Po wczorajszym, upalnym i słonecznym dniu (15 min, a zjarało troszkę), dzień wytchnienia. Słońce za chmurkami, skuterek wypożyczony i w drogę. Miejscowy cmentarz z parasolkami. Dziwne wrażenie, tuż przy drodze. Lembongan to jeszcze Bali (świątynie, choć spotkać można muzułmanów, i oczywiście Japończyków w formie zapożyczeń turystycznych, naprawdę sporo ich). Miło i urokliwie. Może świadomość, że to wyspa i nie wszyscy turyści tu się zmieszczą działa kojąco. Trudno powiedzieć, ale daje wytchnienie.
"Pajączki" dostawcze z towarem, pewnie czekają na rozładunek.
No i doczekali się, tragarze to kobiety, a faceci pilnują, żeby łódź się nie wywróciła.
Nasza pierwsza wycieczka, las mangrowy. Najpierw trzeba było dojść do przystani.
Pierwszy odcinek pokonaliśmy na motorku, a później pan sternik posługiwał się bambusową tyczką. Naprawdę sprawnie, na dalszym zdjęciu zobaczycie pana Japończyka, który uczył się pływać taką łódką. W Wenecji gondolierzy mieliby ubaw.
Las mangrowy, jak to las, ale robi wrażenie, nie jak dżungla nad Orinoko (do Wyluzowanych z Venezueli), jednak ma swój urok. Zwłaszcza plątanina korzeni.
I nagle, we wnęce lasu - ocean. Za chwilę będzie lało, a woda spokojniutka (podczas deszczu także).
Dopiero od strony oceanu zauważyć można wariackość zieleni. Wiosna w Polsce to dość uboga krewna zieloności tropików. O polach ryżowych nie wspominając.
Samotna wyspa zieleni u wrót oceanu (i lądu).
Tutejszy pan zimorodek. Zachwycił nas barwą. Niestety, był dość daleko.
Pan krab podszedł bliżej.
Fragmenty koralowców wkomponowane w fontannę.
Zbiory alg podczas suszenia.
Jeden z japońskich turystów znalazł muszlę. Dobra, ale po co ją zabierał?
Dla odmiany - biały kamień balijskiej świątyni. Skusiła nas z daleka, no i jest.
Odnaleźliśmy poletka alg. Poprzedniego wieczoru wybraliśmy się na kolację, by obserwować spektakl algowych żniw, ale nic takiego nie miało miejsca (odpływ jakby się nieco lenił). Dzisiaj już wiemy, że rozbudowa portu "pochłonęła" znane poletka. Sa po drugiej stronie zatoki (w stronę mostu, o którym za chwilę).
Przygotowane tyczki bambusowe na Galungan (zdamy sprawozdanie z Ubud). Coś jak nasze tyczki palmowe połączone z dożynkami.
I most polecany przez Tomka i Adama N. Na zdjęciu nie widać, ale przejechaliśmy nim. Dwa rowery może się miną, skuterki już nie. Miejscowi nie potrzebują świateł, jeśli na drugim końcu nie widać skuterka, jadą. Kiedy widać - czekają.
Ta ciemniejsza plama w wodzie to żółw.
Księżycowa półka skalna.
Dość dziwna palma z pomarańczowym owocem. Basia na pewno będzie wiedziała. Dzwońcie o każdej porze - żarcik.
My przezornie zostawiliśmy skuterek na "parkingu", a pan miejscowy nie. Ugrzązł na chwilę, ale zaimponował kobiecie, chociaż zgubiła japonki (nie mylić z turystkami).
Miejscami było dość grząsko.
Tutejsza szarotka alpejska. Basia znowu będzie wiedziała, co to za kwiat.
Dziwna palma z pomarańczowymi owocami (choć poniżej jeszcze - zielonymi).
Pocztóweczka.
Pan Kierownik na moście. Nikt się nie odważył wjechać Mu w drogę.
Grota, skała nazwana płaczem diabła. Przy sporych falach efekt jest, ponoć, niezwykły. Nawet przy tych "normalnych" można tam stać godzinami. daliśmy się zauroczyć.
Pan Kierownik kierujący falami. Porządek na morzu, nie mówiąc o oceanie, to podstawa.
No i proszę. Ocean Spokojny, chociaż Indyjski.
Półka skalna wyglądająca jak debiutujące poletko ryżowe.
Jutro przemieszczamy się na Gili Air. Naraźki.
Podobają mi się te parasole nad grobami. W Portugalii jest miasto, w którym nad ulicami rozwieszają kolorowe parasole – ale to tylko „wystawa”. Tutaj to wygląda jak niewidzialny tłum ludzi. Na cmentarzu. Hm.
OdpowiedzUsuńBiały kamień, jak już przestanie kojarzyć się z jakimś księżniczkowato-kolonialnym stylem, przypomina trochę wielki, biały koralowiec - i już zachwyca. Ale i tak nie wygrywa z czarnym kamieniem..
Od razu za to jakoś dziwnie hipnotyzuje półka skalna-poletko ryżowe – ma się chętkę tam wskoczyć, by je trochę zmącić (nie wiem, czy bym się oparła… - chyba bym za bardzo nie chciała..).
Las mangrowy – dziwna sprawa, niby jest trochę nieprzyjemny, ale jakoś dziwnie „nęci” i przyciąga. Taki jakby labirynt – ostrożność od niego odpycha, ale ostrożność zawodzi, bo rodzi ciekawość.
Ciekawe czemu „płacz diabła”. O co chodzi? Że jest raczej mokro? Czy że jest hałas? Tylko czemu, kurde diabła?? W ogóle, jak ktoś mógł wymyślić takie dzikie zestawienie słów?? (płaczący diabeł- kiedy diabeł płacze?) Chyba tylko ze złości, że ta skała jest tak piękna z obłokami rozbijającej się o nią wody.
Trochę jakby „niepokojące” czasem to Lembongan. Albo zdjęcia z bardziej pochmurnego dnia po prostu he he.