Wieczorem poszliśmy na kolację do restauracji
wyszukanej w internecie. Ponoć miało być dobrze. Nasza willa znajduje się na
uboczu Candidasy. Natomiast restauracja całkowicie na jej końcu. Dalej nie ma
nic. Od nas było dość blisko. 700 metrów. Ale już po kilkuset było całkowicie
ciemno. Żadnych latarni, budynków coraz mniej. Całkowita ciemność. Nie
wzięliśmy latarki, więc oświetlaliśmy sobie drogę komórkami. W końcu
dochodzimy, ale przed tym mówimy sobie, że jak będzie paskudnie, to się
odwracamy i idziemy do miasta w bardziej bezpieczne miejsce. Z lewej strony
było strome zbocze mocno zarośnięte. Była też jakaś brama, za którą przebijało
się przez gęstą roślinność światło słabych lampek. Odważyliśmy się wejść. Idąc
po schodach zauważamy mały taras z jednym stolikiem i zadaszeniem i siedzą dwie
białe osoby. Po chwili drugi tarasik. Cudowne miejsce. Natrafiamy na pana
kelnera pytając o miejsce, ale stwierdza, że dziś ma dużo rezerwacji.
Błyskawicznie poleciał po stolik i ustawił go w kompletnie ciemnym miejscu pod
jakimś drzewkiem. Znalazł gdzieś pudełeczko z żarówką i ją gdzieś wkręcił.
Pokazało się światło w lampie z długim kablem. Zawiesił ją na gałęzi, przyniósł
obrus i krzesła i mogliśmy zasiąść do stołu. Magiczne miejsce. Ceny dużo niższe
jak w mieście, porcje nieduże, ale smacznie. Restauracja nazywa się Warung
Boni. Polecamy. Przepraszam za jakość zdjęć, ale były robione komórką.
Nsza droga
Tajemnicze wejście.
Droga w górę.
Zaimprowizowane naprędce miejsce
Było fajnie. A schody dalej ponoć prowadzą do świątyni. Dla lepszego zobrazowania poniżej fotka wejścia wyszukana w internecie. Ale fotka zrobiona fleszem. Było znacznie ciemniej. Po prostu wejście w nieznane na kompletnym zadupiu. Odjazd.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz