Dzień Wysokiej Sztuki. Tej stworzonej przez człowieka, jak i naturę. Po kolei jednak. Dzień zaczęliśmy zwyczajowo. Leniwe śniadanko i plan na resztę godzin. Wyszło na to, że wypożyczymy skuter (niewielka opłata) i odwiedzimy znane pola ryżowe, by zejść na dół i wspiąć się na górę. Lekki deszczyk pokrzyżował nam plany, zatem zaczęliśmy od muzeum sztuki Neka. Nazwisko fundatora muzeum i najbardziej znanego marszanda balijskiego. Poniżej fotki z tego właśnie miejsca. Żeby nie zniechęcić tych, co nie przepadają za obrazami i rzęźbami, będą też inne fotki.
Rzeźba w drewnie. Dość niezwykła i "odkrywcza". Pozostawiamy to domyślności oglądających.
Nowoczesną lub współczesną sztukę balijską "rozpętał" Arie Smith, Holender, który prawie założył tu własną szkołę, choć bardziej zainspirował i rozbudził estetyczne apetyty miejscowych twórców, w tym Abdula Aziza, jego obrazy ujęły Pana Kierownika - i słusznie. Podziwiajcie.
Trochę taki prymitywizm pomieszany z ekspresjonizmem (na pierwszy rzut oka).
A tu już pachnie Van Goghiem.
Nieco jak witraż.
A tu Van Gogh pełną gębą i z obojgiem uszu.
A tu pan niezwykły świerszcz na zewnątrz muzeum.
Archiwalne fotki kecak dance.
Fotki z lat dwudziestych XX w. z targowiska.
Rzeźba matki karmiącej - raczej nie jest to Matka Polka.
I wspomniany wcześniej A.Z. Naprawdę urzekający portret. Melancholijny i mistyczny.
Kolumna wejściowa. I nie do świątyni.
A tu możecie zerknąć w oczy mistycyzmowi i melancholii.
Tu też Mistrz A.Z.
Niby nic, ale "sztuczka" barokowa działa, trójwymiar.
Rzeźby w drewnie.
Morski (rybi) potwór. Troszkę skojarzył mi się z "wołem" Rembrandta.
Kto tam? Do diabła balijskiego!
Gość pali fajkę albo cokolwiek innego, jak u Witkacego (prawie).
Miał facet koguta, ale nie wsadził go do buta.
Dlaczego stanąłeś po niewłaściwej stronie?
Znowu!
Oto On, pan Neka.
Obraz za szkłem, stąd prześwietlenia.
Ekspresjonizm balijski. Urzeka (mnie zachwycił).
Ten bardziej.
Kolekcja kirysów, sztyletów.
Pan potworek - dobry demon opiekuńczy.
Ten - kamienny.
Miejscowi kolędnicy. Dzieciaki chodzące z Barongiem i zbierające datki. Odwiedzają sklepiki i nagabują turystów. Z wdziękiem.
Pan Kierownik zrobi w końcu porządek na polach ryżowych. Zbiory będą lepsze, a widok jeszcze bardziej.
Take same koszulki, bo zostały ostanie czyste. Reszta w pralni, odbierzemy rano. Pola ryżowe w odległości 13 km od Ubud. Wracaliśmy w deszczu, ale zadowoleni.
To dziecko w żółtej bluzie to nasza przewodniczka, lekka naciągaczka (chyba), bo czternaście dni wcześniej słyszeliśmy te same teksty: "widokówki dla naszej szkoły"; "oprowadzę was, bo zbieramy fundusze dla naszej szkoły". Wiemy, że Romek, skusiłby się od razu, my zresztą też, ale utargowaliśmy cenę. Gdy dostała kasę (w połowie trasy, bo inaczej na miejscu docelowym jej zabiorą) zainteresowała się grupka innych blanco. Bez pretensji i żalów z naszej strony.
Było ślisko.
No i spadł deszcz. Byliśmy już bezpieczni.
Droga powrotna do Ubud.
Tak właśnie podróżowaliśmy. To my.
Pęknięcie nieba na pół (nie widać, niestety, na zdjęciu - ale było to dość wyraźne).
A teraz UWAGA! Najpierw faktura, a później objawienie. Prawie makaron. No dobra, jakieś strąki.
A tak wygląda całe danie. Wchodzi się do sali i na widok tego obrazu: "O ja!"
Lekkie zbliżenie.
I inne obrazki. Wdzięczne.
Rzeżba. Też wdzięczna.
Ten światłocień lepiej wyglądał w rzeczywistości, czyli na obrazie.
Pan Słoń-Ludzie.
Trochę balijski Kandinski.
Zestaw rzeźb, podstawowe rekwizyty sztuki tanecznej i codziennej.
Rzeźby w drewnie.
Może trochę za mało "życia" w dzisiejszej relacji, ale to był dobry dzień. Choć padał deszcz, zerwaliśmy się (dosłownie), by pojechać do drugiego muzeum. Wracaliśmy w ulewie. W tejże samej poszliśmy na kolację i kończymy bloga. Sztuka wymaga ofiar.
Super wpis. Pozdrawiam i czekam na więcej.
OdpowiedzUsuń