrężną drogą. I to powoduje lokalnie korki. Owa główna droga jest zwykłą wąską jezdnią dwupasmową po jednym pasie w obu kierunkach i w zasadzie biegnie przez miasta i wioski. A że ludzie osiedlają się głównie przy drogach, to jest to jazda ponad 100 kilometrów przez miasto. Ciężarówki i autobusy pędzą niewiarygodnie. Do tego dołóżcie setki tysięcy skuterów i już sobie możecie wyobrazić, jak to wygląda. No i nasz samochód utknął w takim korku i musieliśmy czekać godzinę. Mało tego. Tym samochodem jechaliśmy tylko we czwórkę, a w porcie czekało jeszcze kolejnych 8 osób. Na szczęście nikt się nie zdenerwował. Dojechaliśmy do portu, gdzie czekały na turystów liczne łodzie. Ale turystów tu niewielu, więc wypłynęło może 5 może 8 łódeczek.
Była z nami Hinduska z mężem, tatuaż zrobiony henną, nogi i ramiona. Byli w podróży poślubnej.
Tubylcy nadal jedzą samymi rękoma.
Na wyspie mieszkają dzikie jelenie. Wyspa jest niezamieszkana.
Poniżej jeszcze nasz domek.
A to nocna praca Waldka. Uwiecznił podświetlone na zielono palmy.
Ja (Waldek) wolałbym wersję specjalnych, mikroskopijnych fosforyzujących glonów przyniesionych przez wiatr znad morza. Na całym Bali jest tylko kilka takich miejsc właśnie w Pemuteran, ale może są tylko podświetlone. Wrażenie niezwykłe powodują, jakby wariackie zielonkawe pióropusze kosmicznych strusi odpływały w noc.
Trochę ustami, trochę na migi. Dogadać się da.
Klasyczne zdobienie dachów balijskich domów.
No i snurkowanie. Dwa razy po niecałej godzinie. A rafa? Naprawdę piękna. Widziałem już niejedną, ale ta jest niezła. Bardzo dużo gatunków ryb. Bardzo dużo, od najmniejszych po okazałe okazy. I przepiękne koralowce. Niestety, zdjęć spod wody nie będzie, bo nie wziąłem z domu podwodnego aparatu. Zajmował zbyt wiele miejsca.
A tu wyłażę rozłoszczony. Wpakowałem się na tysiące parzących meduz. Najpierw delikatnie zaczęły parzyć w usta, ale po chwili już opanowały całe ciało. Czułem się jak pokopany prądem. Paskudne uczucie. Na brzuchu miałem liczne poparzenia jak po pokrzywach. Okropne. Na szczęście po godzinie wszystko zeszło. W morzu żyje wiele parzących odmian jellyfisha. Jest też kilka gatunków śmiertelnie parzących. Waldka meduzy oszczędziły. Raz jeszcze powtórzę: rafa piękna.
A tu nasz przewodnik. Jak przypłynął do łódki, śmiał się z tych meduz... przez łzy, bo poparzyły mu usta i oczy, gdy już zdjął maskę (przemywał je sobie wodą, śmiejąc się).
Teraz pada i siedzimy w domku. Zaraz kolacja, a jutro przemieszczamy się do Canggu. Ponoć to ostatnie miejsce, gdzie czuć jeszcze starego ducha balijskiego, gdzie czas się trochę zatrzymał i ludzie żyją wolniej. Nie bardzo to mogę sobie wyobrazić, bo masa tam hoteli. Zobaczymy. Naraźki.

Współczuję :( :( :( jak mówię do Wojtka: masz masz po brzuszku. 3maj się tato!!!
OdpowiedzUsuń