czwartek, 18 lutego 2016

Restauracja

Wieczorem poszliśmy na kolację do restauracji wyszukanej w internecie. Ponoć miało być dobrze. Nasza willa znajduje się na uboczu Candidasy. Natomiast restauracja całkowicie na jej końcu. Dalej nie ma nic. Od nas było dość blisko. 700 metrów. Ale już po kilkuset było całkowicie ciemno. Żadnych latarni, budynków coraz mniej. Całkowita ciemność. Nie wzięliśmy latarki, więc oświetlaliśmy sobie drogę komórkami. W końcu dochodzimy, ale przed tym mówimy sobie, że jak będzie paskudnie, to się odwracamy i idziemy do miasta w bardziej bezpieczne miejsce. Z lewej strony było strome zbocze mocno zarośnięte. Była też jakaś brama, za którą przebijało się przez gęstą roślinność światło słabych lampek. Odważyliśmy się wejść. Idąc po schodach zauważamy mały taras z jednym stolikiem i zadaszeniem i siedzą dwie białe osoby. Po chwili drugi tarasik. Cudowne miejsce. Natrafiamy na pana kelnera pytając o miejsce, ale stwierdza, że dziś ma dużo rezerwacji. Błyskawicznie poleciał po stolik i ustawił go w kompletnie ciemnym miejscu pod jakimś drzewkiem. Znalazł gdzieś pudełeczko z żarówką i ją gdzieś wkręcił. Pokazało się światło w lampie z długim kablem. Zawiesił ją na gałęzi, przyniósł obrus i krzesła i mogliśmy zasiąść do stołu. Magiczne miejsce. Ceny dużo niższe jak w mieście, porcje nieduże, ale smacznie. Restauracja nazywa się Warung Boni. Polecamy. Przepraszam za jakość zdjęć, ale były robione komórką.  



Nsza droga 


Tajemnicze wejście.


Droga w górę.


Zaimprowizowane naprędce miejsce




Było fajnie. A schody dalej ponoć prowadzą do świątyni. Dla lepszego zobrazowania poniżej fotka wejścia wyszukana w internecie. Ale fotka zrobiona fleszem. Było znacznie ciemniej. Po prostu wejście w nieznane na kompletnym zadupiu. Odjazd.






Brak komentarzy:

Prześlij komentarz