Uwaga! Dziś aż trzy blogi.
Dotarlismy na plażę dziewic lub dziewiczą plażę. Można sobie wybrać wg upodobań. W wariackim domku u stóp wulkanu nie było bintanga, zatem odłożyliśmy jego konsumpcję do czasu, aż znajdziemy się na plaży. Bez niespodzianek. Był i wyparował, zanim go wypiliśmy. Na drugie zamówiliśmy mahi-mahi (nazywane doradą) z rusztu. Naprawdę niezła, smak między wyrafinowanym kurczakiem a befsztykiem. Pan Kierownik zarządził masaż i chwała oraz dzięki Mu za to.
Widoczki z plaży. Do Wyluzowanych z Bali - mijaliśmy tę wyspę o kształcie wieloryba w drodze na Gili i z powrotem.
Taka sobie pocztóweczka.
Pan Kierownik uprasza ocean o właściwe pozowanie.
Światło wariackie. Nic nie jest takim, jakim to widzicie (ani nikt). Jedynie On.
I zaczęło się. Chwila, w której opuściliśmy naszą planetę. Średniowieczni mistycy i adepci szkół medytacji oraz młodopolscy wyznawcy Nirwany - marzyli (i marzą) o tym od zawsze. Wystarczyło, gdy Pani dotknęła jakiegokolwiek miejsca na ciele, a ono natychmiast znikało. Czułem, jak moje plecy stały się dziurą w powietrzu. Potem pośladki (tak, one też) i obie nogi. Została tylko myśl, że właśnie zwiedzam Drogę Mleczną i było to wrażenie prawdziwe. Byliśmy TAM. Niespiesznie i delikatnie zwiedziliśmy cały Kosmos. Pani subtelnym klepnięciem przywoływała nasze członki do rzeczywistości, a one i tak wracały na krańce Kosmosu. Żadne z nich nie chciało tu być. Odczuwaliśmy jedynie świadomość naszych "nieistotnych" części ciała, np. palców u nogi. Mam ich świadomość, gdy muszę obciąć paznokcie lub gdy, spacerując na bosaka, wyrżnę paluchem w coś, czego nie powinno być na jego drodze. Pani zrobiła tylko "pstryk" i palce wróciły na swoje miejsce w świadomości i ciele. Magia. Jahwe ze Starego Testamentu powinien był zatrudnić przy stworzeniu świata Panią masażystkę z Bali. Świat byłby zrelaksowany i wymasowany od razu. Nie musielibyśmy jeździć na Bali, wystarczyłaby usługa w telefonie (cena - 6,5 euro; Niemcy powinni płacić podwójnie, w ramach odszkodowań wojennych, których by nie było, My i Rosjanie - normalnie, ale wtedy nie mielibyśmy kogo nie lubić - świat stanąłby na głowie i może bylibyśmy nieco normalniejsi, ale i tak przyjechalibyśmy na Bali). Nie czuliśmy upału, a jedynie obecność dziwnych miejsc naszego ciała ulatujących w Kosmos. Jesteśmy jakąś dziwną planetą lub słońcem na Drodze Mlecznej lub jakiejkolwiek innej galaktyce. Nagle odzyskaliśmy władzę i świadomość wszystkich części ciała i... jako samodzielna planeta przeszliśmy do samochodu. O dziwo, zmiesiliśmy się w nim i wróciliśmy do hotelu, choć nadal jesteśmy TAM.
Na krótko przestaliśmy być planetą, żeby wykąpać się w oceanie (morze to za mało). Czasem dobrze jest być człowiekiem przy świadomości bycia częścią Drogi Mlecznej (Będąc człowiekiem, nie jesteś bliższy nieskończoności, niż gdybyś był mrówką, ale nie jesteś też dalszy, niż gdybyś był ciałem niebieskim - Giordano Bruno, cytat może niedokładny).
Pan Kierownik szalejący z falami.
To jednak tutaj. Adam i Ewa.
A to prarodzice w wydaniu turystycznym (przed masażem).
Dwa metry od brzegu, a i tak sponiewiera.
Pan Kierownik trzyma dach. Tak trzymać! To na pewno dach świata i Drogi Mlecznej.
Ten dzień nie skończy się nigdy. Dotknęliśmy nieskończoności i nie mamy blizn ani śladów poparzeń. To Bali. Czego wszystkim życzymy. Naraźki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz