piątek, 19 lutego 2016

Ale odjazd. Magiczne miejsce.

Wczorajsza kolacja w knajpce niedaleko hotelu. I trafiły się najlepsze lumpie na Bali z najlepszym sosem. Lumpia to rodzaj spring-rolli. Przepyszne. Polecamy szczerze. Warung Astawa. Rankiem ruszyliśmy w kierunku Ubud, aby tam zobaczyć ceremonię Kuningan, oraz… ZOO i Park Ptaków. Te miejsca ze zwierzątkami to oczywiście czysta komercja, ale chcieliśmy sprawdzić, jak to wygląda na Bali. Nocleg zarezerwowaliśmy w pobliżu tych parków w miejscowości Sukawati. Dwa noclegi. Zwie się to Royani Villa. Cena 40 euro noc. I co nas spotkało? Wchodzimy do zwykłego, aczkolwiek bogatego domu balijskiego i okazało się, że mieszkać będziemy przy rodzinie tubylczej. Mają wydzieloną część hotelową w postaci osobnej  willi z ogrodem. Dorabiają sobie w taki oto sposób. To po prostu butik nad butikami. Aby dostać się do naszego miejsca noclegowego, trzeba przejść przez dom gospodarzy. Droga niezbyt krótka, bo wiedzie wzdłuż ich pokoi, obok świątynie i potem długimi otwartymi korytarzami. Wszystko pięknie zdobione, świątynia prywatna - cudowna. Pozwolili nam zobaczyć i przesympatyczna Pani (prawie tak samo jak Pani z wietnamskiego homstey’a) opowiadała o przygotowaniach ozdób na jutrzejsze święto. A nasze lokum to: ogród z prywatnym basenem, zadaszenie ze stołem i fotelami, wielka cabana, czyli miejsce, gdzie żyją na co dzień Balijczycy (daszek z podestem). Pod dachem wielki gamelan, dodatkowo ogromny zadaszony materac do wylegiwania się, leżaki. Wszystko w balijskim stylu, drzwi pięknie rzeźbione. A pomieszczenia zamknięte? Salon, sypialnia, kuchnia, łazienka, pokój masażów i jadalnia. Cudnie, magicznie. Możemy też korzystać z ogrodu, gdzie rosną rambutany. Spróbowałem zerwać i szybko biegłem do basenu z tysiącem gryzących mnie mrówek. Za rambutany dziękujemy. W ogrodzie jest też małpka. W planie mieliśmy jutro wyjazd do Ubud, aby obejrzeć ceremonię święta Kuningam. Ale gospodarz stwierdził, że to nie ma sensu. Oni zaczynają celebrację od 5.00 rano w swojej świątyni w domu i potem idą do dużej w mieście, gdzie festiwal Kuningam potrwa do około 11.00 – 12.00. O tej porze bogowie i duchy przodków opuszczą już wyspę. I możemy się do nich przyłączyć. Oczywiście to zrobimy. Gospodarz widząc, że wybieramy się do parku ptaków, zaproponował nam, że nas podwiezie swoim samochodem, bo to jest kilka kilometrów (dodał, że to już praktycznie święto i nie ma co łazić w święto, skoro jest święto; w dodatku, zna rosyjski). Skorzystaliśmy z propozycji. Gdy dojechaliśmy, powiedział, że na nas zaczeka. My, że nie, bo to przecież potrwa kilka godzin, a on na to, że i tak nie ma co robić, więc zaczeka. I robi to za friko. Nie zgodziliśmy się tłumacząc mu, że my bardzo lubimy chodzić w słońcu i chętnie byśmy jednak się przeszli. Ledwie się zgodził. Park Ptaków był naprawdę godny wydanych pieniędzy, choć nie było to takie tanie. Od osoby wstęp około 30 euro. Świetnie wszystko zorganizowane. Do tego liczne pokazy. Niezwykle czysto, liczna obsługa bez zarzutu. Wiele ptaków było poza klatkami. Nie mamy pojęcia, dlaczego stąd nie uciekały. Umiały latać. Nie miały podciętych skrzydeł. Wiele ptaków można brać na ręce, inne chodzą sobie między ludźmi. Niektóre żyją w wolierach, do których można wchodzić. Są i takie, które żyją w dużych zamkniętych wolierach. W cenie parku ptaków był też wstęp do parku raptorów. Krokodyle, węże, jaszczury. Wiele też na wolności. Mało co nadepnąłbym wielką iguanę. Waldek mnie na szczęście krzykiem ostrzegł. Większe węże właśnie miały porę obiadową. Dostały po żywej kurze. Niektóre były w trakcie ich połykania, inne dopiero polowały. Cała kura na raz z piórami. Żywa!

            Wracaliśmy pieszo dwiema ulicami. Jedna była „targowiskiem” stone carving, czyli przepiękne rzeźby z kamienia i odlewy, które sprzedaje się do przydomowych świątyni. Małe i ogromne. Święci i demony. Cała ulica zastawiona wielokolorowymi posągami. Piękne. Druga ulica to miejsce, gdzie zadomowili się złotnicy, srebrnicy i jubilerzy. Tu nie ma biedy. Każdy chce wyglądem swojego budynku skusić przyjezdnych, aby wszedł do jego domu, gdzie można obejrzeć proces wyrobu rękodzielnictwa, a także, oczywiście (i jak najbardziej) dokonać zakupu precjozów. Niektóre gmaszyska wyglądały na super luksusowe hotele. Kilku naganiaczy na skuterkach próbowało nas skusić. Jeden był dziwny i lekko namolny, przyuważył nas, gdy zjadaliśmy arbuza na obiad i wciąż śledził (poszliśmy na pokaz lotów ptaków). W drodze powrotnej do domu (jak najbardziej odpowiednie słowo, bo tak to czujemy) spotkał nas „przypadkowo” kilka razy, w końcu zaproponował okazyjny zakup srebra. Na szczęście udało nam się wejść do domu, gdy nie było go w pobliżu. Jutro święto. Trzeba wcześnie wstać. Mamy kuchnię, więc dziś gotujemy. Robimy tosty z mięsem, serem, czosnkiem, cebulą i keczupem. Taka mała odmiana od ryżu, zup, makaronu i jajek, które są w każdej potrawie.

To jeszcze ważka z poprzedniego hotelu. Odgryzła całą gałąź fordżipani. Mocna. 


Palmom odbija nocą i się udziela.



Cała seria fotek z naszego domu. Nie można trafić lepiej. Czujemy łaskotki w duszy i mózgu.










Mamy własne, balijskie wejście do domu.


I własny tarasik. 








Gdybyście chcieli nas odwiedzić, to tym korytarzem prosto.


Nasza Pani przygotowująca ozdoby na jutrzejsze święto (w domowej świątyni).





Biała polska podwędzana (i już nie taka polska), na szczycie kolumienki przed świątynią. Duszki mają apetyt (polski).



Ogród ptaków. Naprawdę niezły. Cieszy oko i zaspokaja apetyt na egzotykę. Do Wyluzowanych z Bali sprzed czterech lat - ten park sprawia lepsze wrażenie od tego z Kuala Lumpur (pokazy, kino trójwymiarowe - chociaż bardziej dla dzieci, no i ptaszyska na wolnym wybiegu - rzecz jasna, nie wszystkie).


Ciemnoszaro-popielata papuga wymiarów królika, widział to kto?



Jeden kwiatek i od razu cały pęk. 


"A ja się schowałam."


Ta papuga udaje bambusowe zarośla. Chytruska.


Ale nie z Panem Kierownikiem takie numery. Do każdego, kto podchodził, wyciągała łapkę, dając znak, że trzeba wziąć na ręce. Dzieciątko takie... oswojone.


Dwa kolorki i jaki efekt! (Drogie Panie, dopatrzycie się więcej, ale to tylko i aż papuga). 


Bielutka i niewinna, ale lubi się czochrać.



Mówiłem (pisałem) przecież.





No i proszę. Toraja w całej okazałości. Dom typowy na Celebes, czyli Sulawesi. Mieliśmy chrapkę na przelot, lecz się nie udało. I na szczęście, bo odwiedziliśmy wyspy Gili. Dom w Parku Ptaków dlatego, ponieważ poszczególne miejsca (zatoczki, woliery i klatki) mają nazwy wysp indonezyjskich. Pomysłowe.   



Wystrój całkiem całkiem. Na szczęście Pan Kierownik podkreślił estetykę.




Architektura domu - wariacka. Łódź z dwoma dziobami płynąca w dwóch przeciwnych kierunkach. Nie można oderwać  wzroku (ani też spuścić z oka, bo gdzie popłynie?).



Przedstawiciele punkowców wśród nielotów. Nasi, ludzcy punkowcy, muszą jeszcze nad sobą popracować.


Pora karmienia się zbliża. Za sekundę włączy się szał.



Młody punkowiec, raczej brzydkie kaczątko.






Puściliśmy pawia. Przodem.




Ten jest dziwny.






Ten "kogucik" żyje. Wygrzewa się lub opala. Nie spytaliśmy. 


"A ja wcinam".


"I mam swój śpiwór."


Dwa razy rajski ptaszek, nadto ruchliwy.







Dziwny owoc. 



Black swan, niestety, tylko pływa, nie tańczy. 



Sąsiedzi ptaszków, już nie tacy milusińscy.



Zielony pyton balijski. Lepiej go unikać.


Nawet gałąź dostała oczu, żeby go śledzić.


Czas konsumpcji. To, co się nie mogło podobać, to żywa kura lub kurczaczek w terrarium węży.





Oto iguana, z którą zetknięcia uniknął Pan Kierownik.


Spacerowały swobodnie po chodnikach i trawnikach. Romek, wiemy, że podniósłbyś każdą z nich.







On nie ziewa, chłodzi się.


Czujne oko.



Pobliski supermarket. Ozdoby do penjorów (i nie tylko).





Pokazy lotów różnych gatunków ptaków.


Przedziwne, wypuścili papugi, najpierw dwie, potem kolejną parę i latały jak myśliwce na dzień lotnika.


Tuz przed lądowaniem na ramieniu opiekuna.





Pani turystka z karmą dla ptaków na głowie. Przeżyła.


Pan Kierownik myśli o tresurze ptaków i nie tylko. 



Ten jest dziwny, ale pióra ma. Naprawdę. 


Ja już byłam... co się gapisz.


Ulica kamieniarzy. Gdyby zrobić zdjęcie całej ulicy w perspektywie nieco przekrzywionej (rybie oko), może oddałoby to wrażenie dziwności, wielości i niezwykłości. Podziwiajcie. To jakby Bali rozłożone na czynniki pierwsze, jeśli chodzi o "ozdóbki. 

















Pomnik Baronga... a u nas krasnale. Jak tam  wrócić? 




A tu początek ulicy złotników. Ozdoby, wejścia, pomysły - aż do przesytu. 



Ten przyciągał uwagę.


Twarze niewiarygodne. Było słychać ich śmiech, krzyk i płacz.



Atak żab na parkan. W biały dzień. Nie tylko palmom odbija.








"Schowałem się, ale widzę was."



Widok z naszego okienka.


To był magiczny dzień i oby się rozwijał. Naraźki.

1 komentarz:

  1. Przepięknie. Brak słów. Tam chciałabym być. Może się uda? Pozdrowaśki :))

    OdpowiedzUsuń